ပရမ်းပတာ

အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ကာ ကျန်ခုနစ်ယောက်ဘက်သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့ အခုပြောနေတာက အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့​မရီးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ ရေဒြပ်စင် နတ်ပုတီးစေ့ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတယ်တဲ့... မင်းတို့ ဖုံးကွယ်ထားဝံ့ရင် ငါ့ကို အားမနာဘူးဆိုပြီး အပြစ်မတင်နဲ့"

သူ့စကားက ပျားအုံကို တုတ်နဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ ကျန်ခုနစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ထကျိန်ဆဲကြတော့သည်။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို သက်သေထူ၍ သူတို့က လုပ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုသူလည်း ရှိကာ တချို့က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကျိန်ဆဲပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြစ်တင် ရှုတ်ချပစ်လိုက်သည်။

ယွင်ယင်ရဲ့ မျက်ခုံးများကြားတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုလ္လင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ငြင်းခုံနေတာ ရပ်လိုက်တော့... ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးလာရာ သူမမျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲလာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မီးတောက်များ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိမှန်ကာ မြေတွင်းနက်ကြီး နှစ်ပေါက် အဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။

လူတွေလည်း သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသလိုပင် အော်ဟစ်နေကြသော လူတွေပါ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ တပည့်အားလုံးလည်း သူတို့ပါ ရောပါ၍ ပျက်စီးသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် အနီးသို့မကပ်ဝံ့ဘဲ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

ယွင်ယင်၏ မျက်လုံးများပေါ်တွင် အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာ၏။ ဒါတွေက သူမရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေ၊ အငယ်တန်းလေးတွေပဲ။ ခဏအတွင်း အားလုံးက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ခဏလောက်တော့ သူမ အလွန်ပင်ပန်း နွမ်းနယ်နေပြီး သူမသမီးလေးကို ဒီကနေ အပြီးအပိုင် ခေါ်သွားနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်တော့သည်။

"မေမေ... လန်နင်ဆေး မြန်မြန် သောက်လိုက်ပါ!"

နတ်သမီးကျင်းဟုန်၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့် ခြောက်ခြားသွားကာ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်သည်။ သူမအမေဆီ ပြေးသွားပြီး ဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်မ...ငါ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တုန်းက ကောင်းတာတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်... နှစ်တစ်ထောင်ရေခဲ ကြည့်လိုက်!"

လောင်ကျိုကလည်း ပြေးလာပြီး နှစ်တစ်ထောင်ရေခဲကို အမြန် လွှဲ​ပေးလိုက်သည်။ ကျင်းဟုန် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ၎င်းကို အမြန်ယူကာ သူ့အမေထံ ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ယင်လည်း လောင်ကျိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"လောင်ကျို မင်းပဲ လေးနက်တယ်"

လောင်ကျိုကတော့ နက်မှောင်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရိုးသားမှု အရိပ်အမြွက်များကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ အစ်မ ငါ့အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်ခဲ့ပါတယ်... အစ်မတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါသေသွားတာ ကြာပြီ ကျင့်ကြံမှုလည်း တစ်သက်လုံး လျော့သွား​လောက်ပြီ... အခု အနည်းဆုံးတော့ ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲလေ"

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး

"ဒီတစ်ခါ ကျင်းဟုန်နဲ့အတူ လုရွှမ်လို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်လို့ ကြားမိတယ်... သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်တစ်သောင်း အနက်ရောင် ရေခဲတုံးတွေ ရှိနေတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါ သူနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးက လှေကားပေါ်ကို တကယ်ရောက်သွားခဲ့တာ နှမြောစရာပဲ.... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ရန်ရွှမ်လှေကားကို တက်သွားခဲ့တာ ပြန်ပေါ်မလာသေးဘူး... မဟုတ်ရင် ဆရာတူအစ်မရဲ့ အဆိပ်ကို ဖိထားနိုင်လောက်တယ်!"

အကြီးအကဲ လောင်ကျိုက မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ခေါင်းခါပြ ကျောခိုင်းရင်း ဆိတ်ဆိတ်နေရှာသည်။

"မေမေ လုရွှမ်မှာ အနှစ်တစ်သောင်း အနက်ရောင်ရေခဲတွေ ရှိနေတာတော့ အမှန်ပဲ"

နတ်သမီးကျင်းဟုန်က အော်ပြောရင်း မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်နေမိသည်။ ယွင်ယင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ သမီးရဲ့ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်​ပေးလိုက်သည်။

"ကျင်းဟုန်.... မငိုနဲ့ ဒါက ကံတရားပဲ ဒါက အမေရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ... အဟွတ် အဟွတ် ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေးပါ"

နတ်သမီးကျင်းဟုန် သူမအမေကို နောက်ဖေးခန်းထဲသို့ အမြန်ကူညီပြီး ခေါ်သွားစဥ် ဂိုဏ်းခန်းမအတွင်းရှိ တပည့်များအားလုံး မုန်တိုင်းကဲ့သို့ လူစုခွဲသွားကြသည်။

အခန်းထဲကို အစီအရင်ဖြင့် ကာရံလိုက်ပြီးနောက်။

"ကျင်းဟုန်... မှတ်ထား! အမေတကယ် မထိန်းနိုင်​တော့ဘူး ဆိုရင် သမီး နယ်နိမိတ်ဖြတ် တံဆိပ်ပြားကို ယူပြီး ကောင်းကင်အရိပ် ဂိုဏ်းကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွား... ဒီဂိုဏ်းက ပျက်စီးနေတာကြာပါပြီ သမီးအိမ် မဟုတ်တော့ဘူး နားလည်လား?"

"မေမေ...မေမေ ဘာမှမဖြစ်​စေရဘူး သမီးအောင်ရှင်းကို သေချာရှာပြီး ကုသခိုင်းမယ်!"

ယွင်ယင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"အရူးမလေး... အောင်ရှင်းကို ဖမ်းလိုက်ပြီ ဆိုမှတော့ သမီးကို ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ပေးတော့မှာလဲ? သူတို့က အမေတို့ကို အတူတူ သတ်ပစ်မှာကိုတောင် ကြောက်နေရပြီ.. အခုတော့ လွန်လွန်ကဲကဲ ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး အမေ ဆုံးသွားရင် မင်း မင်းဒုက္ခရောက်မှာ ကြောက်လို့ ချက်ချင်းထွက်သွားရမယ် နားလည်လား?"

ကျင်းဟုန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

"မေမေ ညီမလေးအောင်ရှင်းကို သမီး သွားရှာမယ်... သမီးသူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ဘဝအတွက် သမီး တာဝန်ယူရမှာပေါ့"

ယွင်ယင်က မရယ်ချင်ပေမယ့် ဘာမှပြန်မပြောတော့ပဲ သူမသမီးရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ချော့မော့လိုက်သည်။

"မေမေ ပင်ပန်းနေပြီ... သွားအနားယူချေတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့... လောင်ကျိုမှ မဟုတ်ဘူး ရှောင်အာ့ ဖြစ်နေရင်တောင် မယုံရဘူး နားလည်လား? နားမလည်ရင်လည်း ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ဘူး ဘာပဲပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထား!"

ယွင်ယင်မှာ နောက်ဆုံး စကားအတွက် သူမလေသံကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထုတ်လွှတ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်သမီးကျင်းဟုန်မှာ နားမထောင်ဝံ့သောကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ်တွင် သူမ လျှို့ဝှက် စုံစမ်းမှုများကို ပြုလုပ်နေသော်လည်း ဘာသတင်းမှ မရလာခဲ့ပေ။ အောင်ရှင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒါ့အပြင် လုရွှမ်ကလည်း ပေါ်မလာသေးချေ။ ကျင်းဟုန်မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘာမှမသိဘဲ အလွန်အသုံးမဝင်သူလို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

လောင်ကျိုရဲ့ ဂူထဲတွင်တော့ သူက အောင်ရှင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရေအစီအရင်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြိုခွင်းနေသည်။ အောင်ရှင်း မနိုးသေးသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်အလေးချိန် ကျလာပြီ။

အကာအကွယ် ရေပုံစံသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသဖြင့် လောင်ကျို အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ နောက်ဆုံး သုံးရက်အတွင်း ရေအစီအရင် ပျက်စီးသွားကာ ရေဒြပ်စင် နတ်ပုတီးစေ့က သူ့အပိုင် ဖြစ်လာမည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

မုန်းစရာကောင်းတာက ဒီရက်တွေမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ ကျင်းဟုန်ကို သတိထားမိသွားမယ် ဆိုရင်တောင် အကာအကွယ် ရေပုံစံကို ချိုးဖျက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်လို့ အဲဒီစုန်းမကြီးကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ?

ဟီးဟီး ဒါနဲ့ ကျင်းဟုန်လေးက ကြီးလာပြီပဲ။

တခြားဂူများစွာတွင်လည်း ကောင်းကင်ဘုံသခင်များစွာသည် တိတ်တဆိတ် စုရုံးနေကြသည်။

"အဲ့ဒီကောင်မလေးကို ဘယ်သူက ခေါ်သွားတာလဲ?"

"ဟေး စုန်းမကြီး မဟုတ်သရွေ့ ဂရုမစိုက်ဘူး!"

"ဟမ့် ငါလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ချင်ပါဘူး... ရေဒြပ်စင် နတ်ပုတီးစေ့ကို တခြားလူရဲ့ လက်ထဲ မကျရောက်စေချင်ရုံပဲ"

နတ်သမီးကျင်းဟုန်မှာလည်း လုပ်သမျှ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ငိုယိုနေခဲ့သည်။ ကျောက်တုံး လှေကားဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လာကာ ပျက်ပြယ်သွားပုံရသော ကျောက်လှေကားများကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ၎င်းက တိမ်တွေကြားထဲ မြုပ်သွားလေပြီ။

လုရွှမ် နဂါးလိပ်မင်းသားကို သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ကျီစယ်နေခဲ့သည့် အချိန်ကို သူမ သွားတွေးနေမိသည်။ သူ မလုပ်နိုင်တာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိသလို သူမတွေးနိုင်တာ ဘာမှ မရှိသလိုပါပဲ။

သူ အခုဒီမှာ ရှိနေရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ?

ဒါ​ပေမဲ့ သူဘာလို့ မ​ပေါ်​သေးတာလဲ။ ကျောက်လှေကားများပေါ်မှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရန်ရွှမ်လှေကားထဲကို နစ်မြုပ်သွားတာများလား?

ကျောက်လှေကားထစ်များ နောက်တွင် ရှောင်အာ့က မကျေမနပ် မျက်လုံးများဖြင့် အနောက်တွင် ရပ်နေလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် နတ်သမီး ကျင်းဟုန်ကို ညှာတာစွာ ကြည့်ချင်သော်လည်း ရှာတွေ့သွားမှာကို ကြောက်သောကြောင့် အကြည့်တွေကို အမြန် ဖယ်ထားလိုက်သည်။

“ငါလုပ်ခဲ့တာက မမှားပါဘူး... သခင်မကြီးက သူ့သမီးကို တကယ်ပဲ ငါနဲ့ လက်ထပ်ပေးမှာလား မဟုတ်ဘူး... သူကငါ့ကို ကျွန်အဖြစ်ပဲ သဘောထားတာ.. အကြီးအကဲ၈ ပြောတာ မှန်တယ် အခွင့်အရေးရဖို့ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရပေမယ့် သူက ငါ့ကိုကျွန်လို သဘောထားပြီး အပြစ်တင်မှာပဲ"

လေထဲမှာ တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်နေတဲ့ မိန်းမပျိုကို ကြည့်လိုက်ရင်း ရှောင်အာ့က အမြန်ထလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ပြန်ကြရအောင်... ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် မင်းဖျားနေလိမ့်မယ်... လုရွှမ် သေပြီဆိုတာ သိသာတယ်... ဘာလို့ဒီမှာ စောင့်နေဦးမှာလဲ?"

နတ်သမီးကျင်းဟုန်က သက်ပြင်းချပြီး

"ဒါပေမဲ့ ငါဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူး... သခင်လေးလုရွှမ် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိနိုင်မှာ"

ရှောင်အာ့မှာ ရုတ်တရက် မီးထတောက်လာတော့သည်။

လုရွှမ်၊ လုရွှမ်။ ငါမင်းနဲ့နေလာတာ အနှစ်သုံးဆယ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ သုံးရက်လောက်ပဲ ခင်မင်လာတဲ့ လုရွှမ်ကိုတောင် မယှဥ်နိုင်ဘူးလား။