နက်နဲသောပင်လယ်

"အဲဒါကြောင့် အသွင်ပြောင်း အသီးတွေကို ရွေးချင်ရင် ပေါက်ကွဲတော့မယ့် မီးတောင်ကို ရှာပြီး မီးတောင်ပေါက်ကွဲပြီး တစ်နာရီအတွင်း အသွင်ပြောင်းအသီးတွေကို ရွေးရမှာပေါ့?"

နတ်သမီးဟွေယင်း ရှင်းပြတာကို နားထောင်ရင်း လုရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မတို့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ မီးတောင်အုပ်စုဆီကို သွား​ကြမယ်....ကျွန်မ အဲဒီနေရာမှာ အမှတ်အသား လုပ်ထားတယ်။ ဒီနားက ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ပေါက်ကွဲတော့မယ့် မီးတောင်တွေ ရှိတယ်... မီးတောင်အနီးမှာ အသွင်ပြောင်း မြက်ပင်တွေ ပေါက်တယ်။ သတိထားနေသရွေ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မတို့လိုချင်တာကို ရအောင်ယူနိုင်မယ် ခန့်မှန်းမိတယ်”

လုရွှမ်လည်း ရုတ်​တရက်​​ ဝင်ပြောလိုက်​သည်​။

"သတိထားနေသရွေ့?"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်မတို့က အဲဒီမီးတောင်တွေဆီ သွားဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့လိုတယ်... အစ်ကိုကျာ သတိမထားမိတာ ဖြစ်မယ် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က အဲဒီမီးတောင်က ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အငွေ့နဲ့ ပြာတွေထဲမှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်.... အဲဒါတွေကြောင့် အသွင်ပြောင် မြက်ပင်တွေက အသီးအနှံတွေ သီးနိုင်စွမ်းကို ရခဲ့တာ”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက်ကတော့ အဆိပ်တစ်မျိုးပဲ... လုံလုံလောက်လောက် မကျင့်ကြံထားရင် မီးတောင်ရဲ့ ပြာထဲမှာ ထာဝရ မြုပ်နှံခံလိုက်ရလိမ့်မယ်"

“အစ်ကိုကျာ... ဟန်ကျိုးမှာ လူသိပ်မများပေမယ့် သမုဒ္ဒရာထဲကို လှည့်ပတ်ရင်း မီးတောင်အနီးမှာ သေဆုံးတဲ့သူတွေက ပိုများတယ်"

ဟွေယင်း ပုလင်းသေးသေးလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး

"ဒါက ကျွန်မ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ မီးတောင်ပြာမှုန့် နည်းနည်းပဲ... ရှင် အနံ့ခံ​ကြည့်နိုင်ပေမယ့် သတိထားပါ"

လုရွှမ် ၎င်းကိုယူ၍ ပုလင်းငယ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ အလွန်ညှော်သော အနံ့အသက်တစ်ခု ထွက်​ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသက်ရှူ ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လုရွှမ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တောင့်တင်းလာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းက စွမ်းအင်များရဲ့ အရှိန်လည်း လျော့ကျသွားတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက ပုလင်းသေးသေးလေးကို ဟွေယင်းဆီ အမြန် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းမှော်ဆန်တယ်မလား? မီးတောင်အောက်မှာ ဒီလိုအရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်.... ကံကောင်းစွာပဲ ဒီလို အငွေ့အသက်တွေ ပြာတွေက ပင်လယ်ရေထဲကို ပေါင်းစည်းသွားပြီး အဲဒီအကျိုး သက်ရောက်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားတယ်လေ မဟုတ်ရင် ဟန်ကျိုးမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအကုန် လုံးဝ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လုရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါကတော့ အမှန်ပါပဲ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးထဲက အရာခပ်သိမ်းသည် အမှန်တကယ်ကို အပြန်အလှန် မှီခိုနေပါ၏။

"ဟုတ်ပါတယ် ဒုတိယအချက် သတိထားရမှာကတော့ အစ်ကိုကျာလို နေရာအနှံ့ ခရီးသွားနေတဲ့လူက ထုံးစံအတိုင်း ကောင်းကောင်းသိမှာပါ"

"မင်းပြောနေတာက လူ့စိတ်အကြောင်းလား?"

"ဟုတ်တယ်... အသွင်ပြောင်းသစ်သီးရဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်... တခြားသူတွေနဲ့တွေ့ရင် တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ အစ်ကိုကျာ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါ..."

လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်ပြီး

"အခု ငါတို့နောက်က လူတွေလိုလား?"

"အစ်ကိုကျာရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တကယ်ကို ထက်မြတ်တာပဲ.... ကျွန်မတို့နောက်က လိုက်လာတဲ့ လူတွေရဲ့ နေရာကို ကျွန်မ ယောင်ဝါးဝါးပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာ... အစ်ကိုကျာက တကယ် ကြိုပြီး ခံစားနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"သူတို့ လိုက်လာပါစေ... ငါတို့နောက်လိုက်တဲ့သူတိုင်းကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရမယ် ဆိုရင်တော့ ဟန်ကျိုးမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ရတော့မှာပဲ"

နောက်ကွယ်က လိုက်လာသူတွေဟာ လူတစ်ဦးထက်ပိုပြီး ဟန်ကျိုးမှာ လူအရေအတွက်က မနည်းချေ။ ကျားဖြူဖြူလေးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေဟန် သိသိသာသာပင် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

သူမသည် ရွှေကျီးကန်းနဲ့ မနေချင်တာ သိသာလှ၏။ နတ်သမီးဟွေယင်းရဲ့ အိမ်မွေးသားရဲ သိမ်းငှက်ကို မြင်တော့ အနည်းငယ်မျှ မပျော်တော့ဘဲ အချိန်နှင့်အမျှ စွမ်းအားများ ထွက်လာကာ ခဏတာ ကြောက်လန့်နေလေသည်။

ခဏခဏ အော်ဟစ်ပြီး အမြင့်ကို ပျံတက်သွားတော့ ဒီလိုလုပ်ရတာ ဘယ်တော့မှ မပင်ပန်းဘူးလို့ ခံစားနေရပုံပေါ်၏။

ကမ်းရိုးတန်းမှ ပို၍ဝေးကွာလာသောအခါ လုရွှမ်သည် အောက်ဖက်က ရေပြင်မှ အပူများ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတာကို ခံစားလာနိုင်သည်။ အနီးနားရှိ ပင်လယ် ရေအောက်တွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မည့် အရိပ်ရှိနေတာ ထင်ရနေပြီ။

နောက်က လိုက်တဲ့လူတွေကလည်း တော်တော်လေး နည်းသွားပြီ။

"အစ်ကိုကျာ ကျွန်မရှင်ကို မဖုံးကွယ်ထားတော့ဘူး...ရှင်ကအန္တရာယ်ကို မကြောက်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်း ဦးလေးမန် ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်... အဲဒါကြောင့် ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့တာ ဒီနယ်မြေက မီးတောင်တွေ ပြည့်နေလို့ အရမ်းအန္တရာယ်များတာမို့ လူအများစုက ရဲရဲတင်းတင်း မချဉ်းကပ်နိုင်ဘူး"

“ဒီပင်လယ်နေရာကို သေမင်းပင်လယ်လို့ လူတွေက သမုတ်ကြတာ သဘာဝပါပဲ.... ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုမပါဘဲ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့က ခက်ခဲတယ်”

လုရွှမ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နတ်သမီးဟွေယင်းက အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ပြီး ပြတ်သားကြောင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ကံကောင်းတာက မင်းက လူဟောင်း တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား?"

"ဟုတ်တယ်!"

ပဲ့တင်သံက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်ပုံပင်။

ဗွမ်း ဗွမ်း!

အရှေ့က ပင်လယ်ရေသည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။ ၎င်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အသက်ရှုသံက အစိမ်းဖျော့ဖျော့ အရောင်ဖြစ်ပြီး အလွန်စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အစိမ်းရောင် အငွေ့များက ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပျံတက်သွားသော်လည်း ပင်လယ်ရေမှ စုပ်ယူသွားပုံပေါ်သည်။ အများစုသည် ပင်လယ်ရေထဲသို့ တစ်ဖန် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှသာ ကောင်းကင်သို့ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျံလာကြသည်။

လုရွှမ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ မှုန်ကုပ်ကုပ် အငွေ့များက သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ ၎င်းတွင် ငြီးငွေ့ဖွယ် ငါးအနံ့ရှိသော်လည်း အနံ့ခံလိုက်သောအခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထုံကျင်သွား​စေသော ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။

"အစ်ကိုကျာ မင်းဒီကိုရောက်ရင် သတိထားရ​တော့မယ်"

နတ်သမီးဟွေယင်းက ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းကပ် လျှောက်သွားနေကြပေမယ့် အရှိန်က အများကြီး လျော့ကျသွားပြီး ရေပေါ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ မျောပါလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ပိုင်လည်း ပို၍ ရိုးသားလာပြီ။ သူမသည် အစောက ရောင်ဝါကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမက အလွန်ထက်မြက် လွန်းလှရာ လေညင်းအနည်းငယ်ကို သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထွက်ပေါ်လာ​စေပြီး သူမပတ်ဝန်းကျင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုမိုလုံခြုံအောင် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျာ ရှင့်ရဲ့ ကျားဖြူက တကယ်ကို ထက်မြက်ပြီး ဉာဏ်​ကောင်းလွန်းတယ်... သူက ဘာမျိုးစပ်လဲ ကျွန်မသိလို့ရမလား?"

ဟွေယင်းက သံယောင်လိုက်၍ မေးလိုက်သည်။

"သူမက ငါ့ညီမ.... သာမန်ကျားလေးတစ်ကောင်ပဲ။ သူ့မှာ အရည်အချင်းတွေ ရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ လင်းယုန်ငှက်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျားဖြူလေးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လုရွှမ်ရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုက်ကာ နှစ်ကြိမ်ခန့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဟွေယင်းမှာ မပြုံးနိုင်ဘဲကို မနေနိုင်လိုက်ချေ။ သူမက ကျား​လေးရဲ့လက်ကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ကိုင်လိုက်သည်။ ကျားဖြူလေးကလည်း သူမကို သဘောကျကြောင်း အသံပြန်ပေးလေ၏။

သူမက မသိနားမလည်သော လူမဟုတ်ပေ။ ဤကျားဖြူလေးသည် မှော်ဆန်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မျိုးရိုးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခံစားရပေသည်။ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူ့ဆီက အဖြေမရဘဲ ဖြစ်နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။

နဂါးပုလောက်ကြီးတဲ့ အနီရောင်တောက်တောက် အသီးတစ်လုံးကို ဟွေယင်းမှ အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့တွေ ထွက်လာရာ ရနံ့လေးရရုံနဲ့ လူကို ဗိုက်ဆာစေ၏။

"ဒါက ချင်လင်အသီး... ဟန်ကျိုးရဲ့ အထူးသီးသန့် အသီးပေါ့....ဒါက ရှောင်ဖေး အကြိုက်ဆုံးအသီးပဲ"

ကောင်းကင်က ငှက်သည် ဟောက်ကာ အောက်သို့ ပျံဆင်းလာသည်။ လင်းယုန်ခြေသည်း နှစ်ချောင်းသည် ဟွေယင်း လက်ထဲက ချင်လင်အသီးကို ဆုပ်ယူဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျားဖြူလေးသည် အသီးကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ မြန်မြန် ကိုက်ချီထားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံက လင်းယုန်က အော်ဟစ်သံဖြင့် တုံ့ပြန်လာသောအခါ ဟွေယင်းလည်း နောက်တစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ပစ်ပေးလိုက်ရာ ထိုအကောင်က ကျေနပ်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ တစ်ဖန် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်လည်း ထိုငှက်ရဲ့ ပျံသန်းမှု အမြင့်က တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပြုမိလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကျာ ခံစားရတယ်မလား? ဟုတ်တယ်... အဲဒါက ပင်လယ်ထဲက ထွက်သက်ဝင်သက် လေထဲမှာ လွင့်နေတာ... ​​ဒါပေမဲ့ အရမ်းမပျံ့သွား​သေး​ဘူး။ ပင်လယ်က ပိုနက်လာတာနဲ့ အငွေ့တွေကလည်း ပိုထူလာတယ် ဒါကြောင့် ဒီမှာက ပိုအန္တရာယ်များတယ်"

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်သည် တောက်ပလာပြီး ​​နေမျက်လုံး ပွင့်သွားသည်။ သေချာသည်မှာ သမုဒ္ဒရာ၏ နက်ရှိုင်းသော အရှေ့ဘက်တွင် တိမ်မှုန်များ မျောလွင့်နေပါ၏။

၎င်းက အရောင်မဲ့ပြီး မမြင်နိုင်ပေမယ့် အဆက်မပြတ် တိုးဝင်​နေပြီး ပိုထူထပ်လာသည်။ ရှေ့ဆက်သွားချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ပင်လယ်ထဲမှာ မျှောနေနိုင်သေးပေမယ့် အရမ်းမြင့်တဲ့ နေရာကို ပျံသန်းလို့ မရနိုင်တော့ပေ။