ပိုင်ထျန်းရှန်ရဲ့ ဆက်သွယ်မှု

တခြားတိရစ္ဆာန်များကလည်း လိုက်၍ အမျိုးမျိုးသော ရတနာများကို အမြန်ဖော်ထုတ် ပြသလာကြသည်။

လုရွှမ် ရွှေကျီးကန်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး အချက်ပြလိုက်တော့ ကျီးကန်းတို့က ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းကောင်းများဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရာတွင် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်လေ။

၎င်း၏ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် ကျောက်စိမ်းပြားသည် မတူညီသော သားရဲမျိုးနွယ်များကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်သည့် သေးငယ်သော နေရာ​လေးများကို အဆက်မပြတ် ဖွင့်ပေးထားသည်။ ဒါက ကျောက်စိမ်းပြားရဲ့ အခင်းအကျင်း တစ်ခုဖြစ်လို့ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ ခွဲခြား၍မရပေ။

သားရဲများက အစုလိုက် အပြုံလိုက် ကျောက်စိမ်း​ပြားထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ကြပြီး မိန်းကလေး သုံးဦးမှာ အံ့သြမဆုံးကြပေ။ နောက်ဆုံးတော့ မြေခွေးလေးကပါ သူ့အဖွဲ့ကို မြင်ပြီး လိုက်ဝင်သွားသည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက်​ရော ဝင်မလား?"

လုရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

"ရှင်ရော" အောင့်ယွဲ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

လုရွှမ် သူ့စိတ်ထဲကနေ ခါးသက်သက်ပဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူတကယ် ဝင်သွားနိုင်ပေမယ့် အပြင်မှာ သူ့ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ဒီနေရာက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ သူတို့မသိတဲ့ နေရာတွေထဲကို ရောက်သွားနိုင်သလို တခြားကမ္ဘာမှာတောင် ပေါ်လာနိုင်ချေများသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်နိုင်တယ်... ငါ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့မီး နှစ်မျိုးရှိတယ် ဆိုတာ မမေ့နဲ့... ဒီမှာ ငါ့နယ်မြေနဲ့တူတယ်... ငါ့နယ်မြေမှာဆို ငါသခင် လုပ်လို့ရတယ်"

နတ်သမီးကျင်းဟုန် နှင့် အောင်ရှင်းတို့သည် လေထုထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းပြားထဲ ဝင်သွားသည်။ အောင့်ယွဲ့ လုရွှမ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး တိုးဝင်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ရဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကို ခပ်ဖွဖွနမ်းကာ ကျောက်စိမ်းပြားထဲ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ "ရှင်သေရင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ မနေဘူး" ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လုရွှမ် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက ကျက်သရေကို ခါချလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတကယ် လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ သူ့ကိုယ်သူလည်း မသိချေ။

အစောက သူမြင်ခဲ့ရတာက ထူးဆန်းမီးတောက်ဟာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အာကာသ တစ်ခုလုံး ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည်။ ဒီထူးဆန်း မီးတောက်နှစ်မျိုးနဲ့ သူတကယ် ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလား။

ဝူးကနဲ အော်သံနှင့်အတူ သူ့ရှေ့မှာ မျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။

"သခင်လေး ဒီမှာ ခူးလို့ရနိုင်တဲ့ အဖိုးတန်အပင်တွေ အများကြီးရှိသေးတယ်"

လုရွှမ် မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပလာသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးချင်နေသည့် မျောက်ဝံအိုကြီး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှား​ပေသည်။

"ဘယ်လမ်းကို ဦးတည်ပြီး သွားရမလဲ မေးပါရစေ"

ဒီမျောက်ဝံက အသက်အရမ်းကြီးနေပြီ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အနိမ့်ဆုံး ကောင်းကင်ဘုံသခင် အဆင့် ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ သွေးတွေက ကျဆင်းလာပေမယ့် သူ့အဆင့်ကတော့ ပြုတ်ကျတာကိုတော့ လျှော့တွက်လို့ မရသေးချေ။

မျောက်ဝံအိုကြီးက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

လုရွှမ် နှလုံးခုန်သံကြောင့် ရှေ့သို့သွားရမယ့် လမ်းကို အမှတ်တမဲ့ ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ဝေးဝေး မသွားရသေးခင် သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မှုန်ဝါးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မျောက်ဝံအိုကြီး ဦးတည်ရာကို ညွှန်မပေးခဲ့တာ အံ့ဩစရာ​တော့ မဟုတ်ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘယ်လမ်းကြောင်းကပဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိနေတာ အံ့သြစရာပါပဲ။

ပန်းပင်များ၊ ဆေးပင်များနှင့် ရတနာ အမျိုးမျိုးတို့သည် မိုးရွာပြီးနောက် မျှစ်နု​လေး​တွေ ပေါက်​နေကဲ့သို့ ရှိ​နေကြသည်။

လုရွှမ် စူးရှစွာ ရယ်မောကာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သေတော့မယ့်လူက သူ့ရှေ့မှာ ရွှေတောင်ကြီးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသလို အမှောင်ထဲ တစ်ချိန်လုံး ထိုင်နေရသူက သူ့ရှေ့တွင် မီးတောက်နှင့် ပြည့်နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။

ဟော်ရွှမ်ကျစ်သည် ကမ္ဘာ့မီးနယ်မြေရဲ့ အထူးသီးသန့် ရတနာဖြစ်ပြီး ပန်းတိုင်းသည် ရှားပါးသည်။ သို့သော် ဤနေရာက ပန်းတွေကတော့ ဟော်ရွှမ်ကျစ်ရဲ့ ပန်းများဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ပန်းများက အပြိုင်အဆိုင် ပွင့်လန်းနေပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း လုရွှမ် ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"တစ်ပွင့်... နှစ်ပွင့် ၁၈ပွင့် ဟားဟား အများကြီးပဲ"

ဤအချိန်တွင်တော့ လုရွှမ်သည် ကလေးတစ်ယောက်လို အထပ်ထပ် အခါခါ ရေတွက်နေကာ မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

ကမ္ဘာ့မီးနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လုရွှမ်သည် အခွင့်အရေးရလျှင် ဟော်ရွှမ်ကျစ်ကို ရနိုင်မည်ဟု သဘာဝကျကျ တွေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခု တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ရှိနေတာ အတော်လေး အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။

ပန်းပွင့်များက အချိန်တိုအတွင်း ပွင့်လာပြီးနောက် အစေ့များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ကျလာသည်။ ထို့နောက် ပန်းများသည် ညှိုးနွမ်းသွားကာ ဟော်ရွှမ်ကျစ်ရဲ့ အပိုင်းအစများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

နီရဲတောက်ပသော မျက်လုံးများသည် တက်ကြွသော မီးတောက်များကဲ့သို့ပင်။ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပပြီး ကြွယ်ဝတဲ့ ရနံ့က သူ့နှာခေါင်းကို ထိသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပ်စိုက်တဲ့ အမှတ်တွေကို နှိုးဆွပေးနေတာကြောင့် ခဏလောက် အထိတော့ လုရွှမ်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားရသလို ခံစားသွားရသည်။

ဘာကို စောင့်နေရဦးမှာလဲ?

လုရွှမ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးသွားသည်။ ဟော်ရွှမ်ကျစ် အားလုံးကို ကောက်ယူစုဆောင်းရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူ့စိတ်ထဲက အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူသည် မျိုးစေ့များ အားလုံးကို စုဆောင်းပစ်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီဟော်ရွှမ်ကျစ်ကို မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဆက်ပြီး မျိုးပွားနိုင်ဦးမယ်လေ။

သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးကို ပျံသန်းပြီးနောက် လုရွှမ်သည် ပူပြင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှင်သန်နိုင်သည့် တခြားရှားပါးအပင်များနှင့် နေနှလုံးမြက်များကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ အားလုံးကိုလည်း ကျောက်စိမ်းပြားထဲသို့ စုဆောင်းထားခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားမှ ရုတ်တရက် အသံထွက်လာသည်။ ပိုင်ထျန်းရှန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ့လေသံက ပိုလို့တောင် အရေးတကြီးဖြစ်ပြီး အရင်ကလို မနူးညံ့တော့ပေ။

ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်က ပိုင်ထျန်းရှန်ရဲ့ အရိပ်က လုရွှမ်ရောက်နေတဲ့ နေရာကို အရင်ကြည့်လိုက်ပြီး

"လုရွှမ်... အခု မင်းဘယ်မှာလဲ? နတ်သမီးကျင်းဟုန်နဲ့ နတ်သမီးအောင်ရှင်းတို့ရော ဘယ်မှာလဲ"

လုရွှမ်သည် ထိုလူကို အာရုံစိုက်ရန် စိတ်မ၀င်စားပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အချိန်က ဘယ်လောက် အဖိုးတန်တယ် ဆိုတာကိုတောင် သူ မပြောနိုင်ပေ။ ထိုသူနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ အချိန်ရရင် နောက်ထပ် ရတနာတွေ အများကြီး စုဆောင်းနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

သို့သော် ပိုင်ထျန်းရှန် ပြောတာကို ကြားတော့ လုရွှမ်စိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဒီကောင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? နတ်သမီးအောင့်ယွဲ့ကို မမေးဘဲ အောင်ရှင်းနဲ့ ကျင်းဟုန်ကိုပဲ မေးနေတယ်!

"သူတို့ ဒီမှာမရှိဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ဘာဖြစ်လဲ ဟုတ်လား?" ပိုင်ထျန်းရှန်က နှစ်ကြိမ်ခန့် ရယ်လိုက်ပြီး

"ဒီနေရာ ပျက်တော့မယ်... ဘာဖြစ်မလဲ မင်းပြောကြည့်လေ... သူတို့က မင်းရဲ့မိန်းမတွေ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါက မင်းရဲ့ မိန်းမတွေကို မင်းစီမံခန့်ခွဲတဲ့ နည်းလား?"

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ ဒီကောင်က ဒီနေရာမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့တာပဲ။

"မင်းသိတယ်ပေါ့?"

"ဟုတ်တယ် ငါသိ​နေတယ်.... မင်းလည်း သိပါတယ်... အခု မင်း အသက်ရှင်ချင်တယ် ဆိုရင် နတ်သမီးကျင်းဟုန်နဲ့ အောင်ရှင်းတို့ရဲ့ ရေဒြပ်စင် နတ်ပုတီးစေ့နဲ့ သစ်သားဒြပ်စင် နတ်ပုတီးစေ့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်.... ပြီးရင် ငါ့ကိုရှာဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့... မဟုတ်ရင် သေဖို့သာ စောင့်နေလိုက်တော့"

ပိုင်ထျန်းရှန်ရဲ့ ကိုယ်ပွား ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တည်​နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အမှတ်အသား ပြုထားသည့် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုရွှမ် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုင်ထျန်းရှန် ညွှန်ပြသည့် လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူအ​စောကမြင်ခဲ့ရတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ မြင်ကွင်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ မီးတောက်တွေ ရဲရဲနီနေတဲ့ အာကာသထဲမှာ နေရာအနှံ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ရှိနေသည်။ လေပြင်း တိုက်လိုက်တာနဲ့ မီးက လေစွမ်းအင်ကို ချေးယူပစ်ပြီး မီးတောက်က ပိုကြီးထွားလာသည်။

အဲဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သက်ရှိကများ ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ?

ပိုင်ထျန်းရှန်မှာ တကယ်ပဲ ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိ​နေတာလား။ မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ လုရွှမ် သူသွားကြည့်ရမယ် ဆိုတာကိုတော့ သိသည်။

တချို့သော အန္တရာယ်တွေမှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လွတ်မြောက်မှုမျိုးရှိလျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း အနည်းဆုံး ၁၀% ရှိနိုင်သည်။

မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်တော့မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အရာအားလုံးသည် ယခင်ကအတိုင်း ငြိမ်သက်နေ၏။

တခါတရံ ရုတ်​တရက်​ မတိုင်ခင်က ​ပေါ်လာတတ်တဲ့ မီး​တိုင်​​တွေလည်း ​ဖောက်​ထွက်​ မလာတော့ပေ။ လုရွှမ်ဟာ လမ်းတလျှောက်​ အလွန်​လျင်​မြန်​စွာ ​ပြေးသွားရင်း ငတုံး လူ​သားတွေကိုလည်း မြင်​လိုက်​ရသည်။ သူတို့ ရတနာမျိုးစုံကို စိတ်​အားထက်​သန်​စွာ ​ကောက်​​နေတုန်းဖြစ်ကာ အဆုံးမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေကြသည်။

အဆုံး​သတ်က ရောက်​လာပြီ။ သေခြင်း​တရားက ရောက်​လာ​ပြီ ဆိုတာကို ဘယ်​သူ​မှ မသိ​ကြပုံပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်း တုန်ခါလာပြီး မီးတောက်များ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာရာ သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်သည် လုရွှမ်ရဲ့ နှလုံးသားကို ပြည့်လျှံလာစေခဲ့သည်။ ထိုလူများလည်း တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တိုက်ပွဲရဲ့ ပထမပွဲစဥ်က ချက်ချင်းကို စတင်လေ၏။