အတိဒုက္ခကို နှစ်ယောက်စလုံး ကျော်လွှားပြီ

နတ်မိုးခြိမ်းသံများ စုစည်းနေပြီး အရောင် ကိုးရောင်ရှိသော တိမ်တိုက်များသည် နေရာအနှံ့မှ စုစည်းလာကာ လေထုထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး နတ်မီးတိုင်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

စုစုပေါင်း နတ်မီးလုံးက ကိုးလုံးရှိသော်လည်း ယခုအခါ ကိုးလုံးကျော် ရှိ​နေသည်။

နတ်မီးလုံး ကိုးလုံးသည် လင်းထိန်နေသော်လည်း ဤနတ်မီးကိုးလုံးအပြင် လုရွှမ်သည် နောက်ထပ် နတ်မီးသုံးလုံးကိုပါ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် သာမန်ဆန်ကာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အဲဒီနတ်မီးလုံးတွေရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ စုစည်းသွားပြီး နတ်မီးတစ်လုံးတည်းသို့ ဆုံစည်းသွားသည်။ နတ်မီးလုံးက ထျန်းရှားတစ်ဝိုက်မှနေ၍ နေရာအနှံ့သို့ ထူးထူးခြားခြား ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

နတ်မီးလုံးရဲ့ ရောင်ဝါတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆင်းသက်လာပြီး ထျန်းရှားရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်မှာ အလင်းတဖျပ်ဖျစ် ခတ်လျက် တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ နတ်မီးလုံးသည် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး မီးစာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ထျန်းရှား၏ မျက်ခုံးမွှေးများ အကြားရှိ နတ်မျှော်စင်မီးလုံးကို တိုက်ရိုက် အလင်းရောင် ထွန်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ထျန်းရှားရဲ့ မျက်ခုံးကြားက နတ်မီးလုံးက ခုန်တက်လာခဲ့သည်။ လေထုတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်နေပြီး အောက်ဖက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်ဟာလည်း လှိုင်းတပိုးများဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေပြီး ပင်လယ်သားရဲတွေလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ယံမှာရှိတဲ့ ထျန်းရှားရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့အထိ တောက်ပ​နေတဲ့ မှော်မီးလုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ဟာ ရေထဲမှာ မနေရဲတော့ဘဲ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ပုန်းကွယ်ဖို့ နေရာရှာနေ၏။

အခွင့်ကောင်း ယူချင်သူအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခံရမှာကို ကြောက်ကြသည်။ ဖျက်ဆီးခံရပါက ဘဝပျက်သွားလိမ့်မည်။

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည်လည်း တောက်ပလာကာ အလင်းရောင် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ မိုင်တစ်သောင်းသည် နတ်မီးနယ်ပယ်အတွက် ပုံသေ စံသတ်မှတ်ချက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် နတ်မျှော်စင်မီးလုံးကို ထွန်းညှိပြီး နတ်မီး၏ အလင်းသည် မိုင်တစ်သောင်းအထိ ထွန်းလင်းတောက်ပနေမှသာလျှင် နတ်မီးနယ်ပယ်ထဲက သခင်အစစ်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

အကယ်၍ ထိုသခင်သည် အနာဂတ်တွင် အရေးနိမ့်ပြီး အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိပါက နတ်မီးလုံး ၅လုံးအထိ ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး မျှော်စင်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်နိုင်သည်။

မိုင်ပေါင်း 10,000 ထက်မနည်း ဝေးသောသူများသည် မယှဉ်နိုင်သော အခွင့်အရေးများ ရှိနေလျှင်ပင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် နတ်မီးနယ်ပယ်ကို ရောက်ရန် ရည်မှန်းထားနိုင်သည်။ နတ်မီးလေးလုံးကို ထွန်းလင်းနိုင်တာက နတ်မီးနယ်ပယ်ရဲ့ အကန့်အသတ် ဖြစ်သည်။

နတ်မီးအလင်း ဝေးကွာလေ ၎င်းသည် ပို၍ ထက်မြက်လေ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထျန်းရှား၏ နတ်မီးအလင်းရောင်သည် မိုင်တစ်သောင်းအတွင်း ချက်ချင်း ဖြတ်သွားကာ ပြင်းထန်စွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ မိုင်တစ်သိန်း၊ မိုင်တစ်သန်း၊ မိုင်နှစ်သန်း၊ မိုင်ငါးသန်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အရှိန်နှေးကွေးလာပြီး ခုနစ်သန်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထျန်းရှား၏ စွမ်းရည်သည် ဓားနတ်ဆိုး ကျန့်မော်ထက် များစွာသာလွန်နေတာတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ဖိနှိပ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး သူမတွင် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ပိုမိုရရှိထားတာကြောင့် ယခုလို စွမ်းဆောင်နိုင်တာ ဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် ဓားနတ်ဆိုးသည် ပင်လယ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး နတ်မီးအသွင်အပြင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် လုရွှမ် အကူအညီကို လိုအပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထျန်းရှားသည် နတ်မီးကို အလွယ်တကူ စွဲဆောင်နိုင်ကာ အသက်ရှုသွင်းရုံဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို စတင်နိုင်ခဲ့သည်။

မိုးကြိုးက ကောင်းကင်ကနေ လှိမ့်ဆင်းလာပေမယ့် လုရွှမ် သူမဘက်ကို ဆက်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ နတ်မီးရဲ့ အခက်ခဲဆုံးအပိုင်းကို ထွန်းညှိထားပြီးပြီမလို့ နောက်ထပ် နတ်မိုးခြိမ်းသံများသည် သူ့အတွက် လုံးဝ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဒါပေမဲ့ သူ့အတိဒုက္ခကိုတော့ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုနေပြီ။ လုရွှမ် ကိုယ်တိုင်က ဒီအတိဒုက္ခကို အခုအချိန်အထိ ဘယ်လောက်ခက်ခက်ခဲခဲ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရတာ ဆိုတာ မသိသေးပါဘူး။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသခင်သို့ပင် တိုက်ရိုက် ဖြတ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ဤမိုးကြိုးအတိဒုက္ခ ဘေးအန္တရာယ်၏ စွမ်းအားက မသေးငယ်ကြောင်း သေချာသိပါသည်။

ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ တစ်ခုစီတိုင်းသည် သူ၏ခွန်အားနှင့် လုံး၀ကိုက်ညီသောကြောင့် ဤအတိဒုက္ခက ဘယ်လောက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားသည် ကောင်းကင်ဘုံသခင် အထွတ်အထိပ် ကာလကို ကျော်လွန်သွားခဲ့​ပြီ။ ယခုဆို နတ်မီးနယ်ပယ်ရဲ့ အရည်အချင်း ရှိသော သခင်များနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ယှဥ်နိုင်ဖို့ မဝေးတော့ချေ။

ပြင်းထန်သော မိုးခြိမ်းသံကြောင့် လုရွှမ်သည် ထိုအကြောင်းကို တွေးရုံမျှဖြင့် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ အဝေးကို ပျံသန်းသွားရင်း ဖိသိပ်ထားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးကြောင်းကြီးက လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်​ပေါက်ခံလိုက်ရလေသည်။

“ဆိုးချက်!”

လုရွှမ်သည် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ရေထဲမှ ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ သူမျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ဤမျှအချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်ထူထပ်နေသော ဘေးဆိုးကြီး ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။

တစ်ဆက်တည်း ၎င်းသည် အနက်ရောင်လို တောက်ပြောင်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အတိဒုက္ခ မိုးခြိမ်းသံများ တရစပ် ထိုးဖောက်တော့မယ့် အောက်ခြေမရှိသော တွင်းကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ခရမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်း လာသည်နှင့်အမျှ အရောင်က ပိုမှောင်လာကာ အသက်ရှုသံသည် သဘာဝအတိုင်း ပို၍ကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။

ဝုန်း!

ပြင်းထန်သော နတ်မိုးခြိမ်းသံကြောင့် ထျန်းရှား လန့်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခမှ သူမ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကာ မိုင်ပေါင်း ခုနစ်သန်းအထိ ထွန်းလင်းနေသော နတ်မီးတောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် လုရွှမ်ဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာ​တွေကို မြင်ချင်သော်လည်း မိုးခြိမ်းသံကြောင့် သူမပါ လန့်သွားရသည်။

ဤနတ်မိုးခြိမ်းသံသည် သူမနှလုံးသားထဲအထိ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဒါ မဟာသူတော်စင် နယ်ပယ်မှာရှိတဲ့ လုရွှမ်ရဲ့ မိုး​ကြိုးအတိဒုက္ခလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ယခင်က မိုးကြိုးဒဏ်ထက် များစွာ ဆိုးရွားလွန်းသလို ထိတ်လန့်သွားနိုင်သည့် ခံစားချက်ကို ကြားလိုက်ရရုံဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသခင် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုးနှက်ခံရပါက ကျိန်းသေ သေလိမ့်မည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

လုရွှမ်ကို ပိုဒုက္ခပေးမိမှာ ကြောက်တာကြောင့် သူမ အနားမကပ်ရဲတော့ချေ။ သို့သော် အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် လုရွှမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ထိတ်လန့်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သေးသည်။

လုရွှမ် တိတ်တိတ်လေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဒါက ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်စရာ ကောင်းနိုင်လိုက်လဲ? ကောင်းကင်မှာတောင် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းဟာ ကြီးထွားပြီး နက်ရှိုင်းနေဆဲ။ ဥမင်၏အဖွင့်သည် လုရွှမ်ရဲ့ခေါင်းထိပ်ကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရှိပေ။

ဤအချိန်တွင် နတ်မိုးခြိမ်း တိမ်တိုက်များရှိရာ၌ နတ်မိုးခြိမ်းသံများ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထိုမိုး​ကြိုးရေကန်ထဲတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ​ပြီ။ တချိန်က ရွှေမိုးကြိုးရေကန်ကို သူ ကြောက်ပေမယ့် အခု ခရမ်းရောင် မိုး​ကြိုးရေကန်ဆီကို တိုက်ရိုက် မသွားဝံ့ပေ။

ဘယ်လောက် နာကျင်နေရသလဲ ဆိုရင် လုရွှမ်သည် အဆက်မပြတ် လူးလိမ့်နေပြီး သူ့အသားနှင့် အ​ရေ​ပြားများ စုတ်ပြဲကွဲအက်နေကာ အရိုးများပင် အဆက်မပြတ် ကျိုးပဲ့နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက ပိုပြီးတော့ သိသိသာသာ အားကောင်းလာပါ​ပြီ။ ကျိုးပဲ့ကျနေချိန်မှာလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြုပြင်ပေးနေသည်။ တခြားလူတွေသာ လုရွှမ် အလောင်းကောင် အဖြစ်ကနေ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာတာကို တွေ့မြင်နိုင်လျှင် သူတို့သည် ဧကန်မလွဲ ကြောက်လန့်တကြားအော်ကြမည်ဖြစ်ပြီး လုရွှမ်က လူသား မဟုတ်ကြောင်းပင် သံသယရှိကြနိုင်သည်။

ယခုအချိန်မှာတော့ လုရွှမ် အေးဆေး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေသော်လည်း ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်းနဲ့ စွမ်းရည်သုံးမျိုး အသက်သုံးချောင်းဓားကို အေးအေးဆေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ ပြသနိုင်ပြီး နတ်မိုးခြိမ်းသံကိုလည်း အထပ်ထပ် စိန်ခေါ်နေသေးသည်။

လုရွှမ်သည် မိုးကြိုးငှက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်အထက်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ တစ်ခုက မိုးကြိုးပစ်တာ ရပ်သွားချိန်က နောက်တစ်ခုက ထပ်ပေါ်လာပြန်၏။

လုရွှမ် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် အတင်းအကျပ် ခုခံထားခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ဝိညာဉ်မီးများ သန့်စင်သွားပြီး အရောင်သည် ပိုမိုနက်မှောင်လာကာ တတိယအဆင့်မှ စတုတ္ထအဆင့်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လွန်လွန်ကဲကဲ မဖြစ်လာစေရန် ဖီးနစ်နတ်မီးကိုတော့ ပထမအဆင့်မှ ဒုတိယအဆင့်သို့သာ မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။ လုရွှမ် မီးတောက်နှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ရာမှာ ပိုကျွမ်းကျင်သလို ခံစားရလာ၏။ သူ့နှလုံးခုန်သွားတိုင်း မီးတောက်တွေက နှလုံးထဲမှာပါ တည်ရှိနေသလိုပင်။

ယွမ်ယန် ဓားကိုးစင်း၊ စွမ်းရည်သုံးမျိုး အသက်သုံးချောင်းဓားကို နားလည်သွားပြီးနောက် လုရွှမ်သည် လှုပ်ရှားမှု အသစ်များကို ဆက်လက် နားလည်​​အောင် အတင်းအကြပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ ယခင်လှုပ်ရှားမှုများအထဲမှ လုရွှမ်သည် အစွမ်းထက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အသစ်အသစ်များ ရရှိခဲ့ပါသည်။

နတ်မိုးခြိမ်းသံသည် အထက်မှ ဆင်းသက်လာသောအခါ လုရွှမ်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် စိတ်၏ အခြေအနေကို မြှင့်တင်ရန် နှစ်မြှုပ်နေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်သည် ဖြူစင်သော အရောင်၊ ယွမ်စွမ်းအင် တက်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်လာသည်။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ်မှ နတ်မိုးခြိမ်းသံကြောင့် သူသည် အစပိုင်းတွင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်။ ထို့နောက်တွင် နတ်မိုးခြိမ်းသံ၏ စုပ်ယူမှုစွမ်းအားကို ခံစားလာရတော့သည်။ တစ်ဆက်တည်း လုရွှမ်၏ အင်အားများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဝုန်း!

ဝူး!

နဂါးဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်​ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ် မျှော်ကြည့်လိုက်တော့ မိုးခြိမ်းသံက သူ့ခေါင်းထက်မှာ ပျံနေတဲ့ နတ်နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖီးနစ်တစ်ကောင်ဟာလည်း လေထုအလယ်မှ ပျံထွက်လာပြန်သည်။

လေထုထဲ၌ နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်တို့ ကောင်းကောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာလေပြီ။ အဝေးမှ ထျန်းရှားသည် ၎င်းကိုမြင်လိုက်ရတော့ အံ့အားသင့်သွားပေ၏။ ဒါက မှော်ဆန်လွန်းလှသည်။

သို့သော်လည်း လုရွှမ်ကတော့ ကူကယ်ရာမဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ကြီး.... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အမှုန့်ကြိတ်ရမှ ကျေနပ်မှာလား”