အချိန်တွေကုန်သွားပြီ
Vol. 76 Ch. 4.655
လုရွှမ်ရဲ့ စကားများကို နားထောင်ရင်း လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်များ အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ် ချောက်ချားလာကာ အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လိုထွက်ရမှာလဲ”
လုရွှမ်က သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး “ဒါက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ ဘယ်လို ရုန်းထွက်ရမလဲ ဆိုတာတော့ ငါ မစဉ်းစားရသေးဘူး”
“ဟင် နင် မစဉ်းစားသေးဘူးလား?”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်းက ‘အာ’ကနဲ အော်ဟစ်ခဲ့ကြပြီး အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။ လုရွှမ် စကားမပြောသေးဘဲ သူ့လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ညီအကို မောင်နှမတို့ ငါက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒီလူတွေတောင် လှောင်အိမ်ထဲမှာ နှစ်သောင်းနဲ့ချီ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ အချိန်တိုအတွင်း ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါ့မလဲ?”
ကျန့်ကျောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တဲ့အခါ ကျန်လူများကလည်း ရယ်မောကြသည်။
“ဆရာတူညီလေး ထျန်းချိုင်... မင်းရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုနဲ့တောင် ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဒီလို ထူးထူးခြားခြား လုပ်နိုင်တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး... မင်းက ငါထန်တုံး မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပဲ ဒီဆရာတူအစ်ကိုကြီးက မင်းကို သဘောကျတယ်!”
“ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာက ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ် ပရမ်းပတာနဲ့ မှုန်ဝါးနေသလိုမျိုးကို ရှုပ်ထွေးလွန်းနေတာ... ဒါတောင် နှစ်ပေါင်း 30,000 ကျော်ကြာခဲ့တဲ့ မြူခိုးတွေကို မင်းက ဖြေရှင်းပြီးပြီ... ပါရမီရှင်ရဲ့ နာမည်ကတော့ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”
“ဆရာတူမောင်လေး နောင်နှစ်ပေါင်းတွေ ကြာလာတဲ့တစ်နေ့ နင့်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီအကြောင်း မျိုးဆက်သစ်တွေကို ငါပြန် ပြောပြတဲ့အခါကျရင် နင်နဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ရတာကို အရမ်းဂုဏ်ယူမိမှာ သေချာတယ်...”
……
ဆရာတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများက သူ့ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ချီးမွမ်းကြသည်။ လုရွှမ်က ပြုံးပြီး သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ အလွန်နှိမ့်ချသည်။
“မင်းတို့နဲ့အတူတူ နေထိုင်ပြီး သေရတာကလည်း ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါပဲ... ဒီအကြပ်အတည်း ကာလမှာ ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မစွန့်လွှတ်ခဲ့ဘဲ လွတ်မြောက်ဖို့ထက် သေခြင်းတရားကြားက စစ်မှန်တဲ့ ခင်မင်မှုကို ရရှိခဲ့တယ်...အခုလို အဖက်ဖက်က ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မျှဝေခံစားနိုင်တယ် ဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ယုံကြည်မှုရှိလို့ဆိုတာ အသေအချာပဲ…”
ထျန်းရှားသည် သူမနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခြေထောက်တွေကို လေထဲမှာ ကန်ထုတ်နေလိုက်သည်။ ဤမျှထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို သူမ မဖြေရှင်းနိုင်မှန်း သူမ သိသည်။ သူမ နှလုံးသားထဲက ခံစားချက်ဟာ အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေ၏။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ တစ်ဖက်လူကို သူတို့တွေရဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှုနဲ့ ကိုးကွယ်မှု အရိပ်အမြွက်တွေကို ခံစားမိတာကြောင့် မနာလို ဖြစ်နေခြင်းပဲ ဖြစ်လေသည်။
ဤခံစားချက်သည် သူမကို အလွန်ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး လုရွှမ်နဲ့ ငြင်းခုံရန် စိတ်မပါတော့ချေ။
“ငါတို့ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ? ဒီကျောက်တုံးကြီးတွေပေါ်က သိုင်းကွက်တွေကို အခုအချိန်မှာ ဒါတွေကို မှတ်မိဖို့၊ နားလည်ပြီး ထိန်းချုပ်ဖို့ ငါတို့က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေတော့ ရှိရလိမ့်မယ်... ကံကောင်းတာက လူတိုင်းက ဒီစွမ်းရည်တွေကို ဖြန့်ကျက်နိုင်ကြတာပဲ”
“အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေ လွတ်မြောက်သွားရင်တောင်မှ ငါတို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက သူတို့ကို ပြန်ဖမ်းပြီး သတ်ပစ်ဖို့ သော့ချက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
“ဆရာတူညီလေး ထျန်းချိုင် ပြောတာ မှန်တယ်!”
လူအုပ်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။
‘မင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး ဒီဓားသွားတွေရဲ့ အရေးပါပုံကို သိပြီးတာနဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက သဘာဝအတိုင်း ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်’
အရင်လို စိတ်အားထက်သန်ပြီး အလျင်လိုနေမယ့်အစား ဒီကျောက်တုံးတွေပေါ်က လက်ရာတွေပေါ်က အရာတွေကို လေ့ကျင့်ရတာက ပိုမြန်တာကို လူတိုင်း နားလည်လာကြသည်။
……
လူတိုင်းသည် ဤလှောင်အိမ်ကြီး ဘယ်လောက် ကြီးကြောင်း နက်နဲစွာ နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုဆို အချိန်ကာလက ရေတွက်လို့ မရအောင်ကို ဖြစ်နေပြီ။ လုရွှမ် အချိန်ကို ရေတွက်နေသော်လည်း အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခု အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီးတာ သေချာလေသည်။
သို့သော် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်၊ လေးနှစ်ပင် ရှိသွားပြီလာတောင် ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေ။
နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်အောင်ခြင်းဂိုဏ်းနဲ့ ထျန်းရှားတို့ ပင်လယ်သားရဲ သုံးကောင်ကြားက ဆက်ဆံရေးလည်း ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် ဒုက္ခတွင်းရှိ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ နတ်မီးနယ်ပယ်က သခင်များစွာကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူတို့ ဆက်ဆံရေးသည် ပို၍သဟဇာတ ဖြစ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီအကျဉ်းထောင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ကြတယ်လို့ ခံစားနေကြဆဲပင်။
အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းလျှိုနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို ဒီစင်္ကြံမှာ မတွေ့ခဲ့ကြဘူးလေ။ ဤနေရာသည် ကြီးမားပြီး အကန့်တွေ ထပ်နေကြောင်း ပြသနိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ယခုအချိန်အထိ အချင်းချင်း မထိမိသေးချေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လူတိုင်းသည် ယခင်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရတနာအပင်များကို ရှာဖွေရန် ပင်လယ်ဒေသသို့ ရောက်လာကြသည်။ လုရွှမ်လည်း အလွန်ကံကောင်းပေ၏။ တခြားသူများ မမြင်နိုင်စေရန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လက်စွပ်များကို ကျောက်စိမ်းပြား အတွင်းသို့ မထည့်ထားခဲ့မိပေ။ မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် အလွန်အရှက် ရနေပေလိမ့်မည်။
ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် အပိုလက်ဆောင်များ ရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်ကြွယ်ဝပါသည်။ အနည်းဆုံး အနှစ်သုံးဆယ်နီးပါး လေ့ကျင့်ရန် လုံလောက်သောကြောင့် အရင်းအမြစ်များ ချို့တဲ့မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။
စင်္ကြံလမ်းရှိ ရောင်ဝါသည် သာမာန်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် လေ့ကျင့်ရန် သန့်စင်သော မြေကြီးရတနာကို အသုံးပြုကြတာကြောင့် အရှိန်က ပိုမိုမြန်ဆန်နေသေးသည်။
လူတိုင်းသည် ဤနေရာ၌ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ကြရင်း ကျောက်ထွင်း လက်ရာများကို နေ့စဉ်ရှာဖွေပြီးနောက် လူတိုင်းသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဖေးမသင်ယူကြသည်။ ထို့အပြင် အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေကြကာ အတွေ့အကြုံများ ဖလှယ်ကြပြီး အချင်းချင်း ခွန်အားကိုလည်း မြှင့်တင်ကြသည်။
ယခု ထျန်းယင်သည် တုတ်သိုင်းကို ၈ ချောင်းအထိ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ တုတ်သိုင်း ၉ ချောင်းမြောက်၏ ကျောက်ထွင်းလက်ရာ ရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေခဲ့ကြသည်။ တုတ်သိုင်းကို စိတ်ဝင်စားသူများပင် ကျောက်ထွင်း တုတ်သိုင်းကို ဆက်လက် နားလည်အောင် ကြိုးစားလျက်၊ အခြားလူများကလည်း မိမိတို့ဘာသာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ လေ့ကျင့်ခြင်း၊ ဆက်သွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြ၏။
ရောင်ဝါ ထက်မြက်မှု တောက်ပလာပြီး ဓားရှည်များ ခုတ်ထစ်လိုက်ရာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
လူများစွာသည် ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ လုရွှမ်နဲ့ ထျန်းရှားတို့ အကြားက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ လဝက်တိုင်းလိုလို သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရန်ပွဲက အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေတတ်သည်။
သခင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့်သာ ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် လုရွှမ် ထန်တုံး၊ ဟဲ့ယန်တို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ လုရွှမ် သာမန်ဓားရှည် တစ်လက်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ရွှေဒြပ်စင် နတ်ပုတီးစေ့၊ စိတ်ဝိညာဥ်မီးနှင့် ဖီးနစ်နတ်မီးတို့ကို မသုံးခဲ့ပေ။
သို့သော် ရန်ပွဲအတွင်းက အတွေ့အကြုံက နှစ်ယောက်စလုံး အကျိုးပြုခဲ့သည်။
ထို့နောက် လုရွှမ်သည် ဟိုင်ရှင်းနဲ့ စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ပထမတော့ လုရွှမ် ဟိုင်ရှင်းဆီက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း မကြာမီတွင် လုရွှမ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုတွေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ထို့နောက် ဟိုင်ရှင်းကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့ရာ ထူးဆန်းသော မီးများကို မသုံးတော့ဘဲ၊ ရွှေဒြပ်စင်နတ်ပုတီးစေ့ကို မသုံးတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သစ်သားဓားကိုပင် စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်လေသည်။
သုံးလအကြာတွင် ဟိုင်ရှင်းလည်း လက်နက်ချသွားခဲ့သည်။
ယခု သူ လုရွှမ်ရဲ့ ကြောက်လန့်ခဲ့မှုကို နားလည်နေပြီ။ လုရွှမ်၏ ခွန်အားများ တရွေ့ရွေ့ တိုးလာတာကို ကြည့်ရင်း ပင်လယ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာတောင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။
အချိန်မရှိသော်လည်း လုရွှမ်သည် သူ၏စွမ်းအင် အားလုံးကို တစ်နေ့တာလုံး သုံးစွဲရန်အတွက် လူတိုင်းကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်။
စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကိုလည်း လေ့ကျင့်သည်။ ကျောက်နံရံသည် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို ခွဲထုတ်စုပ်ယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျောက်နံရံကို အထပ်ထပ် တိုက်ခိုက်ရန် အမျိုးမျိုးသော ဓားလှုပ်ရှားမှုနှင့် တုတ်သိုင်းများကို သုံးရသည်။
ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် ဓားရောင်ဝါကို အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် တွန်းတိုက်လိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်ဟာ ယခင်ကထက် အဆတစ်ထောင် ပြင်းထန်လာ၏။ သို့မဟုတ်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်စရလိမ့်မည်။
……
လုရွှမ်ရဲ့ ထိုလှုပ်ရှားမှုမျိုးက ဟိုင်ရှင်းကို လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူ့ကို လက်နက်ချစေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် အလွန်အကဲခတ်ပြီး လုရွှမ်ကို အနိုင်ယူဖို့ ခဏမျှ ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။
ဖြူကောင်လည်း အလွန်ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမယ့် သုံးလအကြာတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
ထျန်းရှားသည် တစ်နှစ်ခွဲကြာတဲ့အထိ ကြိုးစားပြီးနောက် ရှောင်ပြေးကာ သူ့ဘာသာသူ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
ကောင်းကင်အောင်ခြင်းဂိုဏ်းက တပည့်အပေါင်းကလည်း ဆက်လက် လေ့ကျင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တချို့မှာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ကြသည်။
လုရွှမ်ရဲ့ စကားက သူတို့ကို ပိုပိုပြီး ထိပါးစေပေမယ့် အမြဲတမ်း စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရတာ များလာပြီမလို့ ကျင့်သားပင် ရသွားပြီ။