ပင်လယ်အောက်က ဧရာမမြို့

အအေးဒဏ်ကြောင့် ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုလို ပြန့်ကျဲနေသော အုံ့မှိုင်းမှိုင်း မြူမှုန်များသည် ရုတ်တရက် တဖြည်းဖြည်း ပိုပါးလာကာ ခဏအကြာတွင် တိမ်မြုပ်နေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်သွားရအောင်"

လုရွှမ် ဆို၍ မြူခိုးထဲသို့ ဦးစွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

တခြားသူများမှာ စိတ်ရှုပ် နေကြသော်လည်း လုရွှမ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုသည် အံ့မခန်းလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အမြန်ပဲနောက်က လိုက်သွားကြသည်။

အခိုးအငွေ့တွေက အေးပြီးရင်း အေးနေပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာနေတာကို တားလို့မရချေ။ ရှောင်အာ့က အန္တရာယ် တစ်ခုခု ပေါ်လာမှာကို ကြောက်တာကြောင့် နောက်ဆုံးမှ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့လျှောက်လာတဲ့ လမ်းကြောင်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

တကယ်လို့ သူသာ နှေးကွေးနေပါက သူ့အပေါ်မှ လွင့်စင်နေသော မြူခိုးများက တစ်ကိုယ်လုံးကို မျိုချသွားနိုင်လောက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီးနောက် လုရွှမ်တို့ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်အထက်က လရောင်ကို မြင်လာရကာ နားထဲမှာလည်း ကြည်လင်လာတဲ့ ပင်လယ်လှိုင်းသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း အရှေ့ကို ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့ရှေ့က ကျယ်ပြောလှတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးကို ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ သူတို့အားလုံး တားမြစ်ထားသော သမုဒ္ဒရာထဲက လုံးဝ ထွက်လာနိုင်ပြီမှန်း သိလိုက်၏။ ဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်လာတဲ့ လူအချင်းချင်း ရွှင်မြူးစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"အင်း.... ရိုးရှင်းတဲ့ ပင်လယ်ရဲ့ လရောင်က ဒီလောက်လှပလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

နတ်သမီးဝမ်ယွဲ့က အော်လိုက်ပြီး ညဦးယံရဲ့ ကောင်းကင်ထက်မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လှပစွာ ကခုန်နေပါတော့သည်။

"နတ်သမီးကျင်းဟုန်...မင်းရဲ့ အဆောက်အအုံ သင်္ဘောကို ထုတ်လိုက်ပါ... ဒီမှာ လုံခြုံပြီ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ပြန်ကုသပြီး ယင်စွမ်းအင်ကို ဖယ်ထုတ်ရမယ်"

လုရွှမ်မှ ပြောလိုက်သည်။

ဒီအမှန်တရားကို လူအနည်းငယ်ကလည်း သဘာဝကျကျ သိ​ကြပါသည်။ သူတို့သည် မြူခိုးများ နှင့် အမှောင်ရိပ်များထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ မကြာသေးခင်က သူတို့ တစ္ဆေသင်္ဘောရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ မသိဘဲ ဝင်ရောက်ခဲ့မိကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လုရွှမ်သည် အခိုးအငွေ့နှင့် ယင်စွမ်းအင်များကို ဖြတ်ကျော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လုရွှမ်အပေါ် သူတို့ဟာ ပို၍ပို၍ နားမလည်နိုင်တာကို တွေ့ရှိလာခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဒီလိုအင်အားကြီးတဲ့ သူငယ်ချင်း ရှိခြင်းက သဘာဝအားဖြင့် ကြီးမားသော အကူအညီသာ ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်းက လေ့ကျင့်ရန် မိမိတို့အခန်းများဆီ ပြန်သွားကြသည်။ လုရွှမ် တစ်ယောက်တည်းသာ အဆောက်အဦး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစိုက်လျက် ရှိသည်။ အဆောက်အအုံ ကိုယ်တိုင်က သန့်စင်ပြီးသား မှော်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး လုရွှမ် ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ လက်ရာမြောက်မှုကို သဘောကျသည်။

သဘာဝ ပစ္စည်းများနှင့် ရတနာများစွာကို အသုံးပြုထားသော်လည်း အတွင်းပိုင်းက အလွန် ထူးခြားပါသည်။ ဤသင်္ဘောကြီးကို ရရှိဖို့ သူတော်စင် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ၁သိန်း လိုအပ်ကြောင်း နတ်သမီးကျင်းဟုန် ပြောတာကို ကြားရသောအခါ လုရွှမ် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တိတ်တဆိတ် ​စေ့​လိုက်မိသည်။

ဒါ​ကြီးက စျေးကြီးလွန်းပြီး ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်​ပေသည်။

သူတော်စင် ဝိညာဉ်အရည်ကြည် တစ်စက်ကို အရည်အသွေးမြင့် သလင်းကျောက် တစ်ရာနှင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး အရည်အသွေးမြင့် သလင်းကျောက်တစ်လုံးသည် သူတော်စင်တစ်ဦးအတွက် တစ်နေ့တာ လေ့ကျင့်ရန် လုံလောက်ကြောင်း သိထားရမည်။

ထို့အပြင် ဤတည်ဆောက်ရေး သင်္ဘော အမျိုးအစားဟာ ယခုအချိန်တွင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သည် သူတော်စင် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ၁၀သန်း တန်လောက်သည်။

အတိတ်က သင်ခန်းစာတွေကြောင့် အတူတူ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးက ပိုရိုးရှင်းလာခဲ့သည်။

ပင်လယ်ပြင်မှာ လှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေပေမယ့် သူတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက်ကတော့ အန္တရာယ် လုံးဝ မရှိ​တော့ပါဘူး။

တစ်ဖက်တွင် ပင်လယ်သတ္တဝါ တချို့ကို ကြုံတွေ့ရချိန် အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း လုရွှမ်တို့ကတော့ ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုကို ကြီးကြီးမားမား ဖန်တီးပြီး ရန်သူကို သတိပေးမိသွားမှာကို ကြောက်လို့သာ မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေရဲ့အရှိန်က နည်းနည်း ပိုမြန်သွားပါလိမ့်မည်။

သူတို့အတူ နေထိုင်ပြီး သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့လို့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်၏။ သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ ပိုကောင်းလာခဲ့ကာ ကျန်းယန်ကိုတော့ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့ပါပြီ။

နတ်သမီးဝမ်ယွဲ့က အတက်ကြွဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမက နတ်သမီးအောင့်ယွဲ့ရဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမက ကလေးမလေးနှင့် တူသည်။ လုရွှမ်ကို လိုက်ဖမ်းပြီး မေးခွန်းများမေးခြင်း အထူးသဖြင့် သူမညီမအကြောင်း အဆက်မပြတ် ပြောနေသလို လုရွှမ်ကိုပါ ဝမ်းကွဲမတ်လေး တစ်ယောက်လို ကြည့်နေသဖြင့် သူမကိုတွေ့တာနဲ့ လုရွှမ်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖောင်းလာစေ​လေ၏။

ကောင်းကင်ဓားရှင် ထျန်းတောက်မှာ ဓားလမ်းကြောင်း အတိုင်း လိုက်လျှောက်နေသူမို့ တခြားရတနာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားရဲ့ အမြင့်ဆုံးသော လမ်းကိုသာ ဂရုစိုက်​လေသည်။ လုရွှမ်က အဲဒီလို စိတ်သဘောထားကို သဘောမတူသော်လည်း သူ့ကိုတော့ လေးစားစွာ ဆက်ဆံပါ၏။

အနာဂတ်မှာ လုံလောက်တဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိရင် ဒီလူဟာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်မှာ သေချာလေသည်။

စကားပြောလိုက် ကျင့်ကြံလိုက်ဖြင့် နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့လှေက ရပ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းလည်း ဒီလှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိကြတာကြောင့် အခန်းတွင်းမှ ကုန်းပတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မြင်နေရတဲ့ အရာက မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သမျှ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာကြီးသာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားက အောက်ကို ဆွဲချနေတာ"

နတ်သမီးကျင်းဟုန်မှ ပြောလိုက်သည်။ သူမက လှေငယ်ကို အစီအရင်ဖြင့် ကာရံကာ သူတို့လေ့လာခဲ့သော ပုံစံအတိုင်း အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

နောက်ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။ ထိတ်လန့်မှု မရှိတဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး နတ်သမီးကျင်းဟုန်က အကျပ်အတည်း အားလုံးကို ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းရန် ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် နတ်သမီးကျင်းဟုန် အခက်အခဲ ဖြစ်နေချိန် ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် ကောင်းကင်ဓားရှင် ရှိသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လုရွှမ်ပါပဲ။ လုရွှမ်ရဲ့ အင်အားနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ လူတော်တော်များများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်​သေးပါဘူး။ ဒါ​ပေမဲ့ သူတို့တစ်​ခုကိုတော့ ​ကောင်း​ကောင်း နားလည်​ပါ၏။ အဲဒါက လုရွှမ်ဟာ ယုံကြည်​ထိုက်​တဲ့ လူတစ်​​ယောက်​ ဖြစ်​တဲ့အတွက်​ အလယ်​မှာ ရောက်​​နေရင်တောင် အစွန်းနှစ်​ဖက်​ကို ကာကွယ်​နိုင်​ခြင်းပါပဲ။

အဆုံးမှာက ရှောင်အာ့ ဖြစ်ကာ သူက အရမ်းသန်မာလေ၏။

နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ဖိအားသည် လူငါးဦးကို တောက်လျှောက် ဖိအားများဖြင့် တားဆီးနေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အမှောင်ထုထဲ ထိုးဆင်းပြီးနောက် အောက်ခြေက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာသည်။ သလင်းကျောက်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာကာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းထိန်သွားစေသည်။

ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှိကာ သူတို့ငါးယောက်က သလင်းကျောက်တွေ အနောက်မှာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းရင်း ပင်လယ်အောက်ကို ထိုးဆင်းလာနေကြသည်။

"ဒီ​လောက်နက်တဲ့ ပင်လယ်အောက်မှာ ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခု ရှိမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ?"

နတ်သမီးဝမ်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လုရွှမ်ကို သူမကို ဘာမှ​ပြန်မပြောဘဲ သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် အရမ်း တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ဒီပင်လယ်အောက်မှာ နဂါးနန်းတော်လို ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ မြို့တော်ကြီး တစ်ခု နစ်မြုပ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ချေ။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုမြို့တော်သည် ပင်လယ်သားရဲမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တချို့မှာ ပင်လယ်သားရဲများ အဖြစ် ရှိ​နေဆဲ ဖြစ်သော်ငြားလည်း တချို့မှာ လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲထားကြပြီ။ ပင်လယ်သားရဲကြီးများက အလွန် ကြီးမားလှသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ရဲ့ မူလအသွင်ကို ပြောင်းလဲသွားပါက ဤပင်လယ်မြို့ဟာ ပို၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနား သွားပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်လယ်သားရဲတွေရဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိဘူး.... အလွယ်တကူ ဖော်ထုတ်ခံရနိုင်တယ်"

နတ်သမီးဝမ်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်အာ့က အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ ပြုံးပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ကျောက်စိမ်း ပုလင်းကို ထုတ်ကာ အင်းဆက်ငါးကောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်၏။ ပိုးကောင်သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကြိုးမာန်တက် လှုပ်ရှားနေသော မြေသန်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသည်မဟုတ်ပေ။

"ပြန့်ရှီးပိုးကောင်"

နတ်သမီးဝမ်ယွဲ့က သူမ မျက်ခုံးမွှေးများကို တွန့်ချိုးကာ ရွံရှာတဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ အော်လိုက်၏။

ပြန့်ရှီးပိုးကောင်မှာ အသက်ရှုသံနဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပြောင်းနိုင်တဲ့ အလွန်ထူးဆန်းသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ ထိုပိုးကောင်ကို လူသတ်သမားဟု မှတ်ယူနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ခွန်အားမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ အသက်ရှင်နိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇကြောင့်ပါပဲ။ သူတို့သည် သူတို့ အနီးနားရှိ သက်ရှိသတ္တဝါများရဲ့ အသက်ရှူသံကို အတုယူနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ပြန့်ရှီးပိုးကောင်ဟာ ပင်လယ်နက်ထဲက သားရဲတောထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း အတွက် လိုအပ်သော အရေးကြီးဆုံး ကိရိယာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လူသားများရဲ့ နိုင်လိုမင်းထက် ဖမ်းစားတာကို ခံရပြီးနောက် ပြန့်ရှီးပိုးကောင်တွေကို ပြန်တွေ့ရဖို့ ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှောင်အာ့ကတော့ အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေ၏။

လူသားများသည် အသက်ရှုသံကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ပြန့်ရှီးပိုးကောင်ကို အစာအိမ်ထဲ မျိုချနိုင်ပြီး သူတို့ ပထမဆုံးမြင်ရသည့် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲရဲ့ ထွက်သက်ကို အတုယူနိုင်မှာပဲ ဖြစ်သည်။ သေချာတာပေါ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ ပြန့်ရှီးပိုးကောင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မျိုချလိုက်ပါက ဘယ်လောက် ရွံစရာကောင်းတယ် ဆိုတာကို မပြောသေးဘဲ ထိုပိုးကောင် ဆက်လက် ရှင်သန်နေဖို့က လိုအပ်ပါ​သေးသည်။

နတ်သမီးကျင်းဟုန်က အလွန်လွှမ်းမိုး ချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ပိုးကောင်ကို ဖမ်းကာ သူမပါးစပ်ထဲသို့ ပထမဆုံး မျိုချနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။

တခြားလူတွေလည်း သူတို့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ပိုးကောင်များကို ကြိတ်မှိတ်ကာ မျိုချလိုက်သည်။

များမကြာမီပင် ပင်လယ်သားရဲများကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသော လူငါးယောက်တို့ဟာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပင်လယ်မြို့တံခါး ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ယဲ့ချား နှစ်ကောင်သည် အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ဆိုးလွန်းသော သွင်ပြင်ရှိ​လေသည်။ မျက်လုံးကြီး လေးလုံးက လုရွှမ်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့မျက်နှာပေါ်က ​လေတွေကို အထင်အမြင်သေးစွာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

လှပသော နတ်သမီးဝမ်ယွဲ့ နှင့် နတ်သမီးကျင်းဟုန်ကို မြင်တဲ့အခါ ၎င်းတို့နှစ်ကောင်က သူမတို့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။