အတိဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားခြင်း

ခဏတာတော့ သူ့စိတ်တွေ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် အများကြီး တွေးမနေတော့ဘဲ မိုးနတ်ဘုရားဓားကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခုခံရန် သို့မဟုတ် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရန် လက်သီးများသုံး၍ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

နတ်မိုးခြိမ်းသံနဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းက အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ယင်းသည် လှံတစ်စင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ပြေးဆင်းလာနေပြီဖြစ်ပြီး လုရွှမ်ရဲ့ မျက်ခုံးကြားကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

သေမင်းတံခါးဝကို ရောက်လာခါနီးပြီ။ လှံက သူ့ကိုအသေသတ်ပစ်ဖို့ ကြံရွယ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည့်နှယ် သူ့စိတ်တွေထဲမှာ ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး လှံအရိပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေ၏။ လှံအစစ်ကို ဘယ်နေရာမှာ ဝှက်ထားတယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးချေ။

လုရွှမ်သည် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး ထျန်းဝူ ဓားကိုးချောင်းဖြင့် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်က တိုးလာပြီ။

တကယ့် လှံနှင့် ဓားတို့ ရောယှက်နေသကဲ့သို့ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချား စရာကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသားအသွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီး လက်ထဲရှိ လှံထံမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို အတိဒုက္ခရဲ့ တန်ခိုးက လွှမ်းမိုးထား၏။ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက သူဆီက ပစ်လွှတ်လာတဲ့ လျှပ်တစ်ပြက် မိုးခြိမ်းသံနဲ့ လျှပ်စီး စွမ်းအားတွေက မိုးနတ်ဘုရားဓား တစ်လျှောက် လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူချက်ချင်းပင် နာကျင်စွာ ထုံကျင်သွားတော့သည်။

လူသားအသွင် မိုးကြိုးတွေက မိုးခြိမ်းသံများနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လုရွှမ်လည်း အသက်ရှုကြပ်သွားခဲ့သည်။ နတ်မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးကြောင်းဆီက အသက်ရှုသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုက ဝေါခနဲ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဝုန်း!

လုရွှမ်သည် ကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ရောင်စုံတိမ်များ လှည့်ပတ်နေပြီး ဒုတိယ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာကြောင်း သိလိုက်သည်။

သောက်ကျိုးနည်း! သိပ်ကြောက်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား?

ဒုတိယမိုးကြိုးမုန်တိုင်းကြောင့် လုရွှမ်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်ကာ ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်းရဲ့ ဒုတိယဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင့်စဉ်ထွက်သွားပြီး ကျောက်ဆောင်ငယ် တစ်ခုပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် ကျောက်ဆောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ယခင်ဓားတိုက်ခိုက်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်မှု ၈၀% ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မိုးကြိုးလျှပ်စီးဆီက အနိုင်ကျင့်ခံရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်း!

"မင်း သတ္တိရှိရင် ပြန်လာခဲ့စမ်း!"

လုရွှမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တဟုန်းဟုန်း လျှပ်စီးကြောင်း ဘေးဆိုးကြီးတစ်ခုက မိုးကြိုးပစ်ချက်ကို ပစ်ချလိုက်​ပြန်သည်။

လုရွှမ်ရဲ့လက်ထဲက ယွမ်ယန် ဓားကိုးချောင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေးထွက်လာပြီး ဘေးဒဏ်ကို တွန်းလှန်ရင်း မိုးခြိမ်းသံတွေကို ဆက်တိုက် ပြန်တိုက်ခိုက်သည်။ မိုးကြိုးဒဏ်ခတ်မှုတိုင်းသည် များစွာ ပိုအားကောင်းလာသည်။ အလွန်ထူးဆန်းသော်လည်း အင်အားက အလွန်တိကျသည်။ လုရွှမ်မှာ ၎င်းအား တွန်းလှန်ရန် အပြင်းထန်ဆုံးသော ခွန်အားကို အသုံးပြုရန်လိုအပ်လာသည်။

နည်းနည်းလေး ဂရုမစိုက်မိတာနဲ့ ကြီးကြီးမားမား ဘေးဥပဒ်​တွေကို ဖြစ်လာစေနိုင်၏။

ခြောက်ကြိမ်ဆက်တိုက် မိုးကြိုးပစ်ခြင်း အတိဒုက္ခသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လုရွှမ်သည် လူမည်းတစ်ယောက်နီးနီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည်လည်း နတ်မိုးကြိုးတွေကြောင့် အနက်ရောင် ဖြစ်သွားပြီ။

မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ ကောင်းကင်မှာ နတ်မိုးခြိမ်းသံတွေ လွင့်​မျောနေတာကို ကြည့်ပြီး လုရွှမ် အကျယ်ကြီး ရယ်မောချလိုက်​လေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခအပြီး မိုးကြိုး အတိဒုက္ခရဲ့ စွမ်းအင်အရည်များက လုရွှမ်ရဲ့ ​ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးကာ ခွန်အား​တွေကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်။

တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် လုရွှမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကြံ့ခိုင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသာ တက်ခဲ့ပြီး သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၆သာ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် သုံးဆကျော် တိုးလာကြောင်း ခံစားရလေ၏။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြွက်သားများ သန်မာလာကာ စိတ်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အဆစ်များက တွန့်လိမ်ကာ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေသည်။

အတွင်းအင်္ဂါငါးပါးကလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ အသံထွက်နေ၏။ လုရွှမ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ရှူထုတ်လိုက်ပြန်တော့ အသက်ရှုသံကနေ ချိုမြိန်တဲ့ မွှေးရနံ့ကို အရိပ်အမြွက် ခံစားရလေသည်။

ဒါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အညစ်အကြေးတွေ ကင်းစင်သွားခြင်းပင်။

သူ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး မျက်လုံးများက စူးရှသည့် နတ်အလင်းရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တောက်ပနေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက ကြီးစွာသော တိုးတက်မှုများ ရရှိလာခဲ့ပြီ။

ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်ရဲ့ စွမ်းအင်များက လှည့်ပတ်နေပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာ အပေါ်ကို ထွန်းလင်းနေသည့် နေလုံးငယ်လေးကဲ့သို့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက တောက်ပနေသည်။

"နဂါးဆင်ရွှေလက်ဝါး!"

လုရွှမ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြီး လက်ဝါးစွမ်းအင် တစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

စိမ်း​ပြာနဂါးနှင့် ဧရာမဆင်ကြီးတို့ လေထုထဲသို့ လွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။ နဂါးဟောက်သံနှင့် ဆင်၏ဟောက်သံတို့က မြေကြီး၊ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

လေပြင်းလက်ဝါး!

ယွမ်ယန်လက်သီး!

ကောင်းကင်မီးတောက်လက်ဝါး!

လုရွှမ်သည် ယခင်က လေ့ကျင့်ခဲ့သော လက်ဝါးသိုင်းနှင့် ကိုယ်ခံပညာ အားလုံးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စမ်းသပ်​ကြည့်ခဲ့သည်။ ခံစားချက်က အထူးတလည် အတွေ့အကြုံ အသစ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ နေရာဟောင်းကို ပြန်လည် လည်ပတ်​နေသလိုပင်။

သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှ လေ​ပြင်းနိယာမများကလည်း တဖျပ်ဖျပ် တိုက်ခတ်နေသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ ရုပ်သွင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး တက်လာကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ကျောက်တုံးများကို မြည်သွားစေတဲ့အထိ လေညင်းတို့က ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်ခတ်သွားသည်။

တင်း!

လုရွှမ် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်း​ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်တော့ အောင့်ယွဲ့ နဲ့ တခြားသူတွေဆီက ဆက်သွယ်လာတာ တွေ့ရ၏။ သူတို့သူ့ကို စိုးရိမ်နေမှန်းသိတာကြောင့် အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အဆင်ပြေတယ် ငါအတိဒုက္ခတွေ ကျော်ဖြတ်နေလို့ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်တော့ အခုဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ အစောတုန်းက မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင်ရဲ့ ရောင်ဝါတွေ လွှမ်းခြုံထားတာကြောင့် သူ့အရှိန်က အရမ်းမြန်နေခဲ့သည်။

သူဘယ်ဘက်က​နေ လာခဲ့လဲ ဆိုတာကို ပြန်တွေးမိလိုက်မှ လုရွှမ် အရှိန်နဲ့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်သုံးရက်လောက် ကြာသောအခါ နောက်ဆုံးတော့ လူတွေကို တွေ့လာရသည်။

အသေအပျောက် များနေတဲ့ လူဦးရေကျဲပါးသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှု အဆင့် အမြင့်ဆုံးမှာ သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ်သာ ရှိသည်။

ဤနေရာ၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ထူးထူးခြားခြား ရှားပါးလှသည်။ လုရွှမ် ဒီအငွေ့အသက်ကို ယခင်ကလည်း ခံစားဖူးတာကြောင့် ဤနေရာသည် ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးမြို့တော်နဲ့ အလွန်ဝေးကွာလှတာ ထင်ရှား​ပေသည်။

ဧကန္တ!

လုရွှမ်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်ချည်း လှုပ်ရှားသွားကာ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်အိမ်တော်မှ ပေးသော ရွှမ်ထျန်းတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်ထျန်းတံဆိပ်ပြားသည် အမှန်တကယ် လင်းလာပြီး အတွင်းဘက်ရှိ မြှားတစ်စင်းက ဤနေရာသို့ ဦးတည်နေကြောင်း တွေ့ရလေ၏။

"ငါ့ရဲ့စမ်းသပ်မှုက ဒီမှာရှိ​နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

လုရွှမ် ထုံးစံအတိုင်း အမြန်ထွက်သွားပြီး အောက်ကို ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"အမ်!"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထုထဲက တစ်ခုခုကို တိုက်မိသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက စွမ်းအင်များကို လုံးဝထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိ​​တော့ပေ။ လုရွှမ် လေပြင်းနိယာမဖြင့် လျင်မြန်စွာ နင်းလိုက်သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကို အမြန် ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့မှ လုရွှမ်သည် လေထဲတွင် လူးလိမ့်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးစွာဖြင့် ဆင်းသက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ့ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး တွင်းနက်ကြီးနှစ်ခုကို ဖန်တီးပစ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် အငွေ့အသက်တွေနဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဖုန်လုံးကြီးတွေ ဖြစ်ကာ အသက်ရှုလိုက်တဲ့အခိုက် သူ့ပါးစပ်ထဲမှး နှာခေါင်းထဲအထိ ဝင်သွားပြီး လုရွှမ် ထပ်ခါထပ်ခါ နှာချေလိုက်ရသည်။

ရုတ်တက် နားရွက်တွေ တုန်ခါသွားပြီး ပြေးလာ​နေတဲ့ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏကြာတော့ လူတချို့ သူ့အနားမှာ ပေါ်လာ၏။

သူတို့သည် ဓား​ကြီးနှင့် ဓားရှည်များကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်နက်များက ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ကြမ်းတမ်းလှသည်။

လုရွှမ်သည် ထိုဓား​ကြီးများနှင့် ဓားရှည်များပေါ်တွင် အဖုအထစ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သော်လည်း ထိုလက်နက်များသည် ဤလူများ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သိသာလှသည်။ ၎င်းတို့က ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး စုတ်ပြဲနေသော အထည်အလိပ်များကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

“ဒီမှာ လူသစ်တစ်ယောက် ​ရောက်လာပြီဟေ့”

ရယ်မောကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့ အသက်လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦး ဦးဆောင်ကာ စုစုပေါင်း လူရှစ်ဦး ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အလွန်ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် လျှောက်လာကာ လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိလိုက်သည်။

"လာစမ်း မင်းမှာ ဘာပစ္စည်းပါလဲ ကြည့်ရအောင်"

လုရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုလူရဲ့ လက်ဖဝါးကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့မှသာ သူသည် သူ့စွမ်းအင်ဖြင့် ထိုလူရဲ့လက်ကို မရိုက်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

"ဟားဟားဟား... ကောင်လေး မင်းကိုယ်မင်း အခု တစ်ချိန်က ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးခဲ့တဲ့ သခင်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေသေးတာလား? ဟမ့် မင်းကဒီနေရာမှာဆို သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲကွ!"

ဒါပေမဲ့ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူ့အသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွား၏။ လုရွှမ်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လိမ်ချိုးလိုက်တာကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေရတော့သည်။ သူ ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်နေရင်း သူ့မျက်နှာက လိမ်သွားကာ အသံကလည်း ဆူညံသွားလေသည်။

"ကယ်ကြပါဦး...ကယ်ကြပါဦး... အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ!"

ထိုလူရဲ့ အော်သံကြောင့် အတူ လိုက်ပါလာသော လူခုနစ်ဦးသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြပြီး အနားကို မကပ်ရဲတော့ပေ။