အသွင်ပြောင်းအသီး
Vol. 68 Ch. 4.538
လူများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြေးချလာပြီး
"သခင်လေးဟူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"လူ့လောကထဲမှာ နတ်တွေကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ အရှင်တွေ ရှိတယ်... ငါတို့က မဟာသူတော်စင်ကြီး ဆိုပေမယ့် သူတော်စင်တွေက ငါတို့ကို စားချင်ပြီး အသက်ရှင်ချင်တတ်ကြတယ်ကွ"
"ဒါဆို ဒီအမိန့်ကို လွှတ်လိုက်ကြရအောင်လား"
ဟွမ်လောင်းဟူက သူ့ပခုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး နာကျင်နေသည့် နေရာကို ဖိမိလိုက်တဲ့အခိုက် အံကြိတ်ကာ
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ငါတို့က သူ့ကို ဘယ်လို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးရမှာလဲ...ငါတို့ သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူး ဆိုရင်တောင် သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ "
လွန်ခဲ့သောတစ်လက ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးမြို့တော်က တိုက်ပွဲသတင်းသည် ရှေးဟောင်းလျှပ်စီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လုရွှမ်သည် ထိုတိုက်ပွဲတွင် တောက်ပနေခဲ့ကြောင်းလည်း လူတိုင်း သိသွားခဲ့ကြသည်။
လူတစ်ယောက်က လူတိုင်းကို လှည့်စားကာ မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင်ကို ခိုးယူသွားခဲ့တဲ့ အကြောင်းပါပဲ။ ရှေးဟောင်း လျှပ်စီးကမ္ဘာရဲ့ ပထမဆုံး ရတနာဖြစ်ပေမယ့် သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူ လုရွှမ် လုယူသွားခဲ့သည်။
လုရွှမ်အား လိုချင်သော ဖမ်းဝရမ်း အမိန့်ဟာ တစ်ရက်အတွင်း ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးကမ္ဘာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးနီးပါးသို့ ဖြန့်ဝေခဲ့ပြီး ဟန်ကျိုး ကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသော အရပ်မှပင် ထိုနေ့က တိုက်ပွဲအကြောင်းကို သိခဲ့ရသည်။
ဟွမ်လောင်းဟူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူ့ပေါင်ကို ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်! ငါတို့ သခင်လေးဟွမ်ရဲ့ သတင်းကို သခင်ကြီးဟွမ်ကို ပြန်ပြောပြရမယ်!"
ထုံးစံအတိုင်း သူ့လက်အောက် ငယ်သား အများအပြားသည်လည်း ဟွမ်လောင်းဟူ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ကြပြီး ဟွမ်မိသားစုထံ သတင်းပို့ရန် ထွက်သွားကြသည်။
ဟွမ်မိသားစု၌။
လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားသည်။
"ဘာ! ငါ့သားကို သတ်တဲ့သူက လုရွှမ်... သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင်လည်း ရှိတယ် ဟုတ်လား?"
"ဟားဟားဟား.. အရမ်းကံကောင်းတာပဲဟေ့! ကောင်းကင်က ငါ့ရဲ့တံခါးဝကို ရတနာတွေ ယူလာပေးတာပဲကွ!"
သခင်ကြီးဟွမ်က တဟားဟား ရယ်မောချလိုက်သည်။
ဟွမ်လောင်းဟူကတော့ မျက်ခုံးပင့်ကာ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ “ကိုယ့်သားသေတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စတဲ့လား” ဟု စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ.... ဆက်လုပ် မင်းက သတင်းကောင်းကို ယူလာပေးတာပဲ စိတ်မပူပါနဲ့.... ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီးတော့ အလုပ်ကြိုးစားရင် ငါ မင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား မဆက်ဆံဘူး"
သခင်ကြီးဟွမ်က ဟွမ်လောင်ဟူရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။
ဟွမ်လောင်းဟူမှာ ဟုတ်ကဲ့လို့ အော်လိုက်ပေမယ့် ထွက်သွားတော့ စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ သတင်းပေးလိုက်တာ ဆုတောင် မရလိုက်ပေ။ သူ့သား သေတာတောင် နည်းသေးဟုသာ ဆဲဆိုလိုက်တော့၏။
သူသတင်းကို ပေးနေချိန် သူ့ရဲ့လက်အောက် ငယ်သားများကတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိသားစုကြီးများသို့ သတင်းဖြန့်နေကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူတို့က အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလာခဲ့သည်။
လုရွှမ် တစ်နေကုန် သောက်ပြီးနောက် အနားယူရန် အိမ်တစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ရှောင်ပိုင်လည်း ထွက်လာ၏။ သူမက မဟာသူတော်စင်ကို အသွင်ပြောင်းတော့မှာပဲ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ လုရွှမ်သည် မန်ဟွမ်နတ်ဘုရား မျှော်စင်က အလွန်မှော်ဆန်သည်ဟုသာ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ့အား ရွှမ်ထျန်းတံဆိပ်ပြားအား သူရှာဖွေနေသည့် နေရာများကို ဤနေရာသို့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ရှောင်ပိုင်အတွက် ကျင့်ကြံဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ရှောင်အာ့ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် လုရွှမ်သည် ပင်လယ်အောက်ခြေတွင် အသွင်ပြောင်းမြက်ပင်များ ပေါက်နေသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ပင်လယ်သားရဲများ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေရလဲ ဆိုတာ သိခဲ့ရသည်။ အမှန်တော့ အသွင်ပြောင်းမြက်သည် ရှားပါးနေတာ မဟုတ်သော်လည်း ဒီနေရာက အသွင်ပြောင်းမြက်ဟာ ဗီဇပြောင်းလဲပြီး အသီးတစ်မျိုးကို သီးနိုင်လေသည်။
အသွင်ပြောင်းလဲပေးသော အသီးဟု ဒေသခံများက သိကြပြီး ၎င်း၏ အာနိသင်သည် အသွင်ပြောင်းမြင်နဲ့ သန့်စင်ထားသော အဂ္ဂိရတ်ဆေးများထက် များစွာသာလွန်သည်။
သူတော်စင် သားရဲများသည် အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်သည့်အခါ၌ပင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို တွန်းလှန်နိုင်ပုံရသည့် မှော်အကျိုးသက်ရောက်မှု သဲလွန်စတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဘယ်သားရဲ၊ ဘယ်နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူမဆို မိုးကြိုး အတိဒုက္ခကို သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ရွံ့သောစိတ်ဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့ကြ၏။ ဤအသွင်ပြောင်းအသီးသည် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို တွန်းလှန်ရာတွင် အဟန့်အတား ဖြစ်စေပုံရလေသည်။
အသွင်ပြောင်းအသီးသာ ရှိရင် အလိုလို ကြောက်လန့်မှုမရှိဘဲ သားရဲများသည် အတိဒုက္ခကို ကျော်လွှားရန် သဘာဝကျကျ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် အားထုတ်နိုင်ပြီး ကျော်လွှားရန်လည်း ပို၍လွယ်ကူလိမ့်မည်။
ရွှေကျီးကန်းသည် ရှောင်ပိုင်နဲ့ မကြာခဏ ရန်ဖြစ်နေသော်လည်း သူမအတွက် အသွင်ပြောင်းတဲ့အခါ ကြုံရမယ့် အတိဒုက္ခရဲ့ အရေးပါမှုကိုတော့ သတိပေးပါသည်။ သူသည် အဂ္ဂိရတ်ဆေးများကို သန့်စင်ပေးပြီး အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းစေရန် ထူးဆန်းသော မီးကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။
ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသော မီးတောက်ကို ခံနိုင်ရည်အား ကောင်းလာကာ သူမခွန်အားသည် မမြင်သာလောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
သုံးရက်ဆက်တိုက် အနားယူပြီးနောက် လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အပြင်းထန်ဆုံး အနေအထားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့စိတ်လဘ်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ရှောင်ပိုင်လည်း အနားယူပြီးသွားသည်နှင့် လူတစ်ယောက်နှင့် ကျားတစ်ကောင်သည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်လာခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်၌ လုရွှမ်သည် အသွင်ပြောင်းသစ်သီးကို ဝယ်ရန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ တောင်းဆိုသော စျေးနှုန်းက အလွန်မြင့်မားနေသည်။
ဒါပါပဲ။ ဒါဟာ လုံးဝ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာမို့ စျေးကွက်လည်း မရှိပါဘူး။ အများအားဖြင့်တော့ အသွင်ပြောင်းသစ်သီး ပေါ်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ အသွင်ပြောင်းမယ့် သားရဲက ဝယ်ယူသွားပါလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ယခုဆိုလျှင် သူသည် အသွင်ပြောင်းသစ်သီးကို ရယူလိုပါက သူ့ဘာသာသူ သွားယူမှသာ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ကောင်တာရှေ့ ရောက်တော့ သူဌေးက အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ သူ့ဘေးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း ရပ်နေ၏။
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင် ရှိသော မဟာသူတော်စင် ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးက လုရွှမ်ကိုမြင်တော့ နှုတ်ဆက်လေသည်။
"မင်္ဂလာပါ ကျင့်ကြံသူကျာရန်.... ကျွန်မနာမည်က ဟွေယင်းပါ... ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့လမ်းပြနဲ့ အဖော်ပါ"
သူဌေးက ပြုံးပြီးဝင်ပြော၏။
"သခင်လေးကျာ... ဒီလိုပါ သခင်လေး တစ်ယောက်တည်း ပင်လယ်ထဲ ဝင်ဖို့က အန္တရာယ်များလွန်းတယ်လေ... ပုံမှန်ဆို လမ်းပြဖို့ ပင်လယ်ဧရိယာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ လမ်းညွှန်တစ်ယောက်ရှိဖို့က အကောင်းဆုံးပဲ...နတ်သမီးဟွေယင်းမှာလည်း အသွင်ပြောင်းဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်မွေး သားရဲတစ်ကောင် ရှိတယ်... သခင်လေးတို့ အတူတူ သွားလို့ရတာပေါ့"
ဟွေယင်း တံခါးဝမှ ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် ဟောက်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော ငှက်တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှ ပျံဆင်းလာကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟွေယင်းရဲ့ ပခုံးပေါ်တွင် ကျုံ့လျက်သား နေရာယူလိုက်၏။
လုရွှမ်သည် ကျာရန် ဟူသောအမည်ကို အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုရွှမ်ဆိုတဲ့ အမည်က အလွန်လူသိ များသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ဘာဒုက္ခမှမဖြစ်စေလိုပေ။
သူ မသိခဲ့တာက သူဒီမှာ ဖော်ထုတ်ခံနေရပြီးသား ဆိုတာပါပဲ။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် နတ်သမီးဟွေယင်းတို့မှာ အကြံအစည်တချို့ ရှိနေတယ်လို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် သံသယဝင်နေသော ကျွမ်းကျင်သောလူသည် ရဲရင့်လွန်းသောကြောင့် လုရွှမ်လည်း ၎င်းကို အလေးအနက် မထားတော့ပေ။
နှစ်ယောက်သား ပင်လယ်ကမ်းစပ်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ပင်လယ်ပြင်မှ လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဝတ်ရုံများကို လွင့်မျောသွားအောင် မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။
"ဒါက အစ်ကိုကျာ ဟန်ကျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာခဲ့တာမလား?"
ဟွေယင်းက မေးလိုက်သည်။ သူမအသံသည် အနည်းငယ် စူးရှသော်လည်း လူကို ခံစားချက်တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
သူမမျက်လုံးတွေက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ကြည့်ချင်သလိုလိုပင်။ ရန်လိုတာမဟုတ်ဘဲ တောက်ပလွန်းပေမယ့် လူတွေရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ အပေါ်စီးက ခံစားချက်အနည်းငယ်ကို ပေးစွမ်းပြီး မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားစေနိုင်၏။
"ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး.... နည်းနည်းဝေးလွန်းတယ် ဒါပေမဲ့ သဘာဝက အရမ်းအံ့ဩစရာ ကောင်းတယ်လို့ မပြောဘဲနဲ့ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလို့ ပြောရမယ်"
ဟွေယင်းက မွှေးကြိုင်သော အနံ့လေးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေရာကို ပွေ့ဖက်ထားသလိုမျိုး သူမလက်နှစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်၏။
"လူတော်တော်များများက ဒီနေရာကနေ တစ်သက်လုံး ဘယ်မှ မသွားဖူးဘူးဆိုတာ ရှင်သိလား? အဲဒါက ဘယ်လို ခံစားရလဲ ဆိုတာ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို မပြောနိုင်ဘူး။ လူတွေကို ဒီမှာနေချင်စေမယ့် နားမလည်နိုင်တဲ့ မှော်ပညာတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်..."
လုရွှမ်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး အာရုံခံကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး
"မသိဘူး... ငါက ဒေသခံ မဟုတ်ဘူး"
“နည်းနည်းကြာအောင် ထပ်စောင့်ကြည့်လိုက်... အထူးသဖြင့် ပင်လယ်အောက်ခြေက မီးတောင်တွေ ပေါက်ကွဲတဲ့ အခါကျရင် ပင်လယ်ဧရိယာတစ်ခုလုံး ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး အငွေ့တွေက တိမ်တွေအဖြစ် ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်.... အဲဒါက လူတွေကို အရမ်းနွေးထွေးစေတယ်လို့ ခံစားရတယ်”
လုရွှမ်က သဘောတူဟန်ဖြင့် ပြုံးပြပြီး ဘာမှ မပြောလာပေ။
သူမလည်း မိုက်မဲသော စကားများကို ပြောနေမိကြောင်း ခံစားလာရပြီး ရယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားရပ်ကာ ပင်လယ်နက်နက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။
“အသီးကို လိုချင်ရင် မီးတောင် ပေါက်ကွဲပြီးရင် မြေအောက် နေရာကို သွားရမယ်.... မီးတောင် ပေါက်ကွဲပြီး တစ်နာရီ အတွင်းမှာ အသွင်ပြောင်းမြက်ရဲ့ အပွင့်တွေ ပွင့်လာမယ် အသီးတွေ သီးလာမယ်... နောက်တစ်ခုက တစ်နာရီအတွင်း ညှိုးနွမ်းလိမ့်မယ်"