မနာလိုမှုနှင့် နာကြည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီ

လုရွှမ်လည်း ပြုံးလိုက်၏။ အမှန်ပင် ဖီးနစ်နတ်မီးသည် ယခုအခါ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်များသည် အစွမ်းထက်သော်လည်း ၎င်းသည် နတ်မီးနယ်ပယ်က သခင်များကို အလွန်အမင်း ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်​စေနိုင်ပေ။

စတုတ္တအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ နတ်မီးနယ်ပယ်က သခင်များနှင့် တွေ့သောအခါ ၎င်းတို့ ထွက်ပြေးရပေလိမ့်မည်။

"ကျီးဖိုးဖိုး... ခင်ဗျားမှာရှိ​နေတာကိုပဲ ရောင့်ရဲလိုက်ပါ.... စိတ်ဝိညာဥ်မီးတောက်က ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်သွားရင်လည်း သိပ်ကောင်းမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော် မိုးနတ်ဘုရားဓားကို ပြန်ပြီး သန့်စင်ဖို့လုပ်နေတာ... အဲဒီအခါကျရင် မိုးနတ်ဘုရားဓားကို သန့်စင်ဖို့ ပိုလွယ်လာလိမ့်မယ်"

"ဟူး သွားကြစို့!"

ရွှေကျီးကန်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်များ ပိုမိုခိုင်မာလာတာကို ခံစားရသလို အနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးသွားသလိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပိုးကောင် ထွက်သွားပြီ... ငါတို့လည်း ထွက်သွားပြီဆိုရင် ဒီနေရာက ကွဲအက်သွားလိမ့်မယ်... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်သွားလိမ့်မယ်!"

ရွှေကျီးကန်းက သက်ပြင်းချပြီး ကျောက်စိမ်းပြားထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်လည်း နန်းတော်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီး နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော်သည် ဖုန်မှုန့်နှင့် မီးခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကြီးမားသော ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်မှာ ကမ္ဘာကြီးလည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေပြီမို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်အခိုက်တွင် သူ့​ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေကွက်တစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလင်းရောင်တွေ တဖျပ်ဖျပ်တောက်လာပြီး ကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပေါ်လာ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ အခွင့်အရေးက ရတော့မယ့်ဟာကို!"

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့လဲ!"

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အခွင့်အရေး တစ်ခုခုကို လွဲချော်သွားခဲ့ပုံရသည်။ လုရွှမ်သည် ဘဝ၏ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ လူတိုင်းကို ဒီအတိုင်းသာ ရပ်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် အောင့်ယွဲ့ ပေါ်လာသည်။ ထူဖူး၊ အောင်ရှင်းတို့လည်း ပေါ်လာ၏။ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေကာ ဆင်းသက်ပြီးချိန်မှာတော့ အားလုံးဟာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲက နွေးထွေးမှု​တွေကို ခံစားလိုက်ရကာ လူတိုင်းကို လှမ်းခေါ်ရန် လက်ပြလိုက်သည်။

လုရွှမ်ကို တွေ့တော့ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာကြသည်။ အောင့်ယွဲ့ကတော့ လုရွှမ်ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သူတို့ မသိကြသေးသော်လည်း ရုတ်တရတ် ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်ပြီး ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အတွက် ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့မယ်မှန်း သူတို့ သိကြသည်။

"ဟေ့ ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ"

အောင့်ယွဲ့သည် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်အိမ်တော်ကြီး၏ အပြင်ဘက် တံခါးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော နတ်သမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံသခင်သာ ရှိသော လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ကျရောက်​နေတာကို မြင်တွေ့ရတော့ အလွန်ပင် မျက်စိဖမ်းစားစရာ ကောင်းလှသည်။

"ဟမ့်... အစ်ကိုကြီးချိုရှန်း ပေါ်လာတဲ့အခါ ဒီအတွဲက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား မင်းစကားနည်းနည်းမှ မပြောရရင် သေမှာမလို့လား?"

လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"လုရွှမ် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"

အောင့်ယွဲ့ အဖြစ်မှန်ကို မသိပေမယ့် ဒီကိစ္စက လုရွှမ့နဲ့ ဆက်နွယ်နေရမယ်လို့ အလိုလို သဘောပေါက်ထားသည်။

လုရွှမ်က ပြုံးပြီး "မင်းအရင် ခဏစောင့်ဦး... ငါလူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ"

နောက်ဆုံးတွင် ယောက်ျားအဝတ်အစားကို ၀တ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပေါ်လာ၏။ သူက အံကြိတ် နှုတ်ခမ်းစူထားကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"လီရှို့!"

လီရှို့ သူမခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ လုရွှမ်ကိုမြင်တော့ သူမမျက်နှာပေါ်က အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

"နင်ကဒီကို ရောက်နေတာကိုး... နင့်သူငယ်ချင်းတွေကို တွေ့ပြီလား? ဟေး သူတို့အားလုံးက ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်အိမ်တော်က ပါရမီရှင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား"

လီရှို့ အားရပါးရ အော်လိုက်လေသည်။ လုရွှမ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လုရွှမ် သေဆုံးသွားတာကို သူ မမြင်ချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လီရှို့ အဆင်ပြေနေတော့ သူလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

လီရှို့ကို လူတိုင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် သူမသည် အမှန်တကယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမအမည်မှာ လီရှို့ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါတွင် အားလုံးက သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

အောင့်ယွဲ့ လုရွှမ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား? သူမက ထန်းယွမ်ကြယ် လီမိသားစုထဲက မင်းသမီး.... သူမက အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးထဲက ပန်းသီးအစစ်ပဲ!"

လုရွှမ်က အိုးဟုသာ ဖြေလိုက်သည်။ လီရှို့ဟာ အလွန်မြင့်မြတ်သူ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းထားပြီးသားပါ။ မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေ အသုံးမပြုနိုင်တဲ့ ရတနာကို ကြုံသလို ဖြုန်းတီးပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူမပုံစံက အလိုလိုက်ခံရလို့ ဆိုးနေတဲ့ ပုံစံပဲ။ လတ်စသတ်တော့ ထန်းယွမ်ကြယ်ရဲ့ မင်းသမီးလေး ဖြစ်နေတာကိုး။

လီရှို့၏ ဝိသေသလက္ခဏာကို သိသွားသောအခါ လိရှောင်းလို ပုန်ကန်တတ်သော လူတစ်ယောက်ပင် လီရှို့အပေါ် အလွန်ယဉ်ကျေးသွားသည်။ လီရှို့ကလည်း အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်တာကြောင့် မကြာမီတွင် သူမက အစ်ကို၊ အစ်မလို့ အော်ဟစ်နေရာ လူများစွာကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ဒဏ္ဍာရီအရ ဒီကလေးမလေးဟာ လုံးဝကို ဆိုးလေသည်။ ဒါကြောင့် သူမက ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ သူမဟာ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဆိုးမလေးလိုပါပဲ။

"မေးပါရစေ... ဒီထဲမှာ မင်းသမီးလီရှို့များ ရှိလား?"

အဲဒီအချိန်မှာ ချောမောလှပတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်ချောင်း ငြိမ့်ညောင်းစွာ ဝေ့ယမ်းနေကာ လူတိုင်းကိုလည်း နူးညံ့ပြေပြစ်စွာ ကြည့်နေသည်။

လီရှို့က ပြုံးပြီး "ရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ? မရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? နင်က ဘယ်သူလဲ"

အောင့်ယွဲ့နဲ့ သူ့အဖွဲ့ရဲ့ အသံကလည်း အရင်ကနဲ့ လုံးဝ မတူ​တော့ပါဘူး။ အရှိန်အဝါကြောင့် တစ်ဖက်လူက နည်းနည်း​တော့ လန့်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ့လက်တွေက ယပ်ခတ်နေရင်း။

"ကျွန်တော်က ထန်းဝူကြယ်က ဟဲရှို့ပါ... မင်းသမီးလေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

လီရှို့သည် ထိုသူအား ဂရုမစိုက်ဘဲ အောင့်ယွဲ့ကို တစ်ဖက်သို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲ၍ တစ်စုံတစ်ခုကို တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ ဟဲရှို့က ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ လုရွှမ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မပြောမဆိုဖြင့် လုရွှမ်ပုခုံးကို လှမ်းထိလိုက်သည်။

လုရွှမ် ရယ်လေ၏။ သူက အင်အားသိပ်မသုံးချင်ပါဘူး။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက လှုပ်ရှားလာပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ပြန်တွန်းလှန်ဖို့ အင်အားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော အင်အားကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်​က ​လွင့်ထွက်​သွားသည်​။ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတဲ့အပြင် လုရွှမ်ရဲ့ စွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ချက်ချင်းပြန်လည် ရယူလိုတဲ့အတွက် ကယောင်ကတမ်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း အတင့်ရဲလိုက်တာ"

"ဒါကြောင့် ငါနင့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ အခုနားလည်ပြီလား..."

လီရှို့သည် ဟဲရှို့ သူမရှေ့မှာ ဘယ်အချိန်က ပေါ်လာမှန်း မသိလိုက်ပေ။ သူမက လှောင်ပြောင်ရန် လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အငြင်းခံလိုက်ရတာကြောင့် ဟဲရှို့မျက်နှာက နီရဲလာပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း ဝိုင်းရယ်လာကြသည်။

ဟဲရှို့သည် လုရွှမ်အား နာကြည်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကာ လူအုပ်ကြားတွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။

ပြဿနာပြီးသွားတာနဲ့ လိရှောင်း လျစ်ကနဲ ရောက်လာလေ၏။

"လုရွှမ်... မင်းကတော့ အံ့သြစရာကောင်းချက်ပဲ... မင်း မင်းသမီးလီရှို့ကို ဘယ်လို တွေ့လာတာလဲ? သူမဘယ်သူလဲ သိလား? ထန်းယွမ်ကြယ်က အလှဆုံးမိန်းကလေးနော်... ထန်းယွမ်ကြယ်ကရော ဘာလဲ မင်းသိလား... ကြယ်တစ်သောင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးမှာ ထန်းယွမ်ကြယ်က အမြဲတမ်း နံပါတ်တစ်ပဲ... ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်အိမ်တော်တောင် သူ့အောက်မှာကွ..."

လုရွှမ် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရှင်းပြလိုက်ပေမယ့် လိရှောင်းမှာ သူ့မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်ကြောင်း ပြနေသည်။

"မင်းကသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေတာ...ဟိုကမင်းကို အရမ်းလေးစားနေတာ အသိသာကြီးကို"

လုရွှမ်မှာ သူ့ကို အာရုံစိုက်ဖို့ အရမ်းပျင်းနေတာကြောင့်။

"မင်း မကြာသေးခင်က နတ်သမီးကျင်းဟုန်ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့ ငါကြားတယ်"

လိရှောင်း ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

ဤမြေကွက်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူများ ပိုများလာကြသည်။ ဘယ်သူမှ ငတုံး မဟုတ်ကြပေ။ သန့်စင်တဲ့ အပျက်အစီးနယ်မြေကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်ကြသည်။ အခုသူတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။

ဤနေရာတွင် လုရွှမ်သည် လီရှို့ အပါအဝင် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လူတိုင်းအား ပြောပြရန် အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ လူအုပ်စုသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့​ကြပြီး များမကြာမီတွင် လွန်းပျံယာဉ်များသည် ပြင်ပမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံသန်းလာကြသည်။

လွန်းပျံများက အလွန်ကြီးမားသည်။ အာကာသကို ဖြတ်ကူးခဲ့သော နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် လှေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းတို့သည် လုံးဝ ကွဲပြားပါသည်။

စုစုပေါင်း သုံးစင်း ရှိပြီး အငယ်တစ်စင်းနှင့် အကြီးနှစ်စင်း ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မပျံသန်းမီတွင် သေးငယ်သော ယာဉ်သည် အရှေ့တွင် ဦးဆောင်လာကာ အခြားယာဉ် နှစ်စင်းမှာ သူ့အနောက်တွင် ရှိနေသည်။