အမိကမ္ဘာမြေဆီက အမြတ်ထုတ်ခြင်း

အမိကမ္ဘာမြေ၏ အသံသည် ပန်းပွင့်ဆီမှ တွဲလောင်းကျနေသော ကျောက်ခေါင်းတလားဆီမှ ထွက်လာ၏။ သူမအသံမှာ လွန်စွာအားနည်းနေသော်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဒေါသထွက်နေသံပေါက်သည်။ “ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ရှေးဟောင်းနတ်ဧကရာဇ်မှန်း နင် သိထားတယ်ပေါ့… သူ အသက်ရှင်နေသေးတာ နင် သိထားတယ်ပေါ့”

ချင်မူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး သူမ စိတ်ငြိမ်သွားမည်ကို စောင့်နေသည်။

သူက အခြေအနေကို အခွင့်အကောင်းယူ၍ ကျောက်ခေါင်းတလားအား အသေးစိတ် စစ်ဆေးနေသည်။ အခေါင်းသည် မြောက်ပိုင်းချုံဧကရာဇ်မင်းဆက်မှ ကောင်းကင်နတ်ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဧကရာဇ်ခေါင်းတလား ဖြစ်၏။ မြေကမ္ဘာနန်းတော်တွင် သူ မြင်ခဲ့ဖူးလေသည်။

အမိကမ္ဘာမြေ၏ တစ်ပိုင်းတစ်စဝိညာဉ်က ရှေးဟောင်းနတ်ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ဧကရာဇ်အခေါင်းကို မည်သို့မည်ဖုံ ရှာတွေ့သွားမှန်း သူ မသိပေ။

ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ကောင်းကင်နတ်အရှင်ဟောင်က အင်အားအကြီးဆုံးလက်နက်ဖြင့် အမိကမ္ဘာမြေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ချင်မူသည် အမိကမ္ဘာမြေ၏စွမ်းအားအား ငှားယူ၍ အင်အားအကြီးဆုံးလက်နက်ကို အပြင်းအထန် ထိခိုက်စေခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ချင်မူက အမိကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်နတ်အရှင်ဟောင် တိုက်ခိုက်နေသောအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကမ္ဘာဦးဘုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ့ကို ကောင်းကင်နတ်ဘုံ၏ စစ်တပ်က ရှာတွေ့သွား၍ အဝိုင်းခံခဲ့ရသည်။ ချီရှားယွီနှင့် ကောင်းကင်ယင်သားတော်လို ဧကရာဇ်ပလ္လင်အဆင့် နတ်ဘုရားများ ပေါ်လာသည့်အခါမှသာ ချင်မူသည် ဝိညာဉ်ကို စွန့်ခွာ၍ သူ့အစ်ကိုကြီးချင်ဖုန်းကျင့်အား ယိုတုသို့ ပြန်သွားစေခဲ့ရ၏။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးသည့်အခါ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်နတ်ဧကရာဇ်က အင်အားအကြီးဆုံးလက်နက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကို ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ အမိကမ္ဘာမြေ သေဆုံးသွားမှန်း သူ သိခဲ့ရသည်။

ဤသို့မဖြစ်ပျက်ခင် အတောအတွင်း မည်သို့မည်ဖုံ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာပြီး ကောင်းကင်နတ်အရှင်ဟောင်ကို မောင်းထုတ်ကာ အမိကမ္ဘာမြေအား သတ်ဖြတ်ခဲ့နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အမိကမ္ဘာမြေက ထိုမျှအန္တရာယ်များသော အခြေအနေတွင် တစ်ပိုင်းတစ်စဝိညာဉ်တစ်ခုဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်ကိုတော့ သူ အမှန်တကယ် အထင်ကြီးမိသည်။

အမိကမ္ဘာမြေတွင် ဘာဆိုဘာမှမကျန်တော့ပေ။ သူမလက်အောက်ရှိ အင်အားမှာလည်း သေလျှင်သေ၊ မသေလျှင် ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သည်။ အမိကမ္ဘာမြေ၏ လက်အောက်ရှိ မမတွက်နိုင်သော မျိုးနွယ်စုများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံများသည် ကျူးကျော်ချင်းနင်းခံရပြီး ကျွန်များအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရလိမ့်မည်။

သို့တိုင်အောင် ချင်မူ အမိကမ္ဘာမြေကို ကြောက်မိသေးသည်။

ကင်းခြေများတစ်ကောင်သည် သေသွားနိုင်သော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ မာန်မလျှော့ပေ။ ယွမ်တုမှ မွေးဖွားလာသည့် အစွမ်းထက်ဆုံး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားဖြစ်သည့်အလျောက် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းတစ်စသာ ကျန်ခဲ့လျှင်ပင် သူမက ချင်မူ မတိုက်ခိုက်နိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေသေး၏။

ပန်းပွင့်မှ တွဲလောင်းကျနေသော အခေါင်းက မြောက်ပိုင်းချုံဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဧကရာဇ်အခေါင်း ဖြစ်သည်။ အထဲတွင် အလောင်းရှိနေသေးသည်မလား၊ မရှိတော့ဘူးလား သူ မသိပေ။

အမိကမ္ဘာမြေက စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အနိမ့်အမြင့်မရှိသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ကောင်းကင်နတ်အရှင်ဟောင် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကောင်းကင်နတ်ဧကရာဇ်က ကောင်းကင်နတ်ဘုံရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံးလက်နက်နဲ့ ငါ့ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... သူက အဲဒီလက်နက်ကို အားကိုးရင်း အင်မတန် အင်အားကြီးပေမယ့် ငါ့ကို သတ်ဖို့ကတော့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး… အဆုံးသတ်မှာ သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်းသိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးခဲ့တယ်… အဲဒီအချိန်မှ အဲဒီလက်နက် သူဖြစ်နေမှန်း ငါ သိခဲ့ရတာပဲ”

သူမသည် ဒေါသထွက်လာပြန်၏။ “ခစ်ခစ်ခစ် သူ ကမ္ဘာဦးဘုံမှာ လူပြန်ဝင်စားပြီး ကျွယ်ဝူချိန်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်ခဲ့တုန်းက ကျွယ်ဝူချိန်က ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလူမှန်း သူ ဘယ်ထင်ခဲ့ပါ့မလဲ... ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်… ငါလည်း ဝင်မပါဘဲ ရပ်ကြည့်နေခဲ့တယ်… သူ အသက်ရှင်နေသေးမယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး… သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်းသိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးမှ ငါ မှတ်မိသွားတာ.. သူက ငါ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာပဲ… ငါ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာ”

“ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်နတ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဝိညာဉ်က တစ်ခုလုံး မပြိုကွဲသွားခဲ့ဘဲ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်…. အဲဒီအကြောင်း နောက်မှ ငါ သိခဲ့ရတယ်”

ချင်မူက ကျောက်အခေါင်းကို စိုက်ကြည့်၍ ပြောသည်။ “အမိကမ္ဘာမြေက ကျွန်တော် အမိကမ္ဘာမြေကို ပြန်အသက်သွင်းပေးအောင် ကျွန်တော့်လမ်း ပိတ်ထားတာလား… အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က ယိုတုသားတော်မဟုတ်တော့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ နင်က ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ မှော်ဝိဇ္ဇာရှင် ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ”

အမိကမ္ဘာမြေ၏အသံသည် ကျောက်ခေါင်းတလားထဲမှ ပျံ့လွင့်လာ၏။ “ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအားလုံးနီးပါး နင့်နာမည်ကို သိတယ်… ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေကို နင် ဘယ်လိုအသက်သွင်းပေးနိုင်မှန်းလည်း သိကြတယ်”

ချင်မူက ခေါင်းယမ်းကာ နွေဦးရွက်ကြွေတစ်ရွက်သဖွယ် နွမ်းလျနေသော အမူအရာဖြစ်သွားသည်။ လူဘုံလောကကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဝမ်းနည်းနေသော အငွေ့အသက်က သူ့ကို ဝန်းရံထား၏။ “ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်မရှိတော့တဲ့အတွက် အမိကမ္ဘာမြေကို အသက်မသွင်းနိုင်တော့ဘူး… ကျွန်တော့်လမ်းကို ပိတ်နေလည်း အလကားပဲ… ကျွန်တော့်အသက်တောင် ကျွန်တော် မဆွဲဆန့်နိုင်ဘူး… ဒီတစ်ခေါက် ထွက်လာတာကလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မြှုပ်နှံဖို့ တောင်တန်းစိမ်းစိမ်းတွေ၊ ရေပြင်ပြာပြာတွေ လာရှာတာပါ”

ယန်အာသည် ခေါင်းကလေးငဲ့စောင်း၍ ချင်မူ့ကို အကဲခတ်နေ၏။ ဝဝလုံးလုံး စာကလေးသည် ခြေတစ်ဖက်မြှောက်လျက် သူမနှုတ်သီးကို ကုတ်ရင်း တွေးနေလေသည်။ ‘သခင်လေးက မျက်နှာတစ်ချက်မပြောင်းဘဲ နေနိုင်လိုက်တာ… ဒါက တစ်ရက်ထဲနဲ့ တတ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး’

အမိကမ္ဘာမြေ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတန်ကြာသော် ကျောက်အခေါင်း ပွင့်လာသည်။

ချင်မူ ခေါင်းနပန်းကြီးသွား၏။ ယန်အာက ချင်မူ့လည်ပင်းကို ကြည့်နေပြီး သူ့လည်ပင်းအရေပြားမှ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သို့သော် ပို၍ပင် သိချင်စရာကောင်းသည်မှာ ချင်မူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အသက်ရှူသံနှင့် သွေးစီးဆင်းမှုက လုံးဝပြောင်းလဲမသွားပေ။ အားနည်းချက်အား မဖော်ပြမိအောင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေမှန်း သိသာသည်။

‘သခင်လေး ဘယ်သူ့ဆီက သင်ထားတာပါလိမ့်’ သူမ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

ကျောက်အခေါင်းဆီမှ အစိမ်းရောင်အလင်း တောက်ပလာသည်။ အလင်းရောင်သည် ရေလိုလို၊ အလင်းလိုလို ထင်ရပြီး အလွန်ညင်သာနေ၏။ အလင်းရောင်က မြစ်ထဲကျမသွားဘဲ ကျောက်အခေါင်းကို ဝန်းရံထားသည်။ အလင်းရောင်ထဲ၌ ဝိညာဉ်မျှင်တစ်မျှင်အား ချင်မူ ခပ်ရေးရေးမျှ မြင်ရသည်။

အစိမ်းရောင်အလင်း ချင်မူ့ဆီ ဖြာထွက်လာသည့်အခါ အသက်ဓာတ်အငွေ့အသက် သူ့မျက်နှာသို့ လာရိုက်ခတ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဝိညာဉ်မှာ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်လာပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံပင် ရသည်။

“ငါက အစကတည်းက ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ပဲ… ငါ မွေးဖွားလာတုန်းက ဒီလိုအလင်းရေကြည်ထဲမှာ အမြစ်ချခဲ့တယ်... ဒါကို ဘာလို့ခေါ်မှန်း မသိပေမယ့် ဧရာမြူမှုန် ကမ္ဘာဦးရေကြည် လို့ နာမည်ပေးခဲ့တယ်”

အစိမ်းရောင်အလင်းဝဲထဲတွင် အမိကမ္ဘာမြေ၏ တစ်ပိုင်းတစဝိညာဉ်မှာ အတန်ငယ်နှမြောနေပုံရသည်။ “ငါ ဒီကပ်ဘေးကြီးနှစ်ခုကြားမှာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ကြောင့်ပဲ… ရှေးကမ္ဘာဦးက လာတဲ့ ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်အများစုကတော့ ကုန်သွားပြီ… ဒီလောက်ပဲ ကျန်တယ်”

ကမ္ဘာဦးရေကြည်စက်များက ကျောက်အခေါင်းဆီမှ ပျံထွက်လာပြီး အစိမ်းရောင်တောက်နေသည်။ မြစ်ထဲတွင် ငါးများကူးခတ်နေပြီး ငါးများသည် မြစ်ပြင်ထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ထွက်လာကြ၏။ ထိုငါးများက ကြီးထွားနှုန်းက ပကတိမျက်စိဖြင့် မြင်ရသည့်တိုင်အောင် လျင်မြန်လေသည်။ သူတို့သည် ကြီးသထက် ကြီးလာကြပြီး မြစ်ထဲ ပြန်ကျသည့်အခါ ဆယ်ဆကျော် ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ရုတ်တရက် တုနှိုင်းမဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် သိပ်သည်းအားကောင်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက ငါးကြီးတစ်ကောင်ဆီမှ ထွက်လာသည်။

ထိုမိစ္ဆာငါးက မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို ထိန်းချုပ်လျက် ကမ္ဘာဦးရေကြည်ဆီ ရွေ့လျားလာနေသည်။ ၎င်း အနားပင် မကပ်နိုင်ခင် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကိုက်သုံးရာကျော် ရှည်ထွက်သွားပြီဖြစ်ပြီး အရိုးဆူးချွန်ကြီးများက လှံများသဖွယ် ငေါထွက်လာ၏။ ထို့နောက် ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်အနား ရောက်သည့်အခါ ငါးကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် အသားစများ၊ သွေးစက်များ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

မြစ်ပြင်ထက်ရှိ ကျန်မိစ္ဆာငါးများလည်း ပေါက်ကွဲကုန်၍ သွေးသံရဲရဲ အနိဋ္ဌာရုံမြင်ကွင်း ဖြစ်လာ၏။

မာန်ဟုန်မြစ်ဆီမှ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များပင် ထွက်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါများသည် နတ်ဘုရား၊ မိစ္ဆာနှင့် နဂါးတို့၏ အလောင်းများမှ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလောင်းများက ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲလာကြပြီး ဖုတ်ဝင်လာကြ၏။ သူတို့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများသည် အစိမ်းရောင်တောက်နေပြီး ဖုတ်ကောင်များက ရေအောက်ထဲ ထလာကြကာ ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။

တခဏကြာသော် မာန်ဟုန်မြစ်၏ ဤအပိုင်းမှာ အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာ၏။

အလောင်းများလည်း ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ကို မထိနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်များ ကြောက်ခမန်းလိလိ ကြီးထွားလာကြကာ ဖိအားကြောင့် ပေါက်ကွဲသေဆုံးကုန်ကြသည်။

မြစ်ပြင်ထက်တွင် သွေးညှီနံ့များ တထောင်းထောင်း ထနေသည်။

ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်၏ ရေစက်တစ်စက် ချင်မူ့မျက်နှာဆီ ပျံသန်းလာသည့်အခါ နဂါးချီလင်မှာ ပထမဆုံး တောင့်မခံနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ရုပ်ခန္ဓာသည် ကြောက်ခမန်းလိလိ ကြီးထွားစပြုလာပြီး နဂါးခြေသည်များက ကိုက်နှစ်ဆယ်ကျော် ရှည်ထွက်လာ၏။ သူ့အကြေးခွံများကလည်း ပို၍ပင် ကြီးမားလာကာ အရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ အမွှေးအမျှင်များလည်း ရှည်သထက် ရှည်လာသည်။

ယန်အာက သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသော်လည်း ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ဆီမှ အကြည့်မခွာပေ။ ထိုရေစက်ကို အလွန်မြိုချပစ်နေချင်ဟန်တူသည်။

ချင်မူမှာ မွှေးညင်းပေါက်များကို ပိတ်၍ ရုပ်ခန္ဓာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားသည်။ သို့သော် သူ့အသွေး၊ အသားနှင့် အရိုးများမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကြီးထွားလာနေ၏။ ဆံပင်ပင်လျှင် လျင်မြန်စွာ ရှည်ထွက်လာပြီး သူ ကျွမ်းကျင်သည့် ဖန်ဆင်းပညာဖြင့် ကြီးထွားမှုကို မဖိနှိပ်နိုင်ပေ။

ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်သည် သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြားသို့ ဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကောင်းကင်ရတနာထဲသို့ ထိုးဖောက်လာ၏။ ၎င်းသည် သေးငယ်သော အစက်လေးတစ်စက်သာ ဖြစ်ပါသော်လည်း ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကောင်းကင်ရတနာထဲ ရောက်လာသည့်အခါ ကန်တစ်ကန်အရွယ်အစား ဖြစ်သွား၏။ ရေကန်က အစိမ်းရောင်အလင်း ဖြန့်ကျက်လျက် သူ၏ဝိညာဉ်သန္ဓေသားခြေထောက်အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားသည်။

ချင်မူမှာ သူ့ဝိညာဉ်သန္ဓေသားထဲတွင် အသက်ဓာတ်တို့ပြည့်နှက်လာသည်ကို တမုဟုတ်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားမှာ အလွန်အားနည်းနေသေးသော်လည်း ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ဆီမှ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာ၏။

မူလဝိညာဉ်က ခုန်ထွက်လာကာ ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ထဲရှိ စွမ်းအင်မှန်သမျှ စုပ်ယူသည်။ ချင်မူ လောကသခင်ခန္ဓာ အမြုတေသုံးသွယ်ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်ကြည့်သည့်အခါတွင် မူလဝိညာဉ်၏ ကြီးထွားနှုန်းက ပို၍ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။

“ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးပြီး မသေအောင် လုပ်ပေးတယ်… ငါလည်း ဒီကမ္ဘာဦးရေကြည်နဲ့ ငါ့ရဲ့တစ်ပိုင်းတစ်စဝိညာည်ကို ကာကွယ်ထားတာပဲ… ကောင်းကင်နတ်အရှင်မူ၊ နင့်မှာ ဝိညာဉ်မရှိပေမယ့် အသိစိတ်အလျဉ်ကို ခိုင်မာစေပြီး ထာဝရအသိစိတ်အလျဉ် ဖြစ်လာအောင် ကမ္ဘာဦးရေကြည်ဆီက စွမ်းအား ငှားယူလို့ရတယ်”

အမိကမ္ဘာမြေ၏ တစ်ပိုင်းတစဝိညာဉ်က ပြောသည်။ “ဒီတိုင်းဆို ဝိညာဉ်မရှိတာကြောင့်နဲ့ နင် သေမှာမဟုတ်တော့ဘူး… နင့်ကိုယ်နင် မြှုပ်နှံဖို့ တောင်တန်းစိမ်းစိမ်းတွေ၊ ရေပြင်ပြာပြာတွေလည်း ရှာစရာမလိုတော့ဘူး”

ချင်မူ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ကျောက်အခေါင်းထဲရှိ ကမ္ဘာဦးရေကြည်ကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အမိကမ္ဘာမြေ ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားကို အသက်သွင်းပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းအစမရှိဘူး… ကျွန်တော့်အစွမ်းအစက အားနည်းလွန်းတယ်… အမှန်တိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော့်မှာ ချီစွမ်းအင်ရဲ့ ငါးပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်တော့တာ”

အမိကမ္ဘာမြေသည် တခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည် နောက်တစ်စက်က သူ့ဆီ ပျံသန်းလာပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကောင်းကင်ရတနာထဲ ဝင်ရောက်လာ၏။ သူမက ပြောသည်။ “ဒီဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်က နင့်ရဲ့ချီစွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးလိမ့်မယ်”

ချင်မူ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အမိကမ္ဘာမြေက ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ… ကျွန်တော် ချီစွမ်းအင်အားပြည့်လာလည်း ယိုတုသားတော် မဟုတ်တော့ဘူး… မြေအောက်ဘုံအရှင်သခင်နဲ့ ကောင်းကင်နယ်စားမင်းကလည်း ကျွန်တော့်ကို အသုံးမဝင်တော့လို့ စွန့်ပစ်သွားပြီ… ကျွန်တော့်အစွမ်းအစက အင်မတန် အားနည်းလွန်းပါတယ်… သူတို့က ကျွန်တော့်ကို စွမ်းအား ဘယ်ငှားချင်ပါတော့မလဲ… အမိကမ္ဘာမြေ ကျွန်တော့်ကို ယိုတုသားတော်နဲ့ ယှဉ်နိုင်အောင် ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးလို့မရဘူးလား… အဲဒါမှ ကျွန်တော်က သူတို့အသုံးချတာ ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်ဆိုပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ခံစားရမှာ… သူတို့ဆီက စွမ်းအားငှားဖို့လည်း ပိုလွယ်ကူသွားမှာမလို့ပါ”

အမိကမ္ဘာမြေ၏ တစ်ပိုင်းတစ ဝိညာဉ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်ပြီး ပြော၏။ “ငါ နင့်ကို မပေးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး… နင်က ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို မခံနိုင်တာမလို့ပါ… ဒီရေစက်နှစ်စက်နဲ့တင် နင့်အတွက် ဆယ်နှစ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်ရာလောက် ချေဖျက်ဖို့ လုံလောက်တယ်… ငါ နင့်ကို ထပ်ပေးလိုက်ရင် နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကောင်းကင်ရတနာက ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး… ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ရဲ့ စွမ်းအား နင့်သွေးစီးကြောင်းထဲ ရောက်သွားရင် အငွေ့မျှင်လေးနဲ့တင် နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို တစစီ ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်”

အမှန်တွင် ချင်မူလည်း သူ၏ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကောင်းကင်ရတနာ၏ အကန့်အသတ်ကို ရောက်စပြုလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက်သာ လက်ခံလိုက်လျှင် ကောင်းကင်သန္ဓေသားကောင်းကင်ရတနာ၏ နေရာဟင်းလင်းပြင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး စွမ်းအင်တို့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်လာလိမ့်မည်။

သူ မပြောနှင့်၊ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာများပင် ဤအရည်၏ အငွေ့အသက်ကြောင့် ပေါက်ကွဲသွားရမည်ဖြစ်သည်။

“အဲဒါဆိုရင်…”

ချင်မူက လက်ဝါးဖြန့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းများသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးပုလင်းကို ညှပ်ထားလျက် ရှိနေ၏။ သူက နဂါးသွားရည်များကို သွန်ချကာ မေးသည်။ “ဒီပုလင်းတွေထဲ ထည့်ထားရင်ရော”

အမိကမ္ဘာမြေ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တခဏကြာသော် သူမအသံသည် ကျောက်အခေါင်းထဲမှ ထွက်လာ၏။ “နင့်ရဲ့ ပုလင်းသေးသေးလေးတွေက ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

ချင်မူ့လက်များက အထက်အောက်ရွေ့လျားသွားရင်း သင်္ကေတအမှတ်အသားမျာအား ကျောက်စိမ်းပုလင်းများအပေါ် ခတ်နှိပ်သည်။ “ဒါနဲ့ဆို ရပြီလား”

“မရသေးဘူး”

ချင်မူက အစီအရင်များ ထပ်ချကာ မျှော်လင့်နေသည်။ “အခုရော”

“မရသေးဘူး”

ချင်မူ စိတ်ညစ်သွားပြီး ယန်အာ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်အာသည် အလိုက်သိစွာဖြင့် သူမ၏မှော်စွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်ကာ ပုလင်းများအပေါ်သို့ နဂါးစိမ်းအစီအရင်တစ်ခု ခတ်နှိပ်လိုက်၏။ နဂါးစိမ်းများ ကျောက်စိမ်းပုလင်းများကို ခြံရံနေစဉ် သူမက မီးငှက်တံဆိပ် ထပ်ခတ်နှိပ်သည်။

ချင်မူ မျှော်လင့်တကြီး မေးမိသည်။ “အခုရော”

အမိကမ္ဘာမြေမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး အတန်ကြာမှ စကားပြောသည်။ “တစ်ပုလင်း”

ချင်မူ စိတ်ပျက်သွား၏။ သူ စကားပြောတော့မည့်အချိန် အမိကမ္ဘာမြေက မာမာထန်ထန် ပြောလေသည်။ “တစ်ပုလင်းပဲ ထပ်စောဒကမတက်နဲ့”

ချင်မူမှာ ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်ပုလင်းကို အခေါင်းထဲ ပျံသွားစေလိုက်ရသည်။ ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲတွင် ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည် ပြည့်လာပြီး ချင်မူက အလျင်အမြန် ပိတ်ကာ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“နင် အရင်လိုပြန်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ” အမိကမ္ဘာမြေက မေးသည်။

ချင်မူ ပြန်ဖြေသည်။ “နှစ်တစ်ရာကျော်ကျော်လောက်…”

ဧကရာဇ်အခေါင်းထဲမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဧကရာဇ်အလောင်းသည် ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်အနောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်လာ၏။ အလောင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မာန်ဖီနေသည်။

“ဆယ်နှစ်ပဲ ဆယ်နှစ်” ချင်မူ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်အလောင်းက ချင်မူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေပြီး ကမ္ဘာဦးရေကြည်ထဲရှိ အမိကမ္ဘာမြေ၏ တစ်ပိုင်းတစဝိညာဉ်က နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ငါ နင့်ကို အချိန်ဆယ်နှစ်ပေးမယ်.. ဆယ်နှစ်နေလို့ နင် ငါ့ကို အသက်မသွင်းပေးနိုင်ရင် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ သွေးချောင်းစီးအောင် ငါ့သားကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်”

ကျောက်အခေါင်းသည် ဧကရာဇ်အလောင်းနှင့် ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ကို အထဲတွင် ထည့်လျက် ဘုန်းခနဲပိတ်သွား၏။ ထို့နောက် ပန်းပွင့်ကလည်း ပြန်စုစပြုလာသည်။

“ခဏလေး”

ချင်မူ ကပျာကယာ တားလိုက်သည်။ “အမိကမ္ဘာမြေ၊ အခု ကျွန်တော့်သိုင်းအဆင့်က အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူး… ကျွန်တော် အသတ်ခံလိုက်ရရင် အမိကမ္ဘာမြေရဲ့ အားထုတ်မှုတွေ အလကား မဖြစ်သွားဘူးလား… အမိကမ္ဘာမြေ၊ ကျွန်တော့်ကို သင့်တော်တဲ့ လက်နက်တစ်လက်လောက် ပေးပါ”

ပန်းပွင့်ကြီးက ပိတ်နေခြင်း ရပ်သွားပြီး အမိကမ္ဘာမြေ၏ ဒေါသထွက်နေသောအသံသည် အခေါင်းထဲမှ ထွက်လာ၏။ “နင်က အခု လူသေတစ်ပိုင်းလေ… တစ်နေရာမှာ ပုန်းပြီး ဧရာမြူမှုန်ကမ္ဘာဦးရေကြည်ကို အစာချေနေမယ့်အစား လူကြားထဲ ထွက်ပြီး သေဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”

ချင်မူက ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်စွာ ပြော၏။ “အခုတော့ သေဖို့အစီအစဉ် မရှိပါဘူး… ကောင်းကင်နတ်ဘုံဆီ သွားဖို့ပဲ ကြံနေတာ….”

ဘန်း

ကျောက်ခေါင်းတလားသည် ရုတ်တရက် ပြန်ပွင့်လာကာ တောင်ကြီးတမျှ ကြီးမားသည့် ဧကရာဇ်အလောင်း၏ ခေါင်းကြီးက ပါးစပ်ကြီးဖြဲလျက် ချင်မူ့ကို ရန်လိုနေ၏။ ချင်မူ၊ ယန်အာနှင့် နဂါးချီလင်မှာ သူ့သွားကြားပင် မညှပ်လောက်ပေ။

ပုပ်စော်နံနေသည့် လေလှိုင်းများကြောင့် ချင်မူ့မျက်နှာမှာ တွန့်ခေါက်သွားပြီး ချင်မူမှာ လွင့်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အနောက်တွင် မာန်ဟုန်မြစ်ရေများ ထကြွလာကာ ရေစီးရပ်တန့်သွား၏။

ဧကရာဇ်အလောင်းက မာန်ဖီပြီးနောက် သူ့ကို အမြင်ကပ်နေသလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ကောင်းကင်နတ်ဘုံဆီ သွားမယ်ဟုတ်လား”

အမိကမ္ဘာမြေက သရော်တော်တော် ခနဲ့၏။ “သေပဲ သေလိုက်ပါတော့လား”

ချင်မူက အမူအရာမပြောင်းလဲသွားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ကောင်းကင်နတ်ဘုံကို အလည်သွားမလို့ပါ.. အမိကမ္ဘာမြေ ပြောသလိုပဲ ကျွန်တော်က ပြိုင်ဘက်ကင်းမှော်ဝိဇ္ဇာရှင်လေ… ဒီတော့ ကောင်းကင်နတ်ဘုံဆီ သွားတာက အန္တရာယ်များပေမယ့် ကောင်းကင်နတ်ဘုံရဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်… ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်မှာ ကောင်းကင်နတ်အရှင်မူ၊ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တည်ထောင်သူအကြီးအကဲဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းလည်း ရှိသေးတော့ အင်မတန် လုံခြုံပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မြင်သာတဲ့ လှံတစ်လက်ကို ရှောင်ဖို့ လွယ်ပေမယ့် အမှောင်ထဲက ဓားချက်ကိုတော့ ရှောင်ရခက်တယ်… ကျွန်တော့်မှာ သင့်တော်တဲ့ လက်နက်မရှိသေးဘူး… ဓားစက်လုံးကလည်း ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ… နတ်လက်နက် မဟုတ်သေးဘူး…”

ဧကရာဇ်အလောင်းသည် အခေါင်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး တခဏကြာသော် ပြန်ထွက်လာ၏။ ၎င်းလက်ထဲတွင် ဆယ်ကိုက်ရှည်သော သစ်သားတုတ်အဖြောင့်တစ်ချောင်း ပါလာသည်။

“ဒီသစ်သားတုတ်ချောင်းပဲ ရှိတာလား” ချင်မူ့အမူအရာက စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာ ဖြစ်သွား၏။

ဧကရာဇ်အခေါင်းက ပိတ်သွားပြီး အမိကမ္ဘာမြေက အေးစက်စက် ပြောသည်။ “ဒါက ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ရဲ့ အမြုတေ… ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းထက်ဆုံးနတ်လက်နက်ပဲ… သူ့ရဲ့အသက်ရစ်တွေကို ကြည့်လိုက်”

ချင်မူ သစ်သားတုတ်၏ ထိပ်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စက်ဝိုင်းအရစ်များ ပြည့်သိပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ သူ ရေတွက်ရန် ပြင်နေစဉ် ပန်းပွင့်ကြီးက ပိတ်သွားပြီး အခေါင်းက ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်၏ အမြစ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ မာန်ဟုန်မြစ်တစ်လျှောက် ဖြာထွက်နေသော မြစ်များသည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

“ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ… ငါ ရတနာတွေ ထပ်တောင်းမှာ စိုးနေတယ်”

ချင်မူ ခေါင်းယမ်း၍ အရစ်များကို အသေးစိတ် ရေနေသည်။ အတန်ကြာသည်အထိ ရေတွက်၍ မပြီးသေးပေ။

နဂါးချီလင်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးသည်။ “ဂိုဏ်းသခင်၊ ဘယ်လောက် ရေပြီးပြီလဲ”

“ငါ အရစ်ကွင်းငါးသန်းအထိ ရေပြီးပြီ… ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိသေးဘူး”