တုတ်သိုင်း

လုရွှမ်လည်း စတင်လေ့လာခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ဖက်သွားဓားများ၊ လှံရှည်များ၊ တုတ်သိုင်းများနှင့် လက်နက် ဆယ့်ရှစ်မျိုးတို့ကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဓားရှည်သိုင်းလောက် ထူးထူးခြားခြား ကျွမ်းကျင်မှု မရှိပေ။

ကျန့်ကျောက် ပြောတဲ့စကားက သူ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားသွား​စေခဲ့သည်။ ဒီကျောက်တုံးတွေမှာ သက်သေပြနေတဲ့ အချက်တွေက အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ခံစားရနိုင်သော်လည်း မှော်ဆန်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေတော့ ပိုရှိနိုင်ပါ၏။

“ဒီတုတ်ချောင်းသိုင်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ်”

ခဏလောက် ကြည့်ပြီးနောက် ကျန့်ကျောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်​တယ်​ ဘာကိုဆိုလိုတယ်​ဆိုတာ လုံးဝ နားမလည်​သလို​​ကြီး ခံစား​နေရတယ်​”

“တကယ်တော့ ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုလို့ ထင်ရပေမယ့် ဒီသိုင်းကွက်ကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ နားမလည်သလို ဖြစ်နေတယ်ရော”

“ဒါက သာမာန်တုတ်သိုင်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလိုပဲ သက်ရောက်မှု မရှိဘူး!”

တချို့လူများသည် ဓားများကို တုတ်များအဖြစ် တိုက်ရိုက် အသုံးပြုကြပြီး ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်များကို မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နှိုးဆော် လေ့ကျင့်​နေကြသည်။

“ဟမ့် နင်တို့ဘာသာ အရည်အချင်းမရှိတာ!”

ထျန်းရှားက အော်ပြောပြီး လူတိုင်းကို တွန်းထုတ်ကာ ကျောက်နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခဏကြာအောင် ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမအား ပေးထားသည့် သိုလှောင်ကွင်းမှ ဝါးတုတ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ အချိန်နှင့်အညီ ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှား​လေသည်။

အရှိန်အဟုန်တစ်ခု သူမခန္ဓာကိုယ်မှ တကယ်ကို ထွက်ပေါ်လာသလိုမျိုး အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း တိုးလာပြီး ထူးခြားအားကောင်းလာသည်။ သို့သော်လည်း ကလစ်တစ်ချက် နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ဝါးချောင်းက ကျိုးသွားလေ၏။

ထျန်းရှားရဲ့ အရှိန်အဟုန်လည်း ရုတ်ခြည်းအဆုံးသတ်သွားသည်။

သူမ လက်ထဲက ဝါးချောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူမမျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး

“ဟိုင်ရှင်း ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား? လက်စွပ်က ဘယ်သူ့လက်စွပ်လဲ? အဲဒီထဲမှာ အမှိုက်တွေချည်းပဲ!”

ဟိုင်ရှင်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးပြီး “အစ်မကြီး... အဲဒါ ကျွန်တော်သတ်ခဲ့တဲ့ စိမ်းပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက်ဆီက ရလာခဲ့တဲ့ဟာပါ”

“ဟမ့်! အမှိုက်!!”

ထျန်းရှား ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သစ်သားချောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး နင်းချေပစ်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်အောင်ခြင်းဂိုဏ်းက တပည့်များစွာသည် ရယ်မော ပျော်ရွှင်​နေကြသည်။ သူတို့ရဲ ထင်မြင်ချက်အရ ထိုဝါးချောင်းရဲ့ အရည်အသွေးမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းပါသည်။ ထျန်းရှား အင်အားအများကြီး မသုံးထားတာတောင် ဝါးချောင်းက ကျိုးသွား၏။ ဒါကြောင့် ၎င်းရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ်ညံ့တယ်ဆိုတာ သိသာလေသည်။

ထျန်းရှားက သံလှံတံကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြီးနောက် တုတ်သိုင်းကို ထပ်မံ သရုပ်ပြခဲ့သည်။

အရှိန်က တဖန်ပြန်တက်လာစဥ် ဖောင်းကနဲ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သံတုတ်က ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။ သံအပိုင်းအစများ ပျံသွားကာ လူတိုင်းက အလျင်စလို ပိတ်ဆို့လိုက်သော်လည်း လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးက သံအပိုင်းအစများ ထိမှန်သွာ၏။ စွမ်းအားက မကြီးမားသဖြင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။

မဟာသူတော်စင် ပြီးပြည့်စုံသောကာလက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ သံတုံးကို လက်ထဲ၌ ငြင်ငြင်သာသာ ဆုပ်ကိုင်ပြီးနောက် တစ်ခဏမျှ အာရုံစူးစိုက်နေချိန် လက်ထဲမှ သံတုံးမှာ သံမှုန့်အလွှာများ ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“ထူးဆန်းတာ တစ်ခုရှိ​နေတယ်!”

ထျန်းရှား သူ့လက်ထဲက သံတုတ်ကို ကြည့်ရင်း လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ အခုတော့ ၎င်းက သံမှုန့်ပုံကြီး ဖြစ်နေပြီ။

ဒီသံလှံတံက သာမာန်လက်နက် မဟုတ်ပေ။ သူမလက်နက် ရွေးတုန်းက သေချာချိန်ဆပြီး ရွေးခဲ့ရာ ဒီလှံက ဖျက်စီးပစ်ဖို့ အရမ်းခက်တာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမလက်တွေရဲ့ ခွန်အားနဲ့တောင်မှ ၎င်းအပေါ်မှာ လက်ဝါးရာကို မချန်ထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါက တုတ်သိုင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနိုင်ကြောင်း လူတိုင်းသဘော ပေါက်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ယခင်က တုတ်သိုင်းကို သရုပ် မပြခဲ့မိတဲ့အတွက် အနည်းငယ် ကံကောင်းသွားတယ်လို့ ခံစားမိလာသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့လက်နက်များ အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

လုရွှမ်ကတော့ တုတ်ချောင်းသိုင်းကို လေ့လာနေဆဲပင်။ အစပိုင်းတွင် အလွန်ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတာကိုလည်း တွေ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ပြီးနောက်မှာ ကျောက်နံရံရဲ့ တုတ်သိုင်းထဲမှ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကျက်သရေရှိမှုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလာသည်။ အရမ်းအားကောင်းပြီး အရမ်းထူးခြားတဲ့ ကျက်သရေရှိမှုက သူ့ရဲ့အခုလက်ရှိ နားလည်မှုနဲ့ အနည်းငယ် ဆန့်ကျင်နေပုံရ၏။

ထို့နောက် သူသည် ထျန်းရှား လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး လက်နက်နှစ်ခုလုံးက ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုရွှမ်သည် လူတိုင်းရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်လာ၏။ လုရွှမ် ထွက်လာတာကိုမြင်တော့ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးအ​ရောင်များက တောက်ပလာခဲ့သည်။ လုရွှမ် တစ်ခုခုကို ထပ်တွေ့လိုက်ပြန်ပြီလား။

လုရွှမ် မြေပြင်ပေါ်က ဝါးချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးပြီး လက်နက်ပုံသဏ္ဌာန်ပင် မရှိပေ။ အတွင်းထဲက လက်နက်ရောင်ဝါနဲ့ အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုတို့က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ထျန်းရှားလည်း ဒီအခြေအနေကို သိသိသာသာ သတိပြုမိတာကြောင့် မေးလိုက်သည်။

“ထျန်းချိုင် နင်ဘာတွေ ထပ်တွေ့လို့လဲ”

လုရွှမ်အပေါ် ပြောင်းလဲလာတဲ့ သူမရဲ့ သဘောထားကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဤလူကို အစောပိုင်းက သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရန် ကူကယ်ရာမဲ့ခဲ့သည်။

လုရွှမ်အပေါ် ငြူစူ​နေမိခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖျတ်ခနဲ သဘောပေါက်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ဝန်ခံရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အရည်အချင်းသည် သူ့အထက်တွင် ရှိရမည်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အနည်းဆုံး နှိုင်းယှဥ်နိုင်ရမည်။

လုရွှမ်ဟာ သူများတွေဆီက ဆက်ဆံခံရတာကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။ ပါရမီရှင်တွေက သူတို့မှာ အရည်အချင်း ရှိရဲ့သားနဲ့ ဒီလို နှိပ်စက်ခံလာရတဲ့အခါ ပြောင်းလဲသွားတတ်တာပဲလေ။ သူ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သံမှုန့်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ယခင်ဝါးချောင်းထက် ပိုဆိုးသည့် သာမန်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား​တော့သည်။

သိုလှောင်ကွင်းမှ အပင်တုတ် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် တုတ်သိုင်းကို စမ်းသပ် သရုပ်ပြရန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သစ်သားဓားကို မသုံးဝံ့ပေ။ သစ်သားဓားသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ပျက်စီးရန် အခွင့်အလမ်း အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း လုရွှမ် ထိုအန္တရာယ်ကို မခံ​စေဝံ့​ပေ။

သိုလှောင်ကွင်း အများစုကို ကျောက်စိမ်းပြားထဲ၌ သိမ်းဆည်းထားသောကြောင့် ထုတ်ယူ၍ မရပေ။ ဤအပင်သည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း စမ်းသပ်ရန်အတွက် အသုံးဝင်သေးသည်။

သူ့စိတ်ကို ရှင်းပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီးနောက် လုရွှမ်သည် တုတ်သိုင်းကို စတင် သရုပ်ဖော်လိုက်သည်။

အသက်ရှုသံတွေက တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး လက်မောင်းတလျှောက်က ရောင်ဝါတွေကလည်း အပင်ထဲကို တိုးဝင်သွားသည်။ တုတ်သိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်တာနဲ့ သူ့အသက်ရှုက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ဖောင်း!

အပင်သည် ယခင်က ထျန်းရှားရဲ့ ပေါက်ကွဲမှုထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းသော သစ်သားအကွဲအပြဲများကို နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်စေတဲ့အထိ ထပ်မံပေါက်ကွဲခဲ့သည်။

ထျန်းရှားက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ထျန်းချိုင်... နင်လည်း ငါနဲ့ သိပ်မကွာပါလား?”

လူများစွာသည် ထျန်းရှားအား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ယခုအချိန်တွင် လုရွှမ်သည် သူတို့၏ လေးစားအားကျရသော သခင်ဖြစ်ပြီး ထျန်းရှားရဲ့ ပုတ်ခတ်ပြောဆိုမှုကို သူတို့အနေဖြင့် သည်းမခံနိုင်ပေ။

လုရွှမ်ကတော့ ထျန်းရှားကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။ သူက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကြားထဲ လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် ဆရာတူအစ်မ ထျန်းယင်ထံ ကျရောက်သွားသည်။

“ဆရာတူအစ်မ ဒီကိုလာခဲ့!”

“ငါ?” ထျန်းယင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

ကျန့်ကျောက်ကလည်း “ညီလေး ထျန်းယင်က အဂ္ဂိရတ်ဆေးမှာ သူမတူအောင် အရမ်းတော်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဟာကျ??”

လုရွှမ်ကို အရမ်းယုံကြည်ပြီး သူလုပ်လိုက်တိုင်း အဓိပ္ပယ်က လေးနက်​နေရမယ် ဆိုတာကို သိပေမယ့် ထျန်းရှားနဲ့ လုရွှမ်တို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ထက်မြက်သော စွမ်းရည်ရှိသူများသည် ဖြစ်သည်။ သူတို့တောင် ကျရှုံးပြီး လက်နက်များကို ပေါက်ကွဲစေခဲ့ရာ သူသည် ထျန်းယင် ထိခိုက်သွားမှာကို အလွန်ကြောက်​နေမိသည်။

“ဆရာတူအစ်ကို စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာတူအစ်မ ထျန်းယင်က ဘေးကင်းပါတယ် သူမ မလုပ်နိုင်ရင် ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်နိုင်​လောက်ဘူး”

ထျန်းယင် ကျန့်ကျောက်ရဲ့လက်ကို ယမ်းလိုက်ပြီး

“ဒါဆို ကျွန်မ စမ်းကြည့်လိုက်ပါမယ်”

သူမသည် သစ်သားချောင်း တစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြီးနောက် တုတ်သိုင်းကို အတုယူ၍ လေ့ကျင့်ကြည့်သည်။

အလွန်ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခုက သူမနှလုံးသားထဲ ပြည့်လျှံလာခဲ့ပြီး ဤတုတ်သိုင်းက သူမအတွက် လုံးဝဖန်တီးထားသလို ခံစားလာရသည်။ သူမသည် တုတ်သိုင်းကို အလွန်လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး သစ်သားချောင်းပေါ်တွင် အစိမ်း​ရောင် အလင်​လေးပြနေသော အလွှာတစ်ခုပင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

“သွား!” ထျန်းယင် အော်လိုက်သည်။

သူမလက်ထဲက တုတ်ချောင်းနဲ့ ကျောက်နံရံကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပျော့ပျောင်းသော လေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တုတ်ပေါ်မှ အစိမ်းရောင် အလင်းဘောလုံးလေးသည် ကျောက်နံရံထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏။

ပထမအကြိမ်တွင် ကျောက်နံရံ၏ အရောင်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အလင်းအုပ်စုငယ်​လေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်း ထိုအချက်ကို သဘာဝအတိုင်း ပြတ်ပြတ်သားသား မြင်နိုင်ပါ​သေး​သည်။