ကုန်းမြေသို့ ပြန်ခြင်း

လုရွှမ် မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။ နတ်မိုးခြိမ်းသံက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလာပြီ။ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်ထွက်ရုံဖြင့် လူကို ကောင်းကင်ကနေ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ့် ရောင်ဝါမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

တကယ်က ကောင်းတဲ့အရာတွေက အလုပ်မဖြစ်ပေမယ့် မကောင်းတဲ့အရာတွေက လုပ်တတ်တာပါပဲ။

လုရွှမ် သူခန့်မှန်းခဲ့တာ မှန်တယ် ဆိုတာ သူသိပါ၏။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူဟာ နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်ပြီး အတိဒုက္ခ ကိုးခုဆက်တိုက်ကို ဖြတ်သန်းနေရ​ပြီ။ အတိတ်က ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံးပြီးသွား​ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သေးငယ်သော နတ်မိုး​​ကြိုး အတိဒုက္ခများကို တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခုမှာ ကောင်းကင်ဘုံသခင်၏ အတိဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းနေရပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ၏ အရောင်သည် ပို၍နက်မှောင်လာပြီ။ ခရမ်းရောင်သည် စုစည်းကာ တဖြည်းဖြည်း အနက်ရောင် ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ခံစားရစေသည်။

ထိုကဲ့သို့ နတ်မိုးခြိမ်းသံကို ဖြိုဖျက်လိုက်လျှင် ကမ္ဘာကြီးကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကလဲ့စားချေတာ။ ဒါသက်သက်မဲ့ ကလဲ့စားချေနေတာပဲ။

“ကောင်းပြီ ဒါဖြစ်ရင် မင်းလည်း ပိုခက်ခဲသင့်တယ်”

လုရွှမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်း ခုတ် ခုတ် ခုတ်!”

ဓားရည်ရွယ်ချက်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အာရုံစူးစိုက်နေပြီး လှိုင်းလုံးတွေက စမ်းရေတွင်းလို လေထဲကို ထိုးတက်လာကာ လုရွှမ်ကို အစောင့်တစ်ယောက်လို ဝန်းရံထားလေသည်။

“ဓား!”

လှိုင်းလုံးများ ကွဲသွားကာ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်တရက် ရေခိုးရေငွေ့ ဓားရှည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လုရွှမ်၏ ကြိမ်းမောင်းမှုအောက်၌ နတ်မိုးကြိုးဆီသို့ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

ပင်လယ်သည် အကန့်အသတ် မရှိတာကြောင့် လှိုင်းလုံးများသည်လည်း အဆုံးမရှိပေ။ လုရွှမ်သည် သူ့ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ စိမ်းပြာနဂါး၏တန်ခိုးနှင့် ရောနှောကာ လှိုင်းလုံးများကို လုံးလုံးလျားလျား ထိန်းချုပ်နိုင်ထားသည်။ မိုးခြိမ်းတိမ်တိုက်များနှင့် နတ်မိုးခြိမ်းသံများဖြင့် ဆူညံစွာ ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

အက်ကွဲသံများ ဗုန်းကနဲ ထွက်လာကာ ကောင်းကင်မြေကြီးနှင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လုရွှမ်သည် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်ဟု ထင်ရတဲ့အထိ ဆိတ်ငြိမ်သွား​လေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် မီးဓားတစ်လတ် ထွန်း​တောက်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံက တိမ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော မိုးကြိုးများက အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် နတ်မိုးကြိုးမျာ အဖြစ် လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

နတ်မိုးကြိုးများအား အဆက်မပြတ် နှိမ်နှင်းရင်း လုရွှမ်သည် အထက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ပြေးသွားသည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်သည် ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လှိုင်းခတ်စေကာ ပင်လယ်လေးစင်းထဲမှ ဒီရေများက ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ရေငွေ့တွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပရမ်းပတာအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစေပြီး ဘယ်အရာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။ နတ်မိုးခြိမ်းသံကြားက လုရွှမ်၏ဟောက်သံနှင့် ပင်လယ်၏ အော်သံတို့ကိုတော့ ကြားနိုင်​လေသည်။

ထျန်းရှား အဝေးမှ ရပ်ကြည့်နေလေသည်။ အစတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို အခွင့်ကောင်းယူသွားမှာ သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ယခု လုရွှမ်၏ ကောင်းကင်ယံက မိုးခြိမ်းသံကို သူမ မြင်လိုက်ရတော့ လုရွှမ် ထိန်းနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကို တွေးပူနေမိသည်။

ဒီအချိန်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ရဲသူကတော့ သေခြင်းတရားကို ရှာနေသူပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ လုရွှမ်သည် ဆက်လက်ရုန်းကန်နေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆက်လက် ပြိုကွဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံတွေ အားနည်းလာစဥ် ပင်လယ်ထဲက ဒီရေတွေလည်း ပိုပေါ့ပါးလာသည်။ ထိုအခိုက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။

ရေခိုးရေငွေ့များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်မိုးခြိမ်းသံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။

မင်္ဂလာနံနက်ခင်းလေးလို အရှေ့ဘက်ရှိ အနီရောင်နေရောင်သည် ပင်လယ်ပြင်အောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အလင်းရောင်သည် လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်နှင့် အချင်းချင်း ယောင်ဝါးဝါး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လုရွှမ် တဖြည်းဖြည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ အလင်းရောင်က ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ ရုတ်​တရက်​ အလင်း​ရောင်​​လေး​တွေ ဆုံမိသွား​တော့ လုရွှမ်ရဲ့ မျက်​လုံး​တွေက နီရဲ​သွားသည်​။ နီရဲ​နေ​သော မီး​ရောင်​နှစ်​ခုက လင်းထိန်​သွား​ကာ လုရွှမ်ရဲ့ မျက်​လုံး​တွေထဲကို တိုက်ရိုက် ထိုး​ဖောက်​သွားသည်​။

စက္ကန့်အနည်းငယ်နီးပါး ကြာပြီးနောက် လုရွှမ် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။

ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလားတော့ မသိပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ထျန်းရှားဆီက အနီရောင် နေအလင်းရောင်ဟာ အနည်းငယ် မှိန်သွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လုရွှမ် အကျယ်ကြီး ရယ်မောချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ကောင်းကင်ဘုံသခင်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအဆင့်ကို ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့ပြီ။ ဒါ့အပြင် အရင်ဘဝက အခြေအနေနဲ့ ယှဉ်ရင် လက်ရှိ ကြံ့ခိုင်မှုက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမြင့်ပါသည်။

ထျန်းရှား ပျံတက်သွားစဥ် လုရွှမ်ဆီက ရောင်ဝါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လုရွှမ် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အတိဒုက္ခများစွာကို သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ သိသော်လည်း မဟာသူတော်စင် အဆင့်မှ ကောင်းကင်ဘုံသခင် အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် အဆင့်မြှင့်သွားမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒါက ကြီးမားသော နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးကြီးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ပြောရင် ဘယ်တော့မှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတင်မကသေး သူမ မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင် မြင်ရတာတောင် မယုံနိုင်သေးချေ။

“လုရွှမ် ဂုဏ်ပြုပါတယ်”

“မင်းရောပဲ”

လုရွှမ် ပြုံးပြီး ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အသက်ရှူသံတွေကို ခံစားကြည့်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူနဲ့ ထျန်းရှားကြားက ကွာဟချက်က သိပ်မကြီးချေ။

လုရွှမ် ထျန်းရှား၏ တိုးတက်မှုကို ခံစားခဲ့ရသလို ထျန်းရှားသည်လည်း လုရွှမ်၏ တိုးတက်မှုကို ခံစားရပါသည်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ငိုချင်သလို ရယ်ချင်သလိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ နတ်မီးလုံးရဲ့ မိုင်ပေါင်း ခုနစ်သန်းလောက် တောက်လောင်နေပေမယ့် ကောင်းကင်ဘုံသခင်က လုရွှမ်ထက် သာလွန်နေတာတော့ မဟုတ်ချေ။

လူတွေကို တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရတာက တကယ်ကို စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စေပေသည်။

အဲဒါကို တွေးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ထျန်းရှားသည် လုရွှမ်နဲ့ တစ်ပွဲလောက် တိုက်ချင်တဲ့ သူမရဲ့အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

“ကောင်းပြီ ကုန်းမြေကို သွားရအောင်”

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပင်လယ်သားရဲတွေ ရေထဲက ထွက်လာကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ အကွာအဝေးကို ကြည့်နေကြရင်း တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ပင်လယ်သားရဲများသည် နတ်မီးနယ်ပယ်သို့ ရောက်သွားသော ပင်လယ်သားရဲ တစ်ကောင်၏ နတ်မီးသည် မိုင်ခုနစ်သန်းတိုင်တိုင် ထွန်းတောက်ခဲ့ကြောင်း သတင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လုရွှမ်နှင့် ထျန်းရှား၏ အမြန်နှုန်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး လမ်းပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးရသည့် အချိန်လည်း သဘာဝအတိုင်း အလွန်တိုတောင်းသွားခဲ့သည်။ တစ်လမ်းလုံး အရှိန်ပြင်းပြင်း ပျံသန်းလာခဲ့ပေမယ့် နောက်ထပ် နှစ်လလောက် ထပ်ကုန်သွား၏။

အောက်ဖက်က ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လုရွှမ်ဟာ တစ်ချိန်က ကုန်းမြေဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာပေမယ့် အခုတော့ ပင်လယ်ရေအောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပါပြီ။

အဲဒီနေ့မှာပဲ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သာ သူတို့ရှေ့မှာ ကျွန်းငယ်လေး တစ်ကျွန်းကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် ပင်လယ်ပြင်မှ မီတာရာဂဏန်းမျှသာ ငေါထွက်နေသော်လည်း အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယင်းသည် ရှားပါးသော နေထိုင်ရာဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား ကျွန်းပေါ် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ပျံသန်းလာရတဲ့ ခရီးက ရှည်လျားလွန်းတာကြောင့် လူလည်း ပင်ပန်းလွန်းနေပြီ။

“ကောင်းပြီ... ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင် တစ်ခု ရှိလား ကြည့်ရအောင်”

လမ်းမပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီး မကြာမီ ကျွန်း၏ထိပ်တွင် ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင် တစ်ခုကို ဝှက်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာ၌ အံ့ဖွယ်ကြယ်ဂိုဏ်း ဟူသော စကားလုံးကို ရေးထွင်းထားသော ကျောက်ပြားတစ်ခုလည်း ရှိပါ၏။

ထျန်းရှားသည် ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာရှိ ဂိုဏ်းများအကြောင်း များများစားစား မသိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လုရွှမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အံ့ဖွယ်ကြယ်ဂိုဏ်းက ဝမ့်ရှန်းကမ္ဘာထဲမှာ ရှိတဲ့ အလယ်အလတ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလို့ မှတ်ယူနိုင်တယ်... ဒါက အံ့ဖွယ်ကြယ်ဂိုဏ်းရဲ့ နေရာ ဖြစ်မယ် သူတို့တောင်က ရေလွှမ်းသွားတော့ ဧရိယာနည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်”

“အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ ပျံသန်းလာတာ ဒီလောက်မြန်တာတောင် ထျန်းယင်နဲ့ တခြားသူတွေကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး... လမ်းမှာ ဒီလို ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို မြင်ပြီး တောက်လျှောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”

ထျန်းရှားမှာ အရင်းအနှီးအများကြီး မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုရွှမ်က​တော့ ကျောက်စိမ်းပြားရဲ့ နေရာထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သိမ်းဆည်းထားသေးသည်။ သူတော်စင် ယွမ်သလင်းကျောက်များကို ထုတ်ယူပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသောတောင်တန်း တစ်ခုတွင် လူနှစ်ဦးသည် ပို့ဆောင်ခြင်း အစီအရင်ထဲကနေ ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက် လာခဲ့ကြသည်။ ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ထဲမှ အလင်းသည် ခဏတာ တောက်ပနေ​ပြီးနောက် တခဏအတွင်း မှေးမှိန်သွားပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လုရွှမ်နဲ့ ထျန်းရှားတို့ပဲ ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သားကတော့ ၎င်းတို့နောက်ကွယ်ရှိ ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?”

ထျန်းရှား မေးလိုက်သည်။

“ဒါက တောင်နောက်ဖေးမှာ ဖြစ်မယ်”

လုရွှမ် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က တောင်တန်းများကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာမှာ ရွှင်မြူးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။

“ပင်လယ်သားရဲ!”

ရုတ်တရက် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။