လူသားမိန်းကလေးတွေက အရမ်းကောက်ကျစ်တယ်
Vol. 45 Ch. 893
မြေပေါ်မှလူများသည် ပေထင်းဟွမ်ကဲ့သို့ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်တတ် ကြပေ။
ကြီးမားသောသားရဲများသည် သူတို့ခေါင်းအထက်ရှိ ကောင်းကင်တစ်ခု လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထိုက်ယိနန်းတော်မှမဟုတ်သည့် လူများပင် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် နောက်ဆုတ်မိကြသည်။ ထိုအားကောင်းသောသားရဲ များတိုက်ခိုက်ချိန်တွင် စိတ်ရိုင်းဝင်သွားပြီး သူတို့ကိုလာမှန်လျှင် သူတို့အတွက် မည်သူငိုပေးမည်နည်း။
သူတို့အားလုံးသည် ဒဏ္ဍာရီလာသားရဲများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြပုံကိုကြည့်ပြီး မည်သူမှမပျော်နိုင်ပေ။ ကံကောင်းစွာပင် သံမဏိသွေးကို ပြစ်မှားမိသည်မှာ သူတို့မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့အားကောင်းသော အဖွဲ့နှင့်ဆိုလျှင် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပထမတန်းစားအင်အားစုပင်လျှင် ထို အကြောင်းကိုတွေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“အထွတ်အမတ်သားရဲ အကုန်လုံးက နတ်သားရဲတွေပဲ၊ တစ်ခုခုများ လွဲ မှားတာရှိလား၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်နတ်သားရဲများနိုင်ရတာလဲ”
“ဒါဘယ်သူ့လူတွေလဲဆိုတာ မမေ့လိုက်နဲ့ဦး ဟီးဟီး သခင်ကြီး ပေထင်းဟွမ်က အမြင့်ဆုံးသားရဲထိန်းလေ မင်းက ဘယ်လိုထင်လို့လဲ”
“သံမဏိသွေးနဲ့တိုက်ခိုက်တာ သေလမ်းဖောက်လိုက်တာပဲ”
“အင်း ဟုတ်တယ် သံမဏိသွေးက ကြေးစားအဖွဲ့ဆုပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အနိမ့် ဆုံးခွန်အားက ဝိညာဉ်သခင်ကြီးအဆင့်ဆိုတာ မမြင်ရသေးဘူး၊ သူတို့တွေက အဆင့်မြင့်ဓားဝိညာဉ်သခင်တွေပဲ”
“မဟုတ်ဘူး မင်းမှားနေပြီ သခင်ဂေါင်ကျန်းက နတ်သားရဲနဲ့တွဲဖက်လိုက် တာပဲ ဟားဟား နတ်သားရဲက သန့်စင်တဲ့သားရဲမှမဟုတ်တာ အဲဒါသူ့ဦးလေးပဲ သံမဏိသွေးက ဘာလို့ ကောင်းကင်ကိုမသွားတာလဲ”
ထိုအချိန်တွင် ချင်းရှီထွက်လာလျှင်တောင် သူမ ဝှက်ဖဲကိုဖွက်ထားလိမ့် မည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမ၏လက်မသည် လက်ခလယ်ရှိလက်စွပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုအဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်သည် သူမအနေနှင့် အမြဲတမ်း ရတနာတစ်ပါးလိုဆောင်ထားသည်။ သို့သော် ကြီးမားသောသားရဲအုပ်ရှေ့တွင် မထင်မရှားဖြစ်သည်။
“ဖြည်းဖြည်း”
နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရှီသည် တည်ငြိမ်မှုကို မည်သို့ထိန်းရမည်ကိုမသိ တော့ပေ။ သံမဏိသွေးတွင် သန့်စင်သောသားရဲတပ်ရှိသည်ဟု ကြားပြီးနောက် တွင် ကမ္ဘာပေါ်တွင်ချဲ့ကားလှသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ သည်တစ်ခေါက် သူမ မည်မျှမျှော်လင့်ခဲ့သနည်း။ ထိုချဲ့ကားပြောသည်များသာ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေ လျှင်၊ သန့်စင်သောသားရဲတပ်သာ တကယ်ရှိလျှင် သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး သည် နတ်သားရဲများဖြစ်ကြကာ နတ်သားရဲများသည် သန့်စင်သောသားရဲကို ယှဉ်နိုင်ကြ၏။
သန့်စင်သောသားရဲတစ်ကောင်သည် နတ်သားရဲရှေ့တွင် တိုက်ခိုက်ရန် မဆိုထားနှင့် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင်ခက်ခဲလှသည်။
သူမ၏အပြာရောင်နွားရိုင်းသည် သားရဲအုပ်ကြီးရှေ့တွင် မကူညီနိုင်ရုံတင် သာမကဘဲ အဟန့်အတားဖြစ်နေသည်။
“ဟေး ဒီလူသားမိန်းမက ပြောနေတယ်၊ သူမက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ သူမက သခင်ကြီးယွိရုန်းကယ်ကို မပေးချင်လို့ ဒီလိုလုပ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား”
“သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် လူသားမိန်းမတွေက အရမ်းကောက်ကျစ်ကြတာ၊ ဒါက လျှို့ဝှက်ကြံစည်တာပဲဖြစ်မယ်”
“မင်း မင်းသာ ခေါင်းဆောင်ဇီကို သွားပြစ်မှားရင် သူမကို တစ်လုတ် တည်း မျိုချမှာပဲ”
....
ဆွေးနွေးမှုများသည် မည်သူမှ အနားမှမရှိသလိုပြောနေကြသည်။ ချင်းရှီ သည် သွေးထွက်အောင် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်များဝဲပြီး ချူဖုန်းအား ကြည့်လိုက်သည် “ခေါင်းဆောင်ချူဖုန်း ခုနက ရှင်ပြောတာ အကျုံးဝင်သေးလား”
“ဘာလဲ” ထိုမိန်းကလေး၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဖြင့် ချူဖုန်းသည် ရှုပ်ထွေးသွားဟန်ပြုလေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် ထေ့ငေါ့မှုများဖြင့်ပြည့် နေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် သတိရလာသည် “အိုး မင်းဆိုလိုတာက ယွိရုန်းကယ်ကို ထုတ်ပေးရင် မင်းကိုလွှတ်ပေးမလား မလွှတ်ပေးဘူးလားဆို တာလား”
“မဆိုးဘူး” ချင်းရှီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ထဲမှအရှက်ရမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်သည် “ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး ကျွန်မတို့ကို”
ချူဖုန်းသည် ပြုံးပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ လူအုပ်ထဲမှပေထင်းဟွမ်ကိုကြည့် လိုက်သည်။ ပေထင်းဟွမ်သည် ဘေးမှဆွဲဆောင်မှုမရှိသည့်အမျိုးသားဘက်ကို ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကိုင်းကာ ပြုံးနေသောမျက်လုံးများနှင့် လှမ်းကြည့်လေ သည်။ သူမသည် ငြင်းဆန်မှုမရှိပေ။ သူသည် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့်စွမ်းအား အကုန် ပေးထားသည်။
“သေချာတာပေါ့” တစ်ဖက်လူသည် ဒေါသကြောင့် ချောင်းဆိုးတော့မလို ဖြစ်နေသည်ကိုကြည့်ပြီး ချူဖုန်းခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလေသည် “သေချာပေါက် ငါပြေသလိုပဲ မင်းတို့သာယွိရုန်းကယ်ကိုပေးရင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ထွက်သွားလို့ ရမယ်၊ အပေးအယူက ယွိရုန်းကယ် ပကတိအတိုင်းရှိဖို့ပဲ”