တားမြစ်နယ်မြေ

ပင်လယ်သားရဲတွေက ဘာကို အကြောက်ဆုံးလဲ။

ဒါကတော့ အဖြေအမျိုးမျိုး ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် မီးကတော့ သေချာပေါက် သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖြစ်မည်။

သူတို့သည် လေ့ကျင့်မှုနဲ့ အသွင်ပြောင်းကာ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့သော်လည်း မူလကြောက်ရွံ့စိတ်မှာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မြွေတစ်ကောင်က တစ်ခါ အကိုက်ပြီးရင် ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ကြောက်နေတတ်သလို ပင်လယ်သားရဲတွေကလည်း မီးတောက်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာလို့ ထင်ကြ၏။ ဒါပေါ့။ အထူးသဖြင့် မီးတောက်တွေက အလွန်ပြင်းထန်​နေဖို့ လိုပါသည်။

လုရွှမ် စိတ်ဝိညာဉ်မီး​တောက်နှင့် ဖီးနစ်နတ်မီးကို တစ်ပြိုင်တည်း လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ဘယ်လက်သည် အနီရောင်ဖြစ်ပြီး ညာလက်သည် ခရမ်းရောင်မီး​တောက် ဖြစ်သည်။ လက်ဖဝါးထဲတွင် မီးတောက်နှစ်ခုက အရှိန်ပြင်းပြင်း တောက်လောင်နေပြီး အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"သွား!"

ကျယ်လောင်သော အော်သံနှင့်အတူ လုရွှမ် မီးလုံး​​ကြီး နှစ်လုံးကို ဖြန်းတီးလိုက်​လေသည်။ မီးတောက်နှစ်ခု အရှိန်ပြင်းပြင်း တောက်လောင်ကာ ရှည်လျားလှသော အရိပ်အယောင်များကို ဖန်တီးရင်း အရှေ့တလျှောက်လုံးကို ပြေးထွက်သွားသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ပင်လယ်သားရဲများသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။ ယခုအခါ လုရွှမ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်မီး​တောက်အား တတိယအဆင့်သို့ တိုးမြှင့်လိုက်​ပြီ။ ၎င်းသည် အလွန်အစွမ်းထက်ခြင်း မရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံသခင် နယ်ပယ် အောက်က လူတွေဆိုရင်တော့ ဒဏ်ရာရသွားတာနဲ့ သေသွားနိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံသခင်များသည် မီးကို မကြောက်သော်လည်း ထူးဆန်းသောမီးရှိသူနှင့် တိုက်ခိုက်ရန်တော့ စိတ်မဝင်စား​ကြပေ။

ဖီးနစ်နတ်မီးက ပို၍ကြောက်စရာ ကောင်းပါ၏။ ၎င်းသည် ပထမအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း မြင့်မားသော အစမှတ်ဖြင့် မွေးဖွားလာသည့် မီးတောက် ဖြစ်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် မီးတောက်သည် ဖီးနစ်သားရဲ၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တာကြောင့် ဤပင်လယ်သားရဲများ ရှေ့တွင်တော့ အင်မတန် ပြင်းထန်ပေသည်။

လုရွှမ် မီးတောက်နှစ်ခုကြားမှ ရှေ့သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်သားရဲများက အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲ နေသော်လည်း ဘယ်သူကမှ ဝင်မတိုက်ခိုက်ဝံ့ပေ။

မီးတောက်များကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက သူတို့ နှလုံးသားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခဏတာလောက် တည်ငြိမ်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွား၏။

ပင်လယ်သားရဲတွေ အများကြီး ရှိတာကြောင့် သူတို့ကို စုစည်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။

“အချိန်ကျရင် သူဘယ်လို ထွက်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်”

အသံတစ်သံက အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တော့ အသံများစွာ ကျယ်လောင်တာကြောင့် လုရွှမ် ထိုအသံကို ကြားလိုက်သောအခါ ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တဆက်တည်း စိတ်ထဲကလည်း ဆဲဆိုပစ်လိုက်သည်။ ဟွမ်ရီးနဲ့ ကောင်းလျှိုတို့ လူယုတ်မာနှစ်ယောက်က ဒီရောက်နေတာပဲ။

သူတို့နှစ်ယောက် နတ်မီးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားသော သခင်ထံမှ ညွှန်ကြားချက်များ ရရှိခဲ့တာ ထင်ရှား​ပေသည်။

အခုရပ်နေရင် ကျားပါးစပ်ထဲ ကျသွားလိမ့်မယ်။ လုရွှမ် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော မီး​တောက်၏အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ချိုင့်ကြီးတစ်ခုက မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားနေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။

ပင်လယ်အောက်မှာ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုရှိမယ်လို့ လုရွှမ် တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ပင်လယ်ထဲ မနစ်မြုပ်ခဲ့ရင်တော့ ထူးထူးခြားခြား သန့်ရှင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာပါ၏။

"ညီလေး ဒီလမ်းကို လာခဲ့"

ကျန့်ကျောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လိုက်နာရင်း လုရွှမ် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ကို ခုနစ်ကြိမ်နှင့် ရှစ်ကြိမ်လောက် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းသောနေရာတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်လာတာကို သိလိုက်ရသည်။ လုရွှမ် ထိုပွင့်လင်းသော နေရာတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျန့်ကျောက်၊ ထျန်းယင်နဲ့ သူတို့အဖွဲ့ ဖြစ်​ပေသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက် များများစားစား မရှိ​​တော့ပေ။ လူသုံးဆယ်ကျော်သာ ရှိပြီး အများစုမှာ ဒဏ်ရာများ ရရှိထားကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်၍ပင် သိနိုင်သည်။ တချို့လူတွေက လက်တွေ ခြေထောက်တွေတောင် ကျိုးပြီး သတိလစ်နေပြီဆိုတော့ အရမ်းသနားစရာ ကောင်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။

အထူးသဖြင့် စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဆုတ်ယုတ်သွားပြီဟု ထင်ရတဲ့အတွက် အသက်လုံးဝ မရှိတော့သလိုပင်။

လုရွှမ်သည် ဤလူများသည် သူ့ကိုတွေ့ပြီးနောက် အလွန်တောင့်တခြင်း ရှိလား သို့မဟုတ် သူတို့အခုလို အကြာကြီး နေခဲ့ရလား မသိပေ။

လူအုပ်ထဲတွင် ထျန်းရှောင်းနဲ့ တခြားတောင်ထွတ်များမှ သခင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သော်လည်း သူတို့သည် စိတ်ဓာတ်တွေ ကျနေကြပြီ။ လုရွှမ် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝန်လေးစွာ နှုတ်ဆက်လာ​ကြသည်။

"ညီလေး မင်းတစ်ယောက်တည်းလား? ဘာလို့လဲ?"

ကျန့်ကျောက်က မေးလိုက်သည်။ သူက စိတ်ဓာတ်ကောင်းပြီး ဒဏ်ရာရသွားပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတုန်းပင်။ ထျန်းယင်က သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဆေးနံ့များရနေကာ သူမသည် လူတိုင်း၏ ဒဏ်ရာများကို အဆက်မပြတ် ကုသပေးနေ၏။

လုရွှမ်က "အပြင်မှာ စုဝေးနေတဲ့ ပင်လယ်သားရဲတွေ အများကြီးပဲ.... တခြားသူတွေ ရှိရင်တောင် ဝင်လာလို့မရဘူး... အခု ထူးဆန်းတဲ့ မီးတောက်ကိုဖြန့်ပြီး ပြေးဝင်ခဲ့ပေမယ့် အပြင်ကို ထွက်လို့မရဘူး... အပြင်မှာ သခင်တော်တော်များများထဲက အနည်းဆုံး ခုနစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားက ကျွန်တော့် အထက်မှာ ရှိနေတယ်"

ကျန့်ကျောက်က ညည်းတွားပြီး "အဲဒီခုနစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားက မင်းထက်တောင် အားကောင်းနေရင်တော့ ငါတို့ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးပေါ့"

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီ ဖြစ်သော လူအုပ်ကြီးသည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အသံတောင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်အဲ့လို မထင်ဘူး... အခု စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ အခြေအနေ မရှိပါဘူး ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာ"

လုရွှမ် ပြောပြီးနောက် ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ရယ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာရာ လုရွှမ်လည်း အသံရှင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို မသိပေမယ့် ကောင်းကင်အောင်ခြင်းဂိုဏ်းကပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်းတို့ ထျန်းရှူးတောင်ထွတ်က သိပ်အကောင်းမြင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ငါတို့သေနေပြီ ဆိုတာ မင်းမမြင်ဘူးလား... ဒါက နောက်ဆုံးလမ်းပဲ... ငါတို့ဒီကို ဝင်လိုက်ကတည်းက ငါတို့သေနေပြီ"

ဘယ်သူကမှ စကားမပြောပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ဒီလူပြောတာကို သဘောတူပုံရတာကို မြင်နေရသည်။

"ဆရာတူညီလေး ဒါကဒီလိုပါ..."

ကျန့်ကျောက် ဇာတ်လမ်းကို အမြန်ပြောလိုက်သည်။

မူလက ကျန့်ကျောက်နဲ့ ထျန်းယင်တို့သည် ​ဆေးပင်​ဆေးရွက်များကို စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ပင်လယ်သားရဲ တချို့ဆီက တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ပင်လယ်သားရဲများကို သတ်ပြီးတာတောင် ပင်လယ်သားရဲတွေက ပိုများလာတာကို တွေ့ခဲ့ရရာ ထိုပင်လယ်သားရဲများက သူတို့ဆီသို့ သတိရှိရှိ ပြေးလာကြသည်မှာ ထင်ရှား​ပေ၏။

ဒီပင်လယ်သားရဲတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘော ပေါက်ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မနေရဲကြတော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ သေမှာမကြောက်တဲ့ ပင်လယ်သားရဲတွေကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။

ထိုပင်လယ်သားရဲများသည် အလွန်မြင့်မြတ်သော လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာနေသကဲ့သို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထွက်ပြေးဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာလမ်း မရှိတော့ပေ။ လမ်းမှာ ဆရာတူ ညီအကို မောင်နှမ အတော်များများနဲ့ တွေ့ပြီး သဘာဝအတိုင်း စည်းလုံးသွားကြပေမယ့် ပင်လယ်သားရဲတွေက ပိုများလာပြီး သူတို့ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့အတွက် တိုက်ပြီး ဆုတ်သွားရုံပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ကို ဒီချိုင့်ထဲ အတင်းသွားခိုင်းနေသလိုပင်။ ဒီချိုင့်မှာ နာမည်မရှိပေမယ့် ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကျောက်ရုပ်တု တစ်ခုကို တွေ့ရကာ “တားမြစ်နယ်မြေ” ဟူသော စကားလုံးသာ ရှိ​လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လွတ်မြောက်ရန် အတွက် တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့သာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး သေမင်းနေရာ နေနေသာသာထဲ ပိတ်မိသွားခဲ့လေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပြေးဝင်၍ အပြင်ဘက်က ပင်လယ်သားရဲများကို တွန်းလှန်ရန် ဤနေရာ၌ ခိုလှုံခဲ့​ကြသည်။

အစတုန်းကတော့ နည်းနည်း ကြောက်နေသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာဟာ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ပေမယ့် ပင်လယ်သားရဲတွေ ဒီနေရာကို ဆက်တိုက်ခိုက်နေတာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။ အချိန်တွေ ကုန်သွားတော့ အကြောက်တရားတွေ မရှိတော့ဘဲ လူတွေဟာ ဆက်ဝင်ဖို့သာ အဆင်သင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အတွင်းဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသောအခါတွင် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း တဖြည်းဖြည်း တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။ အတွင်း၌ အဆုံးမရှိသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး ဆုတ်ခွာသွားလေ နေရာသစ်များကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေတွေ့ရှိ​လေ ဖြစ်​နေခဲ့သည်။

အပြင်ကနေကြည့်ရင် တောင်ကုန်းတစ်ခုပဲ ဆိုတာ သိပေမယ့် အထဲမှာကတော့ အင်မတန် ထူးဆန်းလေ၏။

"ဘယ်တောင်ကုန်းလဲ? ကျွန်တော် အပြင်ကနေကြည့်တုန်းက ဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ ချိုင့်တစ်ခုလို့ပဲ မြင်လိုက်ရတာပါ"

လုရွှမ် ဆိုလိုက်ရင်း ရုတ်တရက် သူ့ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်နေတဲ့ အမွေးအမှင်လေးတွေကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလို မှော်ဆန်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုရွှမ် သူ မကြောက်ဘူးလို့ ပြောရင် သေချာပေါက် လိမ်နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ရဲရင့်လာလေ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အကြောက်ဆုံး ဆိုတာ မရှိဘူး။ ပိုကြောက်ရတာတွေပဲ ရှိပေ၏။