ဝိညာဉ်စားသုံးမှု

ဂွီ ဂွီ ဂွီ !

လီရှို့၏ အစာအိမ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း လည်ပင်းကိုလိမ်ကာ "ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု အော်လိုက်​သေးသည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်၍ မကူညီနိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် ဆာလောင်လာသည်။ ခြေလက်များမှာလည်း အနည်းငယ် မောပန်းလာပြီး နာကျင်လာသည်။

"ရှင်မြင်တယ်မလား? ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တော့ စားဖို့တော့ လိုတယ် မဟုတ်ရင် ငတ်သေလိမ့်မယ်"

ထိုစကားနဲ့အတူ လီရှို့သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အစားအစာများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ကျက်သရေရှိသော ထမင်းလုံးလေးများဖြစ်သည်။ ရနံ့အောက်တွင် ပြင်းထန်သော အဂ္ဂိရတ်ဆေး၏ အရသာပင် ရှိနေပါသည်။

"ရှင့်ကိုပေးမယ်!"

လီရှို့က တစ်ဝက်ကို လုရွှမ်ဆီ ရက်ရက်ရောရော ခွဲ​ပေးလိုက်သည်။ လုရွှမ် ယဉ်ကျေးမ​နေဘဲ ပါးစပ်အနည်းငယ်ယူပြီး ဗိုက်ထဲသို့ မျိုချလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု သူ့ဗိုက်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက် ခွန်းအားတွေ ပြည့်သွားပြီး စွမ်းအင်က သူ့ဝိညာဉ်ထဲသို့ပါ ပြေးဝင်လာသည်။

လုရွှမ် သူ့လက်များကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး စွမ်းအားကို ခံစား​ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်တော့ တခြားပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆာလောင်မှု မရှိတော့ဘဲ ခွန်အား​တွေ ပြည့်လာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရ​လေသည်။

ထမင်းလုံးများထဲတွင် လုရွှမ်သည် သူရင်းနှီးသော အရသာ အနည်းငယ်ကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အများစုမှာ လုံးဝရင်းနှီးခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ထိုအရာများသည် စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သက်ရောက်နိုင်ကြောင့် သဘာဝကျကျ ခံစားနိုင်သည်။

"ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်က မဟုတ်ဘဲ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ကြောင့်လား"

လုရွှမ် ရုတ်တရက် သူ့နှလုံးသားထဲမှ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားတာကြောင့် အော်လိုက်သည်။ လီရှို့က တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"အင်း ရှင်ပြောတာ မှန်တယ် ကျွန်မအမေကလည်း ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ကို အကျိုးပြုတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ဆာလောင်​နေတာ မဟုတ်ဘူး ဝိညာဉ်က ဆာနေတာ"

လုရွှမ် တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒီနေရာက အခွင့်အလမ်းတွေကို ပိုလို့တောင် တောင့်တမိလာသည်။ ဤလျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သော နေရာသို့ သူဝင်ရောက်လာခဲ့စဥ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သန့်စင်မှုအား ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအချိန်တွေမှာ အာဟာရကို စားပြီးနောက် ဝိညာဉ်က တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဒီစကြဝဠာကြီးဟာ မတရားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ လူတချို့ ပြောကြတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။ တချို့နေရာတွေမှာ တစ်သက်လုံး ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကျင့်ကြံပြီး ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်းတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် သူတော်စင် ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဆိုတဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတတ်သည်။

တချို့နေရာများတွင် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်နှင့် ကြိုးစား အားထုတ်လိုစိတ် မရှိသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသခင် အဆင့်ကိုပင် တက်ရန် လွယ်ကူသည်။

အပြင်မထွက်ရင် အပြင်မှာ မှော်ပညာတွေ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အပြင်မထွက်ရင် အပြင်လောကကြီးက ဘယ်လောက် ကျယ်ပြောလှလဲ သိမှာမဟုတ်ဘူး။

ဤကမ္ဘာမြေကြီးမှာ အမှန်တကယ်​တော့ အပျက်အစီးများ ပြိုလဲသွားသည့် နေရာငယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသေးသည်။ ဒီတော့ တကယ့် မြေကမ္ဘာတွေ ကောင်းကင်ကမ္ဘာတွေဟာ ဘယ်လောက် မှော်ဆန်လိုက်မလဲ။

လုရွှမ်၏ တိုက်ခိုက်ချင်သည့် စိတ်ဓာတ်များက တခဏအတွင်း မြင့်မားလာပြီး သူ့စိတ်တွေကလည်း ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။

နားမလည်နိုင်စွာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ​လှိုင်းလုံးများသည် သူ့​ဆီသို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လုရွှမ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အိုး... ရှင့်အတွက် သနားလိုက်တာ... ရှင့်ရဲ့ဝိညာဉ်က မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်ကို တကယ် သွားနှိုးဆွမိပြီ... နည်းနည်းကြာရင် ရှင့်ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်က အာဟာရ ပြည့်ဝလာလိမ့်မယ်"

လီရှို့မှာ သနားစရာ ကောင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

လုရွှမ်လည်း ယခင်လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် နောင်တရခြင်း မရှိပေ။ ပထမအကြိမ်ရှိ၍ ဒုတိယအကြိမ်လည်း ရှိလာလိမ့်မည်။

"အခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါက ဒီအတိုင်း..."

"တောထဲကိုဝင်တုန်းက ကျွန်မပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား? ကျွန်မက သတ္တိရှိကို တာဝန်ယူမယ်... ရှင်က အခွင့်အရေးကို တာဝန်ခံပေး... အဲဒါတွေက နောက်ပြောင်နေတယ်လို့များ တကယ်ထင်နေတာလား? အခွင့်အလမ်းက ရှင့်အတွက်ပဲလေ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်က ဒီနေရာကို အပြင်ဘက်ကနေ ရောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်လေ... ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုကို ကျွန်မသေချာပေါက် ထွင်းဖောက်နိုင်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားတယ်... အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ သတ္တိနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ပဲ.... ဒါတွေက ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ သရုပ်သဏ္ဌာန်... စိတ်ဓာတ်ကျသွားတာကိုလည်း အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်"

လတ်စသတ်တော့ ဒီလိုဖြစ်နေမှန်း လုရွှမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ရှင်ကဘယ်သူလဲ? ရှင်နည်းနည်းလေးမှ ကြောက်မနေတာကို ကျွန်မအရမ်း သိချင်နေတာ... ကျွန်မအမေနဲ့မမက ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို အမြဲသင်ပေးတယ်... ငါတစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေမယ့် ဒီကိုရောက်ဖူးသလိုခံစားရတယ်... အခု ထူးဆန်းတာတွေကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီး ကြုံနေရပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ စိတ်​အခြေအနေက ကောင်းနေတုန်းပဲ... ဒီမှာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် ရှင်လည်း မှော်ဆန်တဲ့ နေရာကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရောက်လာခဲ့တာ... မကြောက်ဘူးလား"

လုရွှမ် အသံထွက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြောက်ရမယ်? ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ မကြောက်ဘူး ငါက အမည်မသိ အရာတွေကို ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ အမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားပေမယ့် ကြောက်လန့်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေတာက လုရွှမ် ငါ့ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး.... လေ​ပြင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပိုအန္တရာယ်များတယ် လှိုင်းလုံးတွေကလည်း ပြင်းထန်နေတာပဲ... မဆိုင်းမတွဘဲ ရှေ့ကို တိုးဖို့ပဲ ရှိတယ် လေ့ကျင့်မှုက ကြာလာရင် အလေ့အကျင့် ဖြစ်လာမှာပဲ... မင်းရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးရင် နောက်ဆုတ်သွားရလိမ့်မယ်"

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို လေးစားတယ် ဒါပေမဲ့ အကြောက်တရား မရှိဘဲ အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာက ငါ့ဘဝရဲ့ တိုးတက်မှုအတွက် စံသတ်မှတ်ချက်ပဲ"

လီရှို့ မျက်တောင်​လေးခတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားမလည်ဘူး"

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် မွေးကင်းစနွားသငယ်လို တွေး... ဒါပေမဲ့ ကျားကို မကြောက်နဲ့!"

လီရှို့၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ထအော်လိုက်လေသည်။

"နွားဆိုတာ ဘာလဲ ကျားဆိုတာ ဘာလဲ? ဘီလူးတွေလား သူတို့က တန်ခိုးကြီးလား?"

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်နှာက ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားလေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက သစ်ပင်များ၏ အရိပ်များသည် ဝေ့ဝဲကြည့်နေသည်။ လီရှို့ဆီက ပြောစကားတွေကို ကြားပြီးနောက် လုရွှမ်သည် သစ်ပင်အရိပ်များကို အထူးသတိထားနေခဲ့သည်။

တစ်ခါတရံမှာ ခြေဖဝါးတွေက သစ်ပင်အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့အခါ ခြေဖဝါးအောက်မှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်သံတွေ၊ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ အသက်ရှိနေသလို ခံစားရလေသည်။ အသံကို မကြားရသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ထဲ၌ ခံစားနိုင်သည်။

လျစ်လျူရှုရန် အလွန် လွယ်ကူသော်လည်း လုရွှမ်ကတော့ လုံးဝ သတိမ​ပေါ့​ဝံ့ပေ။ အရှေ့တွင် သစ်ပင်ရိပ်များ ပိုများလာကာ ကောင်းကင်ကြီးသည်လည်း ပို၍ မှောင်လာတာကြောင့် သစ်ပင်အရိပ်က ပိုပို၍ ထူလာသည်။ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပါက စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သက်ရောက်မှု ပိုအားကောင်းလာမည်ဟု လုရွှမ် ရိပ်မိပါသည်။

ဒီနေ့ တောထဲ ရောက်နေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

လုရွှမ်နှလုံးက လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူလည်းပဲ သေချာမသိပေ။ သတိကြီးစွာ ထား​နေရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤအမျိုးသမီးသည် အကြောင်းအရာ တချို့ကို တိုင်ပင်နိုင်ကြောင်း လုရွှမ် ကောင်းစွာသိသော်လည်း အယတခြားသူများအတွက်မူ သူမက လုံးဝ အားကိုးနိုင်စရာ မရှိပေ။

"သတိထား!!" လုရွှမ် ဆို၏။

"အိုး ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လုရွှမ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားပါ..."

"အော့!"

အရှေ့ဘက်မှ အလင်းရောင်များက လျော့နည်းလာပြီမို့ သစ်ပင်ရိပ်များ တိုးလာကာ တဖြည်းဖြည်း အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်လာသည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်ရိပ်တွင် ဆက်လျှောက်လာရင်း အူသံများက သူတို့စိတ်ဝိညာဉ်မှတဆင့် တိုးဝင်လာသလို ပြင်းထန်လာသည်။

"အား!"

လီရှို့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ထအော်လိုက်၏။

"ကျွန်မ​ခေါင်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဓားနဲ့ထိုး​နေသလိုပဲ"

"ဒါ ဒီတောရဲ့ အစွမ်းပဲ... သူတို့က မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ် မင်းမခံနိုင်ရင် ထမင်းဆက်စားလိုက်ရုံပဲ"

လုရွှမ် ဆိုသည်။

လီရှို့ ခေါင်းနည်းနည်း ကြီးသွားပေမယ့် အရမ်းနာခံနေတုန်းပဲ။ သူမက ထမင်းဆုပ်ကို အမြန်ထုတ်ပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ကာ စားလိုက်သည်။ တစ်လုတ် နှစ်လုတ် စားပြီးတာနဲ့ ရုတ်တရက် အတွေးဝင်လာပြီး လုရွှမ်ကို တစ်ဝက် ပေးလိုက်သည်။

"ရှင်ရော စားမလား?"

လုရွှမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး"

သူဟာ စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သူ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မူလက ပြောချင်ခဲ့တာပါ။ သည်းခံပြီးတာနဲ့ သူ့ဝိညာဉ်က သိသိသာသာ ကြီးထွားလာမှာ သေချာပါ၏။

သို့သော် လီရှို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး လုရွှမ် သူ့စကားကို မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ ဓားနတ်ဆိုးနဲ့ ထျန်းရှားတို့ဆို စမ်းကြည့်နိုင်သော်လည်း လီရှို့ကတော့ အဆင်မပြေပေ။ စမ်းကြည့်မိတာနဲ့ ရူးသွားလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ.. မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ပိုကောင်းလာပြီ...ရှင်လည်း ယူထားလိုက်ပါ... ကျွန်မမှာ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"