အဘိုးကြီး
Vol. 77 Ch. 4.673
အားလုံးရဲ့ အံ့အားသင့်မှုတွေ ကြားထဲက အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရေထဲက ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ရှင်ကိုး?”
ချင်းချန် အံ့သြစွာ အော်လိုက်သည်။
သူမ ထိုလူကို ချက်ချင်းမှတ်မိသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုအဘိုးအိုသည် သူမတို့အား ဝင်ရောက် မတိုက်ခိုက်ဘဲ သူတို့ အသက်ကိုတောင် ကယ်တင်ခဲ့သေးသည်။
မထင်မှတ်ပဲ အဘိုးကြီးက အခုထိ အသက်ရှင်နေသေး၏။ သခင်မချင်းချန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သံကိုကြားတော့ လူတိုင်းလည်း အံ့သြ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
အဘိုးအိုသည် ချင်းချန်ရဲ့ စကားသံကို လျစ်လျူရှုပြီး အေးစက်သော အသက်ရှုသံအား လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူတို့နောက်တွင် အလိုအလျောက် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။
“သွားတော့!” လုရွှမ် အော်လိုက်သည်။
အဘိုးအိုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အစောကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိထားပြီးပြီ။ လွတ်မြောက်ချင်ရင် သူနဲ့အတူ ခေါ်သွားပြီးတော့ အားလုံး အတူတူ လွတ်မြောက်ဖို့ ပူးပေါင်းကြရမည်။
အလွန်အန္တရာယ် များသော်လည်း အနည်းဆုံး လူတိုင်း ဤလှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်သွားရတဲ့ အထိတော့ ဘေးကင်းပါသေးသည်။
နဂါးဟောက်သံနှင့် ဓားအလင်းတို့သည် ကျောက်နံရံကို ထပ်မံ ရိုက်ခတ်သွားပြန်သည်။ ယခင်ဓားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တန်ခိုးသည် ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်ပုံ မပေါ်သော်လည်း ကျောက်နံရံကို ထိပြီးနောက်တွင် ကျောက်နံရံက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ဓားအလင်းသည် ကျောက်နံရံထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။
“အားလုံး သတိထားကြ!”
လုရွှမ် ခင်ကျယ်ကျယ် အော်၍ သတိပေးလိုက်သည်။ ဓားရှည်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ရှေ့တွင် အကာအကွယ် များစွာကို ဖန်တီးပေးသည်။
နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသောကျောက်နံရံကြီးက အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားကာ သေးငယ်သော ကျောက်တုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လူတိုင်းဆီသို့ ပစ်သတ်လာကုန်၏။
လူတိုင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်ထိတော့ ထိတ်လန့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လုရွှမ်၊ ထျန်းရှားနှင့် ထျန်းယင်တို့က အပျက်အစီး အများစုကို ပိတ်ဆို့ခဲ့၏။ မဟုတ်ပါက အခြားသူများ သည်းမခံနိုင်လောက်ပေ။
ကြီးမားသော ဒီရေက ကျဆင်းသွားသော်လည်း ကျောက်နံရံကို ခုခံစရာ မလိုတော့တာကြောင့် သုံးရမယ့် စွမ်းအားတွေ အလွန်လျော့ကျ သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရေအောက်တွင် ပုန်းနေပြီး ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီး၏ ဖိအားကို မခံစားနိုင်သော်လည်း အစောကထက်စာရင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလာရသည်။
လုရွှမ် ရုတ်တရက် ရှူရှိုက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရင်းနှီးတဲ့အငွေ့အသက်တွေ ခံစားရလား?”
“ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရတနာတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရောင်ဝါပဲ!!”
ချင်းချန်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရတနာများက ဤလှောင်အိမ်ထဲတွင်လည်း တည်ရှိနေပါသေးသည်။ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်သည် အလွန်ပါးလွှာတာကြောင့် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။
ဤနေရာ၌ ကာလကြာမြင့်စွာ ပိတ်မိနေသော ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေက အဆက်မပြတ် ဆုတ်ယုတ်နေခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ရတနာများ ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။
ဟုတ်တယ်။ ဒီအချိန်ဟာ စူးစမ်းလေ့လာရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။ ဒီရေကိုတွန်းလှန်ပြီး လုရွှမ် အဘိုးကြီးကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစမှအဆုံး ဤအဘိုးကြီးထံမှ ကြင်နာမှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။
အဘိုးအိုက မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။
“ကောင်လေး မင်းဘာလို့ အလေးအနက်ထား သတိကပ်နေတာလဲ? မင်းကို ငါတိုက်ခိုက်မှာ ကြောက်နေတာလား? လူတိုင်းအတွက် ထိပ်တန်းဦးစားပေးက ဒီတစ္ဆေလို နေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ”
ချင်းချန်လည်း လုရွှမ်အနားသို့ ရောက်လာသည်။ အဘိုးအိုရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရိပ်အယောင်ကို သေချာမမြင်ရပေ။ သူသည် နတ်မီးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားနိုင်သော်လည်း မျှော်စင်နယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားအထိတော့ မရောက်သေးချေ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ် အသွင်အပြင်က မပျက်စီးသော်လည်း အလွန်ကန့်သတ် ခံထားရသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ယင်ယန် အငွေ့အသက်တွေကတော့ မညီညွတ်ချေ။ ဒါကြောင့် အပြင်လူများသာ မြင်လျှင် သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါလို့ ယုံရခက်လိမ့်မည်။
“ဟားဟား... ကောင်းကင်မြေကြီး ရတနာတွေ ဘယ်မှာရှိလဲ ငါ သိတယ်... မင်းမှာ ခွန်အားတွေ ရှိရင် ငါမင်းကို ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ?”
အဘိုးကြီးက ရယ်လျက် ဆိုလေသည်။
“ဘယ်လို ရတနာတွေလဲ?”
ထျန်းရှားက သူမကို လူတိုင်းကြည့်နေတာကို တွေ့တော့ ရှက်သွားလေသည်။
“ကျွန်မက သိချင်ရုံပါ”
အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း- “ကလေးမ... မင်းမှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတော့ မင်းမှာလည်း အခွင့်ကောင်း ရှိပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ မင်းကို နှိုးဆော်ဖို့ မကြိုးစားပေမယ့် ဒီမှာက ဉာဏ်ကြီးရှင် တစ်ယောက်ထက်မက ရှိတယ်လေ... စကားမပြောနဲ့ဦး ဒါနဲ့ပတ်သက်လာရင် နောက်ထပ် လူနည်းနည်း ဝင်လာရင်တောင် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား?”
ထို့နောက် သူက ခါးကအိတ်ကို ပုတ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ငါ့မှာလည်း ကိုယ်စားလှယ် နှစ်ယောက် ရှိတယ်... သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက လုံလောက်ပါတယ်”
“ကောင်းလျှို? ဟွမ်ရီး?”
လူနှစ်ယောက် ထွက်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် ဖြူကောင်က ထအော်လိုက်သည်။
“ဖြူကောင်?”
ကောင်းလျှို အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သူသိသော်လည်း ဖြူကောင်ပါ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။
ထျန်းရှား ရုတ်တရက် ရှေ့ကို လှမ်းတက်လာပြီး ကောင်းလျှိုရဲ့ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကောင်းလျှိုမှာ ခုခံချင်ပေမယ့် ထျန်းရှား လှုပ်ရှားပြီးချိန်မှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကန့်သတ်ခံထားရပြီး ခုခံဖို့ အချိန်မရတာကြောင့် မျက်နှာတစ်ဖက်ကို လွှဲပေးလိုက်ရသည်။
“ကောင်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်မနေနဲ့... မိန်းကလေးကို အနိုင်ကျင့်တာ သိပ်ကောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး... အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်!!”
အဘိုးအိုက ထျန်းရှားဘက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးမ... သူ့ကို နောက်ထပ် အကြိမ်ရေ နည်းနည်းလောက် ထပ်ရိုက်ပေးလိုက်”
ထျန်းရှားက ဘယ်လိုလူလဲ။ ဒီမှာ အဘိုးအိုသာ ရှိမနေရင် ကောင်းလျှို ဓားနဲ့ အထိုးခံရလိမ့်မယ် ဆိုတာ သေချာလေသည်။ အဘိုးအိုကလည်း သူမကို အခုပြောလာမယ်လို့ မထင်ထားချေ။ ဒါ့အပြင် သူမက ကောင်းကင်ကိုရော မြေကြီးကိုရော မကြောက်ပေ။
ကောင်းလျှိုမှာ မျက်နှာက ရောင်ရမ်းနေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ထိန်းထားနိုင်ပြီး လုံးဝ ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ပေ။
ဖြောင်း! ဖြောင်း!
ပါးရိုက်သံက အလွန် ကျယ်လှသည်။ ကောင်းလျှိုခမျာ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ့သွားတွေကို စေ့ထားပြီး နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်နေပေမယ့် ထျန်းရှားက လုံးဝ မယဉ်ကျေးဘဲ သူ့ကို ဆက်ပြီး ရိုက်နေသည်။
အချက်တစ်ရာ၊ အချက်နှစ်ရာ
အဘိုးအိုက သူမအတွက် ဒေါသဖြေဖို့ လုပ်ခိုင်းနေတာကြောင့် သူမ ခွန်အားကို များစွာအသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ထိခိုက်မှု မရှိသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကတော့ ဆိုးဝါးနေလောက်ပြီ။
ဟွမ်ရီးမှာ အေးစက်စက် မျက်နှာထားနဲ့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကြည့်နေကာ ဖြူကောင်မှာလည်း သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်ပြီး သူ့ပါးကို ကိုင်ထားမိ၏။
ထျန်းရှားကို ကြည့်ရတာ ရပ်တန့်သွားမယ့်ပုံ မပေါ်ချေ။ ဒါကြောင့် အဘိုးအိုသည် နှစ်ယောက်လုံးကို ခွဲရန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရသည်။
“ကောင်မလေး မင်း ရက်စက်လိုက်တာကလည်း မပြီးတော့ဘူးလား? အခု ဒေါသပြေပြီဆိုရင် မင်းတို့ လေးယောက် အတူတူ ရတနာသွားယူကြမလား”
လုရွှမ် ချင်းချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အခု အဘိုးကြီးနှင့် ယှဉ်နိုင်သူက သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ချင်းချန်မျက်နှာက ရုပ်ဆိုးနေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။
လူတွေဟာ တံစက်မြိတ်အောက် ရောက်ရင်တော့ ခေါင်းငုံ့ထားရတာပဲ ဆိုတဲ့ စကားကို လုရွှမ် နားလည်သွားခဲ့သည်။
အဘိုးအိုရဲ့ ခွန်အားဟာ သိသိသာသာ ကန့်သတ်ထားပေမယ့် သေတဲ့အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရင်တောင် သူနဲ့အတူ မြှုပ်နှံထားဖို့ ဒီနေရာကို ရွေးချယ် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာပဲ။
အဘိုးအိုက လက်ခုပ်တီးပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ ဒါဆိုလည်း သွားကြရအောင်... ဒီအဘိုးကြီးက ဒီအချိန်ကို စောင့်နေတာကြာပြီ”
“အထဲကပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံးသာ ယူလာခဲ့... မဟုတ်လို့ မိတ်ဟောင်း ဆွေဟောင်းတွေ ရောက်လာရင် ငါတို့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေရလိမ့်မယ်”
ယခုအချိန်တွင် ရေသည် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေသော်လည်း အန္တရာယ်က ကြီးကြီးမားမား မရှိတော့ပေ။ ရေစီးကြောင်းမှာ ပို၍ပင် ကြည်လင်လာပြီ ဖြစ်သည်။
အဘိုအို၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လူတစ်စုသည် ကျောက်နံရံ တစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာကြခဲ့သည်။ ၎င်းက တခြားကျောက်နံရံတွေနဲ့ အတူတူပဲလို့ ထင်ရပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ အရမ်းကွာခြားနေပါပြီ။
တခြား ကျောက်နံရံများသည် ရေထွက်ပေါက်နှင့် နီးကပ်သောကြောင့် အနည်းနှင့်အများတော့ တိုက်စားခံထားရတဲ့ ပင့်ကူမျှင် သွေးကြောများ ပြည့်နေသော်လည်း ခိုင်ခံ့ချောမွေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပထမ တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ဤကျောက်နံရံသည် ထူးကဲပြီး ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ပြောနိုင်သည်။