ထွက်ပေါက်နောက်မှာ

နောက်ဆုံးတော့ ကြောင်လေးက ဇာတ်လမ်းကို ပြီးဆုံးအောင် ပြောပြလာခဲ့သည်။ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သူမပုံစံမှာ နှိပ်စက်ခံရတာထက်ကို ပိုပင်ပန်း​နေသလို ခံစား​နေရသည်။

လုရွှမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ အပြုအမူကို လူတိုင်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်သူမှ ဝင်မနှောက်ယှက်ကြပါဘူး။

ကျောက်နံရံမှ ထွက်လာသော အသံသည် အချိန်မရွေး နံရံမှ ကွဲထွက်လာတော့မလို ကျယ်လောင်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေ အားလုံးက သူတို့လုပ်သင့်သလောက် လုပ်နေကြတုန်းပဲမို့ ကြောင်လေးမှာ သူမ ရူးသွား​တော့မလို ခံစားလာရသည်။ လုရွှမ် နောက်ဆုံးတွင် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်နေလျက်သား။

“သတင်းကောင်း ရှိတယ် သတင်းဆိုး ရှိတယ်... သတင်းကောင်းကတော့ ငါတို့ဒီမှာ ကြာကြာမနေရတော့ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ...”

အားလုံးက တခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ အရမ်းပျော်သွားကြသည်။

သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်သည် မရှိမဖြစ် အချိန်ကာလ မဟုတ်သော်လည်း ယခုသူတို့အတွက်မူ သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာ အရှုံးကို လက်ခံနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရန်မှု တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကြသည်။

“သတင်းဆိုးက ဘာလဲ”

ချင်းချန် ဝင်မေးလိုက်သည်။ လုရွှမ် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြော၏။

“ကျွန်​တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် ပြင်ပကမ္ဘာမှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေပြီ”

“အပြင်မှာလား?”

“ဟုတ်တယ်... ငါ့အမြင်အရ သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင်း ဒီရေက ဘာကြောင့် ကျလာတာလဲ ဆိုတာအတွက် ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုရှိတယ်... အဲဒါက ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ ရေတွေ ရေငွေ့ရည်ဖွဲ့နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... လှောင်အိမ်ထဲမှာ ရေနိယာမ ရေငွေ့ရည်ဖွဲ့မှု များပြားတဲ့ ပမာဏက သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းနေတဲ့ ရေပမာဏကို စုပ်ယူလိုက်တာ... အဲဒါကြောင့် ရလဒ်အနေနဲ့ ပင်လယ်ရေတွေက တိမ်မြုပ်သွားတယ်။ လှောင်အိမ်နဲ့ ပတ်သက်​ပြီး ပြောရရင် အဲဒီကာလက လှောင်အိမ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး တိုက်စားမှုပဲ”

“ဒီရေတွေက လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေလို စုစည်းသိမ်းဆည်း ခံလိုက်ရတယ်... ဒီရေ ပြန်တက်လာတဲ့အခါ ဒီသမုဒ္ဒရာထဲက အပင်တွေနဲ့ သဘာဝရတနာတွေက အခုလိုမျိုး ပွင့်လန်းလာလိမ့်မယ်”

လုရွှမ် ပြောရင်း အံ့အားသင့်သွားကာ ခေါင်းယမ်းကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ

“သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ် အတွင်းမှာ သဘာဝနဲ့ မြေကြီးရတနာတွေ အများကြီး ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီး အပင်တွေတောင်မှ တိုက်ရိုက် ပွင့်လန်းလာတယ်... အဲ့တော့ ၃၆ နှစ်ဆိုတာ လှောင်အိမ်က သူ့စွမ်းအင်တွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲဖို့ စွမ်းအင် စုဆောင်းရတဲ့ အချိန်ကာလပဲ!”

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ လုရွှမ်က မူလအကြောင်းအရင်းကို တည့်တည့် ညွှန်ပြပြီး သူ့စကားက မှန်ကန်ပြီး လေးနက်သည်။

“ဒါဆို ဒီမှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရှိခဲ့လို့ အပြင်မှာလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပေါ့... ဒါဆိုရင်တော့ ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်နိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

ချင်းချန်က “ဒါဆို ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့ ရမလား?”

သူမသည် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ရွယ်တူသူငယ်ချင်းများ သေဆုံးသွားပြီ။ သူမကို သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲ မှတ်မိနေသော်လည်း ပြင်ပကမ္ဘာသည် သူမ စိတ်ကူးထဲက ကမ္ဘာနဲ့ အလွန်ကွာခြားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိသည်။ ၎င်းက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဒီနေရာမှာ နေရတာထက်စာရင်တော့ လုံလောက်ပါပြီ။

လုရွှမ်သည် ချင်းချန်၏ ရပ်တည်ချက်ကို နားလည်တာကြောင့် ခေါင်းညိတ်​ပြလိုက်သည်။

“ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာက ဂိုဏ်းကြီးတွေ အားလုံး ပင်လယ်ကမ်းစပ်ကို ရောက်ရှိလာကြလိမ့်မယ်... ဖြစ်နိုင်တာက ပင်လယ်သားရဲတွေနဲ့ ပေါင်းစည်းခဲ့တာ ဟုတ်ရင်ဟုတ် မဟုတ်ရင်လည်း တိုက်ပွဲတွေ စတင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ငါတို့အပြင်ထွက်တဲ့ အခါကျရင် ဒီမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သူတွေလည်း ပိုများလာလိမ့်မယ်....ဒါ့အပြင် ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!”

လုရွှမ်၏ စကားသံထဲတွင် သနားခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေလည်း ရှိနေပြန်၏။

လုရွှမ်လည်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှား နေပါသည်။ သူ စောစော ထွက်သွားနိုင်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။ ကြောက်စရာကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်လှောင်မနေချင်ဘူး။

“ကောင်းပြီ အားလုံးသိပြီးပြီ ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားလို့ရမှာလား”

ကြောင်လေးက ငိုပြီး စိတ်မရှည်စွာ ဝင်မေးလိုက်သည်။ လူအားလုံးက လုရွှမ်ကိုပဲ ကြည့်ကြကာ ချင်းချန်လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

လုရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်တယ် ငါတို့သွားရမယ်... ဒါပေမဲ့ သွားရင်း စကားပြောရအောင်”

လူအုပ်စုသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်၍ ရေထွက်ရာအရပ်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

“လှောင်အိမ်ကြီး ပြိုကျပြီးတာနဲ့ အပြင်ကနေ အတွင်းပိုင်းအထိ ပျက်စီးသွားမှာ သေချာတယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ နောက်ဆုတ်လို့မရဘူး ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားရမယ်”

ထျန်းရှားကလည်း အလွန်ထက်မြက်တာကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟုတ်တယ် ငါတို့ ရေစီးတဲ့အရပ်ကို သွားသင့်တယ် အန္တရာယ်ရှိပေမယ့် ရေစီးကြောင်းထဲကနေ အပြေးအလွှား ထွက်သွားနေသမျှ ဒီထောင်နဂါးကြီးကို ထားခဲ့နိုင်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က လက်ရှိရေစီးကြောင်းကို ရှောင်လိုက်ရင် ဒီနဂါးထောင်ရဲ့ အနက်ပိုင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ပြေးဝင်ရတော့မှာ... အဲဒီအခါမှာ ငါတို့ကို အရိုးမှုန့်ဖြစ်အောင် စုပ်ပေးမယ့် သခင်တွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်”

အားလုံးက တွေးကြည့်လိုက်တော့ ပြောနေတာတွေ အားလုံးက မှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

ကြောင်လေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အစ်မကြီးသည် အလွန်ပြောင်းလဲသွားကာ အရင်ကထက် လွတ်လပ်မှု နည်းလာပုံလည်း ပေါ်နေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ရေစီးကြောင်းက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... အထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သခင်တွေတောင် လှောင်အိမ်တွေကို မချိုးဖျက်နိုင်ဘဲ အပြင်က ရေစီးကြောင်းကြောင့် မျောပါသွားကြတယ်.... ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီကျောက်နံရံတွေထက်တောင် ပိုကောင်းနိုင်ပါ့မလား? ဒီမှာ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ သခင်တွေထက် ပိုအားကောင်းမှာလား?”

ကြောင်လေးရဲ့ မကျေနပ်မှုကြောင့် ထွက်လာတဲ့ စကားသံကို ကြားပေမယ့် ဒေါသမထွက်ဘဲ ရှေ့ကိုသာ အမြန်ပြေးထွက်သွား၏။

“ငါ့အတွက် ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်ရှိပါစေ ဒီရေစီးကြောင်းကို ငါတို့ရှောင်နိုင်ရမယ်... အဲဒီသခင်တွေကို ဆန့်ကျင်ရင် ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိနိုင်ဘူး”

“ဒါ့အပြင် ဒီမှာ လှောင်အိမ်က တကယ်တိုက်စား ခံနေရတာ... အနက်ရှိုင်းဆုံး ​​နေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး ထောင်ကျနေတဲ့ သခင်တွေကို ရှောင်ဖို့အထိတော့ ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ လှောင်အိမ်ရဲ့ ပြိုကွဲမှုကြောင့် သူတို့ကိုလည်း လုံးလုံးလျားလျား ချေမှုန်းပစ်နိုင်တယ်”

“ကြောင်လေး လုရွှမ်ပြောတာ မှန်တယ် ရေတွေစီးကျတဲ့ အဝင်ပေါက်ကိုပဲ လိုက်သွားကြရအောင်”

ထျန်းရှားက သိက္ခာရှိရှိ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပါးစပ်ကိုပိတ်နေသော ကြောင်လေးကို စူးစူးဝါးဝါးအော်ပြောလိုက်သည်။

အရှေ့ဘက်တွင် တဟုန်းဟုန်း ရေစီးသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ မြေပြင်မှ ပြန့်ကျဲနေသော ရေများသည် လူတိုင်းအပေါ် နွားသငယ်များ ရေရွဲ​နေသကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကောင်းကင်အောင်ခြင်း ဂိုဏ်းမှ အကြီးတန်း ညီအစ်မတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်သံထွက်လာပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်သည် ရေအောက်ကျသွားသလို ခံစားရသည်။

“သွားတော့!”

လုရွှမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အော်ဟစ်လိုက်သော် ကျိုးနေတဲ့ ပေကျီဓားဟာ သူ့နောက်ကနေ ထွက်လာပြီး ဓားစွမ်းအင်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။ ဓားစွမ်းအင်က ရေအောက်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

စူးစူးဝါးဝါး အော်သံနှင့်အတူ ရေမျက်နှာပြင်သည် ချက်ချင်းပင် သွေးများဖြင့် အရောင်ဆိုးသွားသည်။

တစ်ပေကျော်ကျော် ရှည်သော ငါးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ဗိုက်ကိုလှန်လျက် ရေပေါ်တွင် မျောပါသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ အပေါက်များ အဖောက်ခံထားရကာ သွေးများရွဲနေသည်။ သွေးပမာဏမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားနေတဲ့အပြင် ငါးသေးသေးလေးတွေက ၎င်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အများကြီး ထွက်ကျလာနေ၏။

ဘေးက ဆရာတူအစ်ကိုတွေက ရေထဲကျသွားရင်း သတိလစ်သွားသည့် မိန်းကလေးကို အမြန်ကူညီ ပေးလိုက်သည်။ သူက ဆရာတူညီမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ယွမ်စွမ်းအားဖြင့် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အော်လိုက်လေသည်။

“အသက်မရှု​တော့ဘူး!!”

“အစ်မယောင်း....”

ထိုအချိန်တွင် အငယ်တန်း ညီအစ်မများစွာက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ပါးပြင်ပေါ်မှာလည်း မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ အနှစ် (၂၀) ​​ကျော်ကြာခဲ့ပြီ။ ဒီနှစ်တွေထဲ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မပျောက်ပျက်သွားဘဲ မထင်မှတ်ပဲ အပြင်ထွက်ခွင့်ရခဲ့တော့ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့မယ်။

လုရွှမ် ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး ထိုလူအား လက်ဖဝါး​ကြီးဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ လုရွှမ်ကိုလည်း ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

လူတိုင်းက လုရွှမ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသော်လည်း သံသယ​တော့ မဝင်ကြချေ။ ထိုစဥ် ကျန့်ကျောက်က စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလာလေ၏။

“ဆရာတူညီလေး မင်း အန္တရာယ် တစ်ခုခုကို တွေ့လို့လား?”

“အားလုံး နောက်ပြန်ဆုတ်!”

လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးမှ ဖီးနစ်နတ်မီး၏ ခရမ်းရောင် မီးတောက်တွေကို ထုတ်လွှတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။