နာမည်ကြီးလာပြီ

စာသင်သားလို ၀တ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အသံတစ်ချက် ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ယင်ချီတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အပူချိန်ကို အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က တုနှိုင်းမရတဲ့သူပါပဲ။ သူဟာ မဟာသူတော်စင် အဆင့်၇ ဖြစ်ကာ သူ့လက်နက်အားလုံးကို သိုလှောင်အိတ် ဒါမှမဟုတ် သိုလှောင်လက်စွပ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မတူချေ။

ဓားတစ်ချောင်းကို ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး လေကို တွန်းတိုက်ဟန်ဆောင်ကာ လက်ထဲက စက္ကူယပ်​တောင်ကို ဝှေ့ယမ်း​နေသည်။

"ဟား ဒီတစ်ခါ ပိုကောင်းပြီ သူတော်စင်တွေတောင် ဝင်လာတယ်တဲ့ ဟားဟားဟားဟား ကိုယ့်ကိုကိုယ် အတော်လေး အထင်ကြီးနေတာပဲ!"

စာသင်သားက ဆိုရင်း သူ့ရဲ့ စက္ကူယပ်တောင်ကို ခေါက်ပြီး လုရွှမ်ဆီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုစာသင်သား၏ အပြုအမူသည် အလွန်ရေပန်းစားလှသည်မှာ သိသာထင်ရှား လှသော်လည်း တချို့လူတွေကတော့ စာသင်သားဆီက ကဲ့ရဲ့တာကို ခံရတဲ့သူများကို နင်းချေရန်အတွက် အလွန် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

လုရွှမ်တို့ ဝင်လာသောအခါ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို စွဲဆောင်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မိန်းကလေး သုံးဦးသည် သူတို့၏ အသွင်အပြင်ကို ဖုံးအုပ်ရန် ၀တ်စုံနှင့် ပိတ်စများကို အသုံးပြုထားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်လို့ သူတို့ခံစားရတဲ့အရာက ရောင်ဝါပါပဲ။ မိန်းကလေး သုံးယောက်ရဲ့ ရောင်ဝါက အရမ်းထူးခြားပြီး လုရွှမ်ကတော့ သူတော်စင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လေသည်။

စိတ်ပညာနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ရှိသော လူများကတော့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး အားလုံးက လုရွှမ်ကို အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်​နေကြသည်။

လုရွှမ်သည် လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်ဆုံးသော သူသည် မဟာသူတော်စင်သာ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသခင် မရှိပေ။

"ကောင်းကင်ဘုံသခင်ကိုလည်း ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ရှိတယ်... ရှုပ်ယှက်ခတ်တဲ့ ကမ္ဘာ့မီးနယ်မြေရဲ့ နက်နဲတဲ့ နယ်မြေထဲကို လျှောက်သွားနေတော့ ဒီမှာဆို ကောင်းကင်ဘုံသခင်ကို မတွေ့ရတော့ဘူး.... မဟာသူတော်စင် အဆင့်၉ ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ဒီနေရာမှာ မရှိတတ်ကြဘူး"

အောင့်ယွဲ့မှာလည်း သတိကြီးကြီးထားပြီး လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများထဲက သံသယများကို အာရုံစိုက်ကာ သူသံသယ ဝင်နေတဲ့အရာကို သိသောကြောင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြလာသည်။

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အောင့်ယွဲ့လည်း စကားရပ်လိုက်သည်။

စာသင်သား၏ မျက်နှာသည် တခဏမျှ ဖြူဖျော့သွားကာ သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်အမင်း စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပုံဖြင့် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ထအော်လေ၏။

“ဟေ့ သူတော်စင်... ဒီသခင်လေး ပြောနေတာကို မကြားရဘူးလား”

သူ့လက်ထဲက ယင်တောင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေဓားတစ်ချောင်းက လုရွှမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ အမြန်နှုန်းသည် အလွန်လျင်မြန်သည်။ လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များနှင့်အတူ သူသည် လုရွှမ်ကို တစ်ချက်တည်းအပြီး သတ်ချင်နေတာ ထင်ရှား​ပေသည်။

ထိုစာသင်သားက အလွန်ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လေ၏။ ကံမကောင်းသည့် လူငယ်ဖြစ်တဲ့ လုရွှမ်ကတော့ သူ့မှာ ခွန်အားမရှိပေမယ့် ကောင်မလေးကို လှည့်ပတ် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူက အပြစ်မရှိပေမယ့် သာမန်လူ တစ်ယောက်အတွက် ရတနာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်သွားရတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုလို အန္တရာယ်များလှသည်။

လုရွှမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးလာပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ချင်းယာယွမ့်က မှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ အသက်ရှုသံ တစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရာက လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ ခဏလောက်နေရင်း အောက်နားက လူတွေကို ဂရုတစိုက် စိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။

ဒါကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့ ဒါဟာ တာဝန်ကို ထုတ်ပေးသူရဲ့ အစီအစဉ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာ နားလည်လိုက်ပါ၏။

သတ်လိုက်ရင် အပြင်းထန်ဆုံး လူက သဘာဝကျကျ ကျန်ရှိနေလိမ့်မယ်။

စာသင်သားက သူတို့ ဝင်လာတာနဲ့ နှိုးဆော်လိုက်တော့သည်။ သူတို့သုံးယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ထပ်ခိုးပေါ်က လူရဲ့ဒေါသကို ခံစားမိသွားကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဒီနေရာက တကယ့်ကို ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတာပဲ။

လုရွှမ်သည် တခြားသူများအတွက် မျောက်ရှိုးပွဲကို ဖျော်ဖြေရန် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အသုံးချချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။ စက္ကူယပ်တောင် စာသင်သားရဲ့ လေဓားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဒီလှုပ်ရှားမှုက လူတိုင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီး လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးများကို ပြူးသွားစေသည်။ ၎င်းသည် မမြင်နိုင်သော်လည်း မြင်သာထင်သာရှိသော လေဓားတစ်လတ်ဖြစ်ကာ ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့မဆို ခုခံနိုင်သည့် ဓားမဟုတ်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လက်ဖဝါးနဲ့ လေဓားကို ဖမ်းကိုင်မယ် ဆိုတာက သေဖို့ တောင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် သူတို့မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်း လုရွှမ်ရဲ့ လက်ဖဝါးကို ဖြတ်တောက်သွားမည့်အစား လေဓားကို အမှန်တကယ် မြှောက်ပစ်လိုက်ပြီး လေထုအလယ်မှာပဲ လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ တစ်နေရာကို ဖြတ်ပြေးသွား​စေသည်။

ရုတ်တရက် လူသုံးယောက် ဆင်းသက်လာသည်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ ယောက်ျား တစ်ယောက် နဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက သူတို့ဘက်ကို ရွေ့လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့ အချိန်မီ ပျံတက်သွားပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အသွင်အပြင်က လူတော်တော်များများကို ရယ်မောသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း အတွက် လမ်းရှာနေကြသူတွေပါပဲ။ သူတို့ ရှင်သန်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ခွန်အားနဲ့ အကြံအစည်တွေကို အားကိုးရ၏။

ဤလူသုံးယောက်၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့သည် တာဝန်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှား​လေသည်။ သူတို့ဘာသာ ​ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘဲ တခြားသူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့ပြီး အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခု စတင်ခဲ့ကြသူတွေပဲ ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်သား မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ လူက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသော်လည်း ခဏအတွင်း တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရယူလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျုပ်က ဒီတစ်ကြိမ်တာဝန့ကို ထုတ်ပေးတဲ့သူပါ... ကျုပ်နာမည်က ပိုင်ထျန်းရှန်... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ဇနီး ကျန်းလီနဲ့ သူ့ညီမ ကျန်းလိပါ.... ဒီတစ်ခါတော့ ကမ္ဘာ့မီးနယ်မြေ အတွင်းပိုင်းကို သွားဖို့ အစွမ်းထက်တဲ့ အဖော်တွေကို ရှာချင်ခဲ့တာပါ... ကျုပ်တို့ အဲ့အောက်ဆင်းပြီး ရှားပါးမှုကို ရှာကြမယ်"

သူ့မျက်လုံးတွေက လူအုပ်ကို ဖြတ်ကြည့်လိုက်တော့ နတ်သမီးကျင်းဟုန်တို့ သုံးယောက်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ အံ့အားသင့်သွားကာ အရိပ်အမြွက် ပြဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“လူအရမ်းများသွားရင် မသင့်တော်ဘူး... နောက်လာမယ့် အရာတွေက အရမ်းအန္တရာယ် များတဲ့အတွက် လူတိုင်းကို စဉ်းစားစေချင်ပါတယ်... လူတိုင်းက အရည်အချင်းတွေ ရှိပေမယ့် လူတွေကို သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ အကဲဖြတ်လို့ မရဘူးဆိုတာ အားလုံးလည်း သိကြမှာပါ... ဒါနဲ့ ဒီကသခင်လေးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိဘူး”

"လုရွှမ်!"

ရိုးရှင်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးပါပဲ။ နှိမ့်ချသော အသံမရှိ၊ ကျယ်လောင်နေတာ မဟုတ် တိုးနေတာလည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား လူတိုင်းရဲ့ နားနဲ့ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားပုံက မုန်တိုင်းကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်မှလာသော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ပိုင်ထျန်းရှန်ပင် သူအိမ်ငယ်များ ကျယ်လာပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်မိသွားသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ယခင်က မာနကြီးခဲ့သော စက္ကူယပ်တောင် စာသင်သားပင် အံ့ဩသွားကာ။

"အဲဒီတုန်းက ရွှမ်ခုန်းတောင်မှာ နတ်သမီးအောင့်ယွဲ့တို့ ပါရမီရှင် ငါးယောက်ကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ရန်မြို့မှာလည်း လူကြီးမင်းဟော်ရှန်းဆီက ချီးကျူးခံခဲ့ရတဲ့ လုရွှမ်!!"

လုရွှမ်ရဲ့ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသွားဘဲ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ယခုလောက် ကြီးကျယ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရန်​မြို့တွင် လူကြီးမင်းဟော်ရှန်းက စစ်ဆေးမှုသည် ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာက ပထမဂိုဏ်းဖြစ်သည့် စိမ်းပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း အတွက် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအဆင့် ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် ရန်မြို့ဟာ လုံးဝ ကျော်ကြားလာပြီး ​​မြို့​အဆင့်လည်း ပို၍မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ထာဝရကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှေးဟောင်း လျှပ်စီးကမ္ဘာသည် အနီးနားရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း အထက်တွင် ကျယ်ပြောသော ကမ္ဘာတွေ ရှိနေ​သေးကြောင်းကို ဘယ်သူက မသိလို့လဲ။ အထက်ကမ္ဘာတွေနဲ့ ယှဥ်ရင် ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးကမ္ဘာ ဆိုတာ သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်သာ ဖြစ်လေ၏။

နောက်ထပ် နောက်ထပ် လေ့လာနိုင်မှုအတွက် အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းတွေက သူတို့တပည့်တွေနဲ့ သူတို့​မိသားစုရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ဝမ့်ကျစ်ကမ္ဘာကို ပို့ဖို့ ဘယ်သူက အိပ်မက် မမက်ဖူးလို့လဲ။ ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာသည် ရှေးဟောင်း လျှပ်စီးကမ္ဘာ၊ ဝမ့်ကျစ်ကမ္ဘာတို့နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ယခုလို ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်နိုင်သရွေ့ ပထမဂိုဏ်းဖြစ်သော စိမ်းပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းထဲသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်နိုင်ပြီပဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းသည် အချိန်တိုအတွင်း ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုသတင်းကြောင့် လူပေါင်းများစွာ ရန်မြို့သို့ သွားခဲ့ပြီး ရန်မြို့မှာ ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် ထိုအချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ထုတ်ဖော်ခဲ့​​ကြသည်။

တစ်ချိန်က ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် လုရွှမ်သည် အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရန်မြို့တွင် ထင်ရှားခဲ့သော နတ်သမီးအောင့်ယွဲ့ပင်လျှင် လုရွှမ်ထက် ပိုနာမည်ကျော်ကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်မှသာ လူတိုင်းသည် လုရွှမ်နံဘေးက ကျားဖြူလေးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က နတ်သမီးအောင့်ယွဲ့တို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း အော်လိုက်ကြ၏။

"နတ်သမီးသုံးယောက်!! နတ်သမီးအောင့်ယွဲ့၊ နတ်သမီးကျင်းဟုန်နဲ့ နတ်သမီးအောင်ရှင်းတို့များလား?"