ခုနစ်ရက်

မြေပြင်ပေါ်ကျလာသော မိုးရေက ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေလှိုင်းလုံးများထဲသို့ ရောနှောသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ လောကကြီးထဲရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် ဘဝ၏လှိုင်းဂယက်တွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် ...

စုမင်က ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော အေးစက်စက်ပုံရိပ်နှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့က ယခုအချိန်၌ မှောင်မိုက်နေသော‌ေလာကကြီး၏ အိမ်နှင့် ပို၍နီးကပ်လာလေပြီ။ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်သို့ အေးစိမ့်သောလေများ ပျံ့နှံ့သွားကာ မိုးအေးအေးက ပို၍ပင်အေးလာစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးများက အအေးဒဏ်မှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး အပြင်မထွက်ဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရွှံ့နွံပေါ် လျှောက်လာသော ခြေသံများ၊ တဖျပ်ဖျပ်စီးကျလာသော မိုးသံများကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ခြေသံများက တဖြည်းဖြည်း ပိုရှင်းလင်းလာသည်။ ဖခင်၏နားထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာရောက်လာပြီး သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အလိုလိုခေါင်းမော့လာသည်။

မိုးရေထဲမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးပုံရိပ်နှစ်ခုက အိမ်ထဲကို လျှောက်သွားနေတာကို စုမင်က မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်းက…” ရုပ်ဆိုးသေးသေးလေး၏ အဖေ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ မတ်တပ်ထရပ်ချင်သော်လည်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေလေသည်။စုမင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လူနှစ်ယောက်ကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အလျင်းမရှိ‌ ပေ သို့မဟုတ်ပါက ဤရွာကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် သူတို့အတွက် အသက်ရှုရသလောက် လွယ်ကူသည်ဟု သူပြောနိုင်သည်။

“ဒူးထောက်ပြီး ကြေငြာချက်ကို လက်ခံပါ...”

လက်ဝဲဘက်ရှိလူက တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံဖြင့် ပြောသည်။

သူပြောသောအခါတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်က ပို၍ပင်အေးလာကာ ရုပ်ဆိုးသည့်အရာငယ်၏ဖခင်သည် ရိုးရိုးသာမန်လူသားဖြစ်သောကြောင့် အသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာက ချက်ချင်းဖျော့သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရှစ်နှစ်ခန့်က မိုးရွာသောညတွင် ဤအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူများက သူ့သားကြီးအား ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရမိသည်။

ထိုလူ၏ ကျယ်လောင်သော အသံက စူးရှလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ ၎င်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော ရုပ်ဆိုးကလေးနှင့် သူ့အမေတို့သည် အိပ်မက်မှ လန့်နိုးသွားကြသည်။

စုမင်၏ မျက်လုံးများတွင် သိသာထင်ရှားသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏အစွမ်းသတ္တိအထွတ်အထိပ်သို့ရောက်လျှင်အယ်မော်တယ် နှစ်ယောက်ကို လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သတ်နိုင်သည်။သို့သော်လည်း သူ၏ကနဦးကျင့်ကြံစွန်းအားက မည်သည့်အချိန်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူပြန်လည်ရရှိသော ဆယ်ပုံတစ်ပုံသော စွမ်းအားဖြင့်ပင် ဤလူများကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သေးသည်။

“ဂျူနီယာညီလေးကျိုး...”

ညာဘက်မှာ ရပ်နေ သောလူက အသံတိုးတိုးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ခုနကပြောခဲ့သောစကားများကို ကြားသော် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသလိုမျိုး သူ့အဖော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး ချန်ဒါရှီက မင်းရဲ့သားလား”

ညာဘက်တွင်ရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လက်ရှိစုမင်ကို ပံ့ပိုးပေးနေသည့် ရုပ်ဆိုးကလေး၏ဖခင်ဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထောင့်မှာ စုမင်ကို မြင်နေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် မျက်နှာဖုံးထားသော ဝတ်ရုံနက်က မျက်နှာဖုံးကိုဆွဲဖယ်ကာ အသက်လေးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီဟု ထင်ရှားသော ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ဖျော့ လင်းထိန်နေသည်။

ရုပ်ဆိုးလေး၏အဖေက တုန်လှုပ်သွားသည်။ စုမင်က သူ့ကို မတွဲထားဘူးဆိုလျှင် အအေးဒဏ်ကြောင့် ချမ်းတုန်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားနိုင်သည်။သို့သော် ထိုနာမည်ကို ကြားတာနဲ့ သူ ခွန်အားတွေ တိုးလာပုံရသာ်။

“ဟုတ်တယ်... ရှီအာ က ငါ့အကြီးဆုံးသား.. သူက... သူက...”

ရုပ်ဆိုးလေး၏ အဖေက စကားထစ်တ‌ ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူဘာဖြစ်သွားမှန်းကို မသိသော်လည်း ထိုလူ၏ အသံနေအသံထားအရ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖော်ပြလို့မရသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ချန်ဒါရှီးး... သေသွားပြီ..”

ရုပ်ဆိုးသော ကြောင်ကလေး၏ ဖခင်ကို ပြန်ပြောသူမှာ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေသူဖြစ်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောနေသည်။ ထိုစကားများက သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်ပြီး ရုပ်ဆိုးသော အရာလေး၏ ဖခင်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်ပင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့သွားကာ သူ့အသက်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ မျက်ရည်များပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာသည်။ ၎င်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်မှ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ ရုပ်ဆိုးလေး၏ အမေဖြစ်ပြီး သူမ၏ အခန်းမှ လှမ်းထွက်လာစဉ် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ မေ့လဲသွားသည်။

ရုပ်ဆိုးလေးက သူ့အမေဘေးတွင်ရှိကာ သူမ၏အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါးပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူစိမ်း၏အသံက သူမ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။ မကြာမီ သူမ၏ပျော့ညံ့သောခန္ဓာကိုယ်က လိပ်ပြာလွင့်သွားပုံရပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ သူမ၏ကမ္ဘာရှိ အရာအားလုံးက ဖြူဖျော့သွားသလိုပင်။

“အဘိုးကြီး... ဂျူနီယာညီလေးကျိုးက အလားအလာကောင်းပြီး သူ့ကို တပည့်အဖြစ်ခေါ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ငါတို့ရဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲကျောက် က သဘောကျတယ်..ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဂျုနီယာညီလေးချန်ဟာ မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့တယ်.. အကြီးအကဲကျောက်က ငါတို့နှစ်ယောက်ကို မင်းကိုပြောပြဖို့ အမိန့်ပေးလာခဲ့တယ်..ငါတို့က ဂျူနီယာညီလေးချန်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်...”

ညာဘက်မှလူက အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောပြီး စကားပြီးသည်နှင့် အိတ်တစ်လုံးထုတ်ကာ တံစက်မြိတ်အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

“ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ညီလေးချန် စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံပဲ.. ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အသုံးမဝင်ပေမယ့် မင်းတို့လိုသေမျိုးတွေအတွက်တော့ လူနေမှုအဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်လို့ရတာပေါ့..”

ညာဘက်မှလူက အေးအေးသာသာဖြင့် ပြောဆိုနေနိုင်သော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် နောင်တရနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရုပ်ဆိုး လေး၏ မိသားစုကို ကြည့်သောအခါ သနားခြင်းက သူ့မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဘယ်ဘက်ရှိလူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..အင်မော်တယ်အရှင်များ.. ဒါက ရှီအာရဲ့ ကံကြမ္မာပဲဖြစ်မှာပါလေ...”

ရုပ်ဆိုးသော အရာလေး၏ ဖခင်က ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ဆီသို့ ဒူးထောက်ကာ ညာဖက်သို့ မြှောက်ပေးလိုက်သည်။

စုမင်က သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ကြည့်နေသည် ။ သူ့မျက်နှာတွင် သူ့အတွေးများကို ပြသသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မရှိပေ။ ဂိုဏ်းတစ်ခုက သူ သို့မဟုတ် သူမ၏ မိသားစုကို သေခြင်းတရားအကြောင်း အထူးပြောရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ရန် အလွန်ရှားပါးကြောင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်။

ထိုကိစ္စမျိုးက ပုံမှန်မဟုတ်သော အကြောင်းတရားကြောင့် သေဆုံးတာမျိုးဖြစ်နိုင်သည်။

စုမင်က ရုပ်ဆိုးလေး၏ အဖေကိုတွဲပြီး အိမ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ကလေးမလေးအား တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သတိလစ်မေ့မြောနေသော သူ့အမေကိုလည်း ကြည့်သည်။ ဤအိမ်မက်ဆိုးကြောင့် ဤမိသားစုတွင် ယခင်ကရှိခဲ့သော နွေးထွေးမှုတို့သည် ပြိုပျက်သွားခဲ့သည်။

“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့‌ေနာက်ထပ်သားတစ်ယောက်ပဲ..ပြီးတော့ ဒီကောင်မလေး...”

ညာဘက်မှလူက စုမင်အား လျှပ်တပြတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုပ်ဆိုး‌ေပါက်စလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

‘ရုပ်ဆိုးသေးသေးလေးရဲ့ မိသားစုအသေးစိတ်ကိုတော့ သူတို့မသိဘူး.. သူတို့ ဝိုင်းမမေးကြပုံရပြီး ရုပ်ဆိုး လေးရဲ့အစ်ကိုက တခြားသူတွေကို ပြောပြခဲ့ဘူး..”

စုမင် တွေးနေမိလေသည်။

“ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ ကျောက်ရဲ့အမိန့်အရ၊ မင်းမိသားစုက နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက်ကို ပေးရမယ်.. ဂိုဏ်းအကြီးအကဲက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် ကိုယ်တိုင်လက်ခံပြီး ညီလေးချန် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နောင်တရမှုတွေအတွက် ပြန်အခွင့်အ ရေးပေးလိမ့်မယ်..ဂုဏ်ယူပါတယ် အဘိုးကြီး.. ကျုပ်တို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်မယ့်သူကို ရွေးဖို့ ခုနစ်ရက်အချိန်ပေးမယ်.. ခုနစ်ရက်ကြာရင် ပြန်လာပြီး ကလေးကို ခေါ်သွားမယ်..”

ညာဘက်ကလူက ဖြည်းညှင်းစွာပြောပြီး သူ့စကားပြီးသည်နှင့် ပေါက်စလေး၏ မိသားစုကို အနှောက်အယှက်မပေးတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

အခြားဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်က စုမင်နှင့် ပေါက်စ လေးတို့ကို လေးလေးနက်နက် ပြုံးပြပေးခဲ့သည်။

မိုးကလည်း ပိုသည်းလာသည်။ အနက်ရောင်ဝတ် လူနှစ်ယောက်က မိုးရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်လာရင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က မထင်မရှား ဖြစ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စုမင်ကသာ သူတို့ကို အဝေးက ရှည်လျား‌သောအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်တွင် ရွေ့လျားနေတာကို မြင်နိုင်သည်။

ရွာမှာနေတုန်းက သူတို့ပြောခဲ့သည့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို စုမင်က မြင်ဖူးသည်။ တိမ်တွေဝိုင်းနေသော တောင်ပေါ်မှာ တည်ထားသော ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ကြည်လင်နေမှသာ သူ့တို့၏ အဆောက်အဦးများကိုမြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ယောက်က အရှေ့အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ရှင်းနေသည်မှာ၊ သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဂိုဏ်းသို့ မပြန်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့ပြောခဲ့သည့်စကားများနှင့် စုမင် ၏ကိုယ်ပိုင်သုံးသပ်ချက်များအရ ၎င်းတို့နှစ်ဦးက အခြားအရေးကြီးသောလုပ်ငန်းတစ်ခုကြောင့် ဂိုဏ်းခွဲမှထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူယူဆနိုင်သည်။ ဤဂိုဏ်းအကြီးအကဲကျောက် ၏တောင်းဆိုမှုကို ပြီးမြောက်ရန် ၎င်းတို့ရောက်ရှိနေချိန်တွင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူကို ချက်ချင်းခေါ်သွားခိုင်းမည့်အစား ခုနစ်ရက်လောက် အချိန်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးကို ခေါ်ခြင်းက ၎င်းတို့၏အခြားတာဝန်ကို ထိခိုက်စေမည်မှာ ရှင်းနေသည်၊ ထို့ကြောင့် ပြန်လာသောအခါတွင် သူ သို့မဟုတ် သူမကို ခေါ်ဆောင်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ပြောသလိုပင် သူတို့ ပြန်လာသည့်အခါမှာလည်း ကလေးကို ခေါ်သွားနိုင်သည်။

ဤလူနှစ်ယောက်အတွက်၊ ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသောသတင်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ ရုပ်ဆိုး လေး၏မိသားစုအတွက်၊ ဤအရာက မငြင်းနိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မိဘများက သားဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဝေဒနာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အခြားကလေးငယ်တစ်ဦးကိုပါ ပေးဆောင်ခြင်း၏ ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုကိစ္စမျိုးက ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သော မိသားစုအတွက် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုအလားပင်။

ရုပ်ဆိုးလေး၏အဖေက အရုပ်များ ယက်လုပ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူက ယခုအခါ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့ဘ၀တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် သူ့ဇနီးနားသို့ရွှေ့ကာ တိတ်တိတ်လေး ငိုနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိခင်က ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးလာကာ သူမ ငိုခြင်းမစမီ ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော စုမင်အား ကြည့်လိုက်မိသည်။

စုမင် သူ့မျက်နှာကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ ကံကြမ္မာမျက်နှာစာမှာ မိသားစု၏နာကျင်မှုနဲ့ သူတို့ ၏အကူအညီမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုပ်ဆိုးလေးက မငိုခဲ့ပေ။ သူမ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

“ရုပ်ဆိုးသေးသေးလေးကို သူတို့နဲ့ ပေးလွှတ်လိုက်လို့ မရဘူး… သမီးက ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်…”

ရုပ်ဆိုးလေး၏ အမေက သမီးလေးကို ကြည့်ကာ ငိုသည်။ ဓားအစင်းပေါင်းမြောက်မြားစွာစိုက်သကဲ့သို့ သူ့နှလုံးသားက နာကျင်နေသော်လည်း... သူမ မခံနိုင်တော့ ပေ။

“ခုနစ်ရက်... ငါတို့ ဒီနေရာက ထွက်သွားပြီး မရပ်မနား ထွက်ပြေးမယ်..”

ရုပ်ဆိုး လေး၏အဖေက သူ့ဇနီးနှင့် သမီးတို့ကို ကြည့်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

“အသုံးမဝင်ပါဘူး..သူတို့က အင်မော်တယ် တွေလို့ တခြားသူတွေဆီက ကြားဘူးတယ်.. ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြေးနေပါစေ ငါတို့ကို ရှာတွေ့ဖို့ သူတို့အတွက် လွယ်နေတုန်းပဲ… အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့က သူတို့ကို ဒေါသကြောင့် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်.. ငါပဲ နတ်ဆိုးဂိုဏ်ထဲကို ဝင်လိုက်မယ်”

ရုပ်ဆိုးလေး တိုးတိုးလေး ပြောပြီးသည်။ ယခုအချိန်မှာ သူမက အရွယ်ရောက်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူပြောဆိုနေလေသည်။

“တကယ်လို့ သမီးအသက်ရှင်ရင် တစ်နေ့ သမီးက အင်မော်တယ်တွေလို ဖြစ်နေနိုင်ပြီး အကိုကြီးသေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ..”

သူမ လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။

“ ကျွန်တော်..သွားမယ်”

မိသားစု၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအလယ်တွင် စုမင် အပြင်ဘက် မိုးရေများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီး ငိုနေပုံပင်။

သူ့အသံက မိသားစုနားကို ရောက်သွားသည့်အခါ ရုပ်ဆိုးလေးက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့အမေက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါစိတ်ရှုပ်ထွေးမှု နှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဒါက မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး ငါ့သား.. ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပါ... “

ရုပ်ဆိုးလေး ၏အဖေက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

စုမင်က ရုပ်ဆိုးလေးကို ကြည့်ပြီး သူ့အဖေနှင့်အမေကို ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ ၀တ်ရုံကို လှန်လိုက်ပြီး မိဘ နှစ်ယောက်ဆီသို့ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် စုမင်ကို ကယ်တင်ပြီး မင်းအိမ်မှာ ထားပေးခဲ့တဲ့ မိဘတွေရဲ့ ကြင်နာမှုကို ပြန်မဆပ်နိုင်သေးဘူး.. မနှစ်က ကျွန်‌တော်ခံစားခဲ့ရတဲ့ အိမ်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ နွေးထွေးမှုက ဘဝမှာ ကြုံခဲတဲ့ အရာတစ်ခုပါ... ဖေဖေ..မေမေ ညီမလေးက ငယ်သေးတယ်..”

“ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမရှိဘူး..အဘိုး ကသာ ကျွန်တော်ကို ပြုစုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု... သူအနားမှာ မရှိတော့ဘူး.. ဒီမိသားစုကသာ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုနွေးထွေးမှုတွေပေးခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ ရုပ်ဆိုးလေး..ငါထွက်သွားရင် မင်း လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်ရမယ်နော်.. ဖေဖေ မေမေ တို့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရမယ်နော်..”

“အစ်ကိုကြီး…”

ရုပ် ဆိုး‌လေးသည် သူမပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။ သူမက စုမင်ကိုကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များကျလာသည်။

“ဖေဖေ.. မေမေ...ကျွန်‌ တော်သွားလိုက်မယ်...”

စုမင်က သူတို့စုံတွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ၏ပုံရိပ်ကို သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ရေးထွင်းလိုက်သည်။ တစ်နှစ်တာမကြာလိုက်ပေ။ သို့ပေမယ့် စုမင် အတွက်ကတော့ သူတစ်ခါမှမခံစားဖူးသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုပင်။ နဝမမြောက်တောင်ထွဋ် သို့မဟုတ် နက်မှောင်တောင်တွင် သူခံစားခဲ့ရသည့်အရာနှင့် လုံး၀ ကွဲပြားပါသည်။