ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း

ဒီလူတွေက သူတို့ကို မယုံဘူး !

"ဘာလဲ?... ငါတို့ကပ္ပတိန်က မင်းတို့နဲ့ ကစားနေတာလို့များ ထင်နေလား? တစ်ယောက်ယောက်က ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီးနဲ့ မင်းတို့ကို လာကြိုရင်တောင် ငါတို့သူ့ကို လှေပေါ်တက်ခွင့် မပေးမချင်း သူတက်လို့မရဘူး... ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ မင်းတို့ကို အခုသတ်ပစ်လို့ရတယ်... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေတစ်သိုက်!! မင်းတို့ကို သတိမပေးဘူး မပြောနဲ့ ငါတို့ဘာသာ လွတ်ကင်းရာ အခန်းထဲကို ဝင်ပြီး မင်းတို့ကိုသေအောင် ထားခဲ့လို့တောင် ရတယ်ကွ! လူယုတ်မာတွေ!!"

လူတိုင်းက အဲဒီအချက်ကို တွေး​​ကြည့်တဲ့အခါ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်လို့ ခံစားရလေသည်။ သို့နှင့် လူအုပ်စုက “ငါ....ငါ” ဟု ကမန်းကတန်း အော်နေရင်း နောက်ကျကျန်နေမှာကို ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။

"အားလုံးပဲ စိတ်မပူပါနဲ့.... ဒီထွက်ပေါက် အခန်းကို ဘယ်လိုမောင်းရမလဲ? အာကာသတိုက်ခတ်မှုတွေ ကြားက ပျောက်သွားမယ့်အစား တကယ်လွတ်မြောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးချင်လို့ပါ"

ဟောင်နန်းဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲက လူစုဝေးမှုသည် သောင်တင်နေတဲ့လေပြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဟောင်နန်းဖုန်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကတော့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လုရွှမ်နဲ့ ကျောက်ချင်ယင်းတို့ အခန်းထဲ၌ အတူရှိသောအခါ ဟောင်နန်းဖုန်းသည် စားသောက်ပွဲများ ကျင်းပပြီး အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူစကား ပြောသောအခါ အားလုံးက ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဟောင်နန်းဖုန်းကိုသာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကပ္ပတိန်က "ငါတို့က မင်းတို့ကို လှည့်စားသွားမှာကို မင်းကြောက်နေပုံရတယ်... ဟုတ်ပြီလေ မင်း ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်ပြီးတာနဲ့ အဲဒါက အလိုအလျောက် ထွက်သွားလိမ့်မယ် ပြီးတော့ ဆင်းသက်ဖို့ အနီးဆုံး​​​ကမ္ဘာကို ရွေးပြီး ဆင်းသက်လိုက်ရင် ရပြီ မင်းမှာ တခြားမေးချင်တာ ရှိသေးလား?"

ဟောင်နန်းဖုန်းက ပြုံးပြီးပြော၏။

"ကပ္ပတိန် နောက်နေပါပြီ... ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်​တော်တို့ ခင်ဗျားကို မစွပ်စွဲရဲပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကြင်နာတတ်ပြီး စိတ်သဘောထားကြီးတယ်...ဒါဆိုလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ရအောင်"

သူသည် လူတစ်စုကို နှုတ်ဆက်ပြီး လွတ်မြောက်ရာ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွား​လေသည်။ လုရွှမ်ကတော့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ကျောက်ချင်ယင်းကလည်း သဘာဝအတိုင်း မလှုပ်ရှားပေ။

များမကြာမီမှာပင် အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံသူက ခြောက်ဆယ်ကျော် ရှိသော်လည်း နေရာက ငါးဆယ်သာ ရှိသည်။ ထုံးစံအတိုင်း တချို့မှာ ဖယ်ထုတ်ခံရနိုင်၏။ ဖယ်ထုတ်ခံရသော ဘယ်သူမဆို မိမိဆန္ဒရှိလျှင် သဘာဝအတိုင်း တိုက်ပွဲဝင်ရလိမ့်မည်။

"ဘာလို့ တိုက်ရမှာလဲ? အဲဒါက လွတ်မြောက်ရာအခန်းပဲလေ..."

ဟောင်နန်းဖုန်းပ ရုတ်တရက် အော်ပြောပြီး ယောင်ဆူးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ လူနှစ်​​ယောက်​ ထွက်​လာတာကို မြင်​တော့ ကျန်​တစ်​​ယောက်​က ချက်​ချင်း သတိပြန်​ဝင်​လာကာ ပြေးဝင်သွား၏။

ကပ္ပတိန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိန်းမရတဲ့ လူများကို ဘေးမှသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ လုရွှမ်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှု​​နေခဲ့ပြီး လှေလုပ်သား တစ်ဦးမှ လွတ်မြောက်ရာအခန်းထဲ ဝင်သွားတာကို မတွေ့ရချေ။

"အစ်ကိုထျန်းချိုင်.. ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

"ကပ္ပတိန် နောက်လိုက်မယ်... ဒီလူက ယုတ်မာပေမယ့် သူများအသက်ကို အလကား မယူဘူး"

မကြာခင်မှာပဲ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ်နီးပါးဟာ နေရာလုနိုင်ဖို့ သွေးထွက်သံယို​တွေ ဖြစ်လာခဲ့ပေမယ့် တိုက်ပွဲတွေကတော့ ဆက်ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က လူ၅၀ကို နာမည်တပ်ခေါ်ရင်တောင် တိုက်ပွဲက ဆက်ဖြစ်နေဦးမှာပင်။

"ကောင်းပြီ အားလုံးသတိထားပါ... နောင်မှာ ငါတို့အချင်းချင်း ပြန်တွေ့နိုင်ရင် ပြန်တွေ့ကြမယ်"

ဟောင်နန်းဖုန်းက လွတ်မြောက်ရာ အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး အားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကပ္ပတိန်ကို ကြည့်ရင်း လက်ခုပ်တီးပြီး အော်ပြောလာလေ၏။

"ကောင်းပြီ ခေါင်းဆောင်ကြီး.. ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်ဖို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ?"

လုရွှမ် မပြုံးနိုင်ဘဲ မနေနိုင်လိုက်ချေ။ ဟောင်နန်းဖုန်းဆိုတဲ့ ကောင်က ကပ္ပတိန်နှင့် သူ့အမှုထမ်းများ၏ အပြုအမူနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်တာ ထင်ရှားလှ​ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လှေလုပ်သား အမှုထမ်းများအပြင် လုရွှမ်၊ ကျောက်ချင်ယင်း၊ ဟောင်နန်းဖုန်း၊ ယောင်ဆူးနဲ့ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ပါးသာ ကျန်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နယ်ပယ်အရဆိုလျှင် သူမသည် လုရွှမ်ပြီးလျှင် ဒုတိယ​နေရာမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမမှာ တချို့ အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ခွန်အားမရှိမှန်း သိလောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး သူမ ရှိသင့်တဲ့နေရာမှာပဲ နေခဲ့သည်။ တခြားလူတွေမှာ မသေသေးသော်လည်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် စွမ်းအားမရှိတော့လို့ သေလွန်သူများနှင့် မခြားတော့ပေ။

"ကောင်းလိုက်တာ... လူငါးယောက်လောက် ကျန်ခဲ့မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ငါမျှော်လင့်ထားတာထက် နည်းနည်းတော့ ကျော်လွန်သွားပြီပဲ... ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းရဲ့ရှင်သန်မှု အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ယောင်ဆူးသည် ကပ္ပတိန်ကို နှလုံးသားထဲက မုန်းတီးနေတာကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရှင်သူတို့ကို တကယ် လုပ်ကြံနေတာပဲ"

ကပ္ပတိန်က "သေလမ်းက လွတ်မြောက်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာ မရှိဘူးဆိုရင် သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ့ကို ဘာလို့ လိုအပ်နေဦးမှာလဲ? ကောင်မလေး... မင်း အဲဒါကို လုံလုံလောက်လောက် မစားရသေးဘူးလား?"

ယောင်ဆူးက အော်ဟစ်ပြီး ကပ္ပတိန်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက်။

"ရှင်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့ ကျွန်မမိဘတွေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား?"

ကျောက်ချင်ယင်း လုရွှမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို လုရွှမ်က ခန့်မှန်းမိထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဟောင်နန်းဖုန်းက ယခင်အဖြစ်အပျက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် ယောင်ဆူးဟာလည်း ယခုအချိန်တွင် ထပ်၍ မာနကြီးလာပြန်၏။

ကပ္ပတိန်က ရယ်ပြီး ကျိန်ဆဲကာ

"ငတုံးမ! မင်းမိဘတွေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ်... သူတို့က ငါ့ကို ရှင်းပြထားပြီးသား ငါ မင်းကို ကြောက်သွားအောင်ပဲ လုပ်ချင်ပေမယ့် မင်းက အရူးတစ်ယောက်လို အဲဒါကို စားလိုက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး ဘယ်လိုလဲ အရသာမရှိဘူးလား?"

"ဟားဟားဟား"

လှေလုပ်သားတစ်စုကလည်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး သူမက မိန်းကလေးဆိုတော့ ဒီလိုပြောတာက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား? အခုအချိန်မှာ အာကာသလေပြင်း တိုက်ခတ်မှု ဘေးဥပဒ်ကို ဘယ်လိုရှောင်ရမလဲ စဉ်းစားသင့်တယ်"

ဟောင်နန်းဖုန်းက သူ့နောက်ကျောကို ဖြောင့်တန်းထားပြီး ထူးထူးခြားခြား မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသွင်အပြင်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကပ္ပတိန်၏ အမူအရာကလည်း ကျဆင်းသွားကာ

"ကောင်လေး မင်းငါ့ကိုတကယ် တိုက်ချင်​နေတာလား"

ဟောင်နန်းဖုန်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ယောင်ဆူးကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယောင်ဆူးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး လုရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ

"ရှင် မလှုပ်ရှားသေးဘူးလား?"

ကပ္ပတိန်နှင့် တခြားသူများလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း ယောင်ဆူး နှင့် လုရွှမ်တို့အကြားက နားမလည်နိုင်သော ဆက်ဆံရေးကို သူတို့တွေ့မြင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

လုရွှမ်သည် ဟောင်နန်းဖုန်း တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။ ၎င်းက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သော်လည်း သူ့အင်အားကို ငှားနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုရွှမ် ယောင်ဆူးကို မထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ ဖြောင့်မတ်လှပြီလို့ ထင်နေတာလား?

"အခု ငါတို့ သေရေးရှင်ရေး အကြပ်အတည်းနဲ့ ကြုံရတော့မယ်... ခေါင်းဆောင်ကြီးက နတ်မီးနယ်ပယ်မှာရှိ မင်းရဲ့မိဘတွေကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ ထင်​နေလား? မင်းဘာသာ စိတ်မနှံ့လို့ ညစ်ပတ်တာတွေ စားခဲ့တာ ထိုက်တန်တယ်! မင်းမှာငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ အရည်အချင်း တကယ်ရှိတယ်လို့များ ထင်နေတာလား? မင်းက ဘယ်သူမလို့လဲ!"

ထို့နောက် လုရွှမ် ကပ္ပတိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး

"ကပ္ပတိန် ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့လှေပေါ်မှာ နှောင့်ယှက်နေမိတာ ကြာပြီ.... ကျွန်တော်က ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးကမ္ဘာက လုရွှမ်ပါ!"

ဤအသံထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လုရွှမ်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ချင်ယင်းလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး

"လုရွှမ်? ရှင်က လုရွှမ်လား? လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ထူးထူးဆန်းဆန်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ လုရွှမ်? အကုန်လုံးက သေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတဲ့ လုရွှမ်?"

လုရွှမ် သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အရင်အသွင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ သူဟာ ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးကမ္ဘာမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ လုရွှမ် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

လုရွှမ် သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်ဟု ယောင်ဆူး မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ဒေါသတကြီးအံကြိတ်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်​​တော့သည်။ ဟောင်နန်းဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်သွားကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး

"လတ်စသတ်တော့ သခင်လေးလုရွှမ်ကိုး... အရမ်းထက်မြက်ပြီး ထူးကဲတဲ့ အရှိန်အဟုန်တွေ ရှိ​နေတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် အချိန်အကြာကြီး သဘောကျနေတာ ကြာပါပြီ... ချီးကျူးမိပါတယ် ချီးကျူးပါတယ်!"

ကပ္ပတိန်ရဲ့ မျက်လုံးများကလည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"နတ်မီးနယ်ပယ် သခင်တွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လုရွှမ် ... မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လုရွှမ်လား?"

လုရွှမ် "ကျွန်​တော့်မှာသာ မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင် ရှိတယ်ဆိုရင် ဒီနယ်စပ်ဖြတ်လှေကို ယူဖို့ လိုသေးမယ်လို့ ထင်လား"

ကပ္ပတိန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်.. မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင်က မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူးလို့ အပြင်မှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်... အဲဒါက အောင့်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားဗိမာန်အောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲတဲ့ တကယ်လားတော့ မသိဘူး?"

လုရွှမ် ခါးသက်သက် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စက်က အခု ဘယ်ရောက်သွားမှန်းတောင် မသိဘူး"

မူလက မန်ဟွမ်နတ်ဘုရားမျှော်စင်ဟာ သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်း ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။