လီလင်ရှို့ လာလည်တယ်

"ဝူထန်း.... ကျန်းလုံ ပြောတာ မှန်တယ်... အကျယ်ကြီး အော်တာက အဲဒီရုပ်သေးတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ်ထဲက အန္တရာယ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကတော့ မကြားနိုင်ဘူး"

မကြားနိုင်ဘူးလား?

လုရွှမ်က သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိတဲ့အတွက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"တျယ်ရှုံ မင်းငါနဲ့ ပူးပေါင်းပေး"

လုရွှမ်က ပြောပြီး လေထဲကို ခုန်တက်သွား၏။

"မင်း ဘယ်ဘက်ကို ပျံသန်းမလဲ"

လူတိုင်း နားမလည်သော်လည်း တျယ်ရှုံသည် ထိုနေရာသို့ အလွန်နာခံစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

"မင်းအော်ကြည့်!"

မြင်လိုက်ရတဲ့ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တျယ်ရှုံကို အံ့သြထိတ်လန့်​နေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေသော တျယ်ရှုံအား သူတို့ နားရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ၎င်းတို့ လုံးဝမကြားရကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အော်လိုက်သော်ငြား ဘယ်နေရာက ဘာအသံမှ ထွက်မလာသောကြောင့် လူတိုင်း ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လုရွှမ်သည် ထိတ်လန့်သော အကြည့်ဖြင့် ပျံဆင်းလာသော တျယ်လုံကို လက်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အသံကို ငါ မကြားရဘူး မင်းအော်နေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာကို ငါမကြားရဘူး ငါ့အသံကို​ရော ​ကြားရလား?"

အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းယမ်းကြသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ် တစ်ခုလုံးရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေပါပဲ.... ဒြပ်စင်ငါးပါးက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတယ် ဒါကြောင့် တခြားလူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရှာရမယ်.... အခု မကြားရပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ တွေ့နိုင်သေးတယ်။ အခု ပတ်ဝန်းကျင်မှာတောင် မမြင်ရဘူး သူတို့တွေကို ရှာမတွေ့ရင် ကြာလာတာနဲ့ ငါတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ပြန့်ကျဲသွားနိုင်တယ်"

အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို လုရွှမ်အ​ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထား​ကြ​လေသည်။

"သခင်လေးလုရွှမ် မင်းနောက်နေတာလား"

လုရွှမ် သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲ့လိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်ပါပဲ.... ဒါတောင် အစပဲရှိသေးတယ် ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အစိတ်အပိုင်းက ဒြပ်စင်ငါးခုဆိုတာ အားလုံး သိကြတယ်မလား... ဘယ်လိုထိတ်လန့်စရာတွေ ဖြစ်လာမလဲ မသိပေမယ့် ဒြပ်စင်ငါးပါး ချို့ယွင်းချက်ကြောင့် ဖြစ်လာတာတော့ သေချာတယ်"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အန္တရာယ်များသော နေရာများသည် ဒြပ်စင်ငါးပါး၏ မညီမျှမှုနှင့် အချို့သော ရှုထောင့်ကို အလွန်အန္တရာယ် ဖြစ်စေသည့် အရာများကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကလည်း နားလည်ကြပါ၏။

"ဒါဆို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရအောင်.... ဒါက ဒြပ်ငါးပါးရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုပဲ ဒြပ်စင်ငါးပါး ပျောက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? ဖြစ်တည်မှုရဲ့ အခြေခံက ပြောင်းသွားပြီ... ထင်ယောင်ထင်မှား မဖြစ်တော့ဘူး ဆိုရင် ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေနိုင်ပါ့ဦးမလား"

ဒီစကားတွေက နည်းနည်းတော့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး သူတို့အတွက် ပိုတောင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်ထဲကို ဝင်တဲ့သူတွေက ထူးထူးခြားခြား ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လို့ လူတွေ ပြောကြတယ်.... ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ဘူး အခု ဒီနေရာမှာ ဒြပ်စင် ငါးခုရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိနေတာကို ခံစားရတော့မှ နောက်ဆုံး နားလည်သွားတာ.... ထွက်သွားနိုင်ဖို့ ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြစ်သွားပြီ"

လုရွှမ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာများသည် မှန်းဆ၍မရသလို လူ့နှလုံးသားဖြင့်လည်း တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ချေ။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ လွတ်မြောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးလား"

ယန့်လင်က မေးလိုက်သည်။ လုရွှမ် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ သူမ သိတဲ့အတွက် လုရွှမ် လိမ်​​နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြစ်မှန်က ထူးထူးခြားခြား ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောနေတာမို့ စိုးရိမ်မိလာသည်။

"ရှိတယ်!" လုရွှမ်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"သခင်လေးရွှမ်ကျီးက ဒြပ်စင်ငါးပါး သဘောတရားကို လေ့လာနေတာ.... သူဒီမှာ ပါရမီရှင်တွေ့ဆုံပွဲကို ကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက ဒီနေရာလေးမှာ ဘဝတံခါးကို ဖွင့်ထားလိမ့်မယ်လို့ တွက်ချက်ထားလို့ ရပေမယ့် အချိန်က နောက်သုံးရက်လောက်ပဲ ရှိမယ်... ငါတို့ ဒီမှာသုံးရက်လောက် ရှင်သန်နေနိုင်သရွေ့တော့ ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားတော့ လူတိုင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်လေ။ ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ပုံတော့ မပေါ်တော့ပါဘူး။

လုရွှမ် တခြားဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သုံးရက်အတွင်း ဘေးကင်းနိုင်ပေမယ့် ဒီသုံးရက်အတွင်း သူတို့ အသက်ရှင်နေနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကလည်း ထည့်စဥ်းစားရဦးမည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေး ကာလသည် သုံးရက် ကြာလာမည်ဖြစ်ပြီး မငြိမ်းချမ်းရေးကာလသည်လည်း နောက်သုံးရက် ကြာလာလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ.... အားလုံး စကားပဲပြောမနေနဲ့တော့.... စကားများများ ပြောနေတာက အသုံးမဝင်ဘူး.... အမြန်လမ်းရှာရအောင် အားလုံး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ!"

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်အလင်းမှုန်များဖြင့် တောက်ပလာပြီး နေမျက်လုံးအစစ် ပွင့်လာသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သည် မျက်လုံးများထဲတွင် ရောနှောကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဒြပ်စင်ငါးပါး၏ အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံကာ တောက်လျှောက် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေသည်။

နောက်မှ လူခုနစ်ယောက်ဟာလည်း ကပျာကယာ နောက်ကလိုက်ကြပြီး အားလုံးက ဘာမှ မပြောဝံ့ဘဲ ပါးစပ်ကို တင်းတင်း ပိတ်ထားကြသည်။ လုရွှမ် နောက်ကြောင်း ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ တျယ်ရှုံဟာ ​​အဆုံးမှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး နောက်ကွယ်က စောင့်ကြည့်ပေးတဲ့လူ လုပ်နေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာ? ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်မှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားတယ် ဟုတ်လား?"

"ဆရာက မျှော်စင်နယ်ပယ်က သခင်တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုရင်ရဲ့ စံအိမ်တော်ထဲကို ပစ်ချခဲ့တယ် ဟုတ်လား!"

ကမ္ဘာ့ နံပါတ်တစ် လက်နက် သန့်စင်ရေး အလုပ်ရုံသည် ချက်ချင်းပင် ဆွေးနွေးမှု အများအပြား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လက်နက် သန့်စင်ရေး အလုပ်ရုံမှ အမျိုးသမီးများသည် ပူလောင်သော အိုးနှုတ်ခမ်းပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချွေးအေးများလည်း ထွက်ကျလာခဲ့သည်။

"ဒါအမှန်ပဲလား? ဒါဆို မျှော်စင်နယ်ပယ် သခင်က ဘာလို့ ဆရာ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရတာလဲ"

"မဖြစ်ဘူး.... ငါတို့သွားကြည့်ရမယ်!"

ချောင်လုက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အော်လိုက်သည်။

"ချောင်လု ရပ်လိုက်!"

ဟုန်ရှန်ယင်းမှ အော်လိုက်၏။ သူမ ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ချောင်လုလက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချောင်လု ခုခံချင်သော်လည်း မော့ရှဲကပါ ဝင်ရောက် တားဆီးလာခဲ့သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ.... ဆရာအဲ့ထဲ ရောက်သွားလို့ နင်ဝင်သွားရင်တောင် ဘာသက်ရောက်မှုမှရှိမှာ မဟုတ်ဘူး.... ငါတို့အခုလုပ်ဖို့ လိုနေတဲ့အရာက စိတ်အေးအေးထားပြီး ဆရာ့ကို ဘယ်လိုကယ်တင်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားဖို့ပဲ.... ခေါင်းထဲကို အပူတွေ သွင်းမယ့်အစား... လူကို ကယ်တင်ဖို့ စဥ်းစားရမယ်"

"ဒါ့အပြင် ဆရာက ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေရင်တောင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေရှိနေတာ ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်ထဲပ ဘယ်သူမှ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ဘူးပဲ ထား! ရုန်းထွက်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ရင် အဲဒီလူက ငါတို့ဆရာပဲ ဖြစ်ရမယ် သူ့မှာပဲ အဲဒီလိုစွမ်းရည်တွေ ရှိတာ!"

မော့ရှဲမှ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သေးသည်။ သူမလည်း ထိတ်လန့်ကာ ကြောက်လန့်နေပေမယ့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားဖို့တော့ လိုအပ်တယ်လေ။ ဟုန်ရှန်ယင်းလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို တံခါးဘက်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"မော့ရှဲပြောတာ မှန်တယ်... ဆရာက သေချာပေါက် အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်လိမ့်မယ် စိတ်အားမငယ်ပါနဲ့"

ချောင်လု မတည်ငြိမ်သေးပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက် ပြောတာမှန်တယ် ဆိုတာလည်း သူမ သိပါသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ သွားရင်လည်း ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူးဆိုတာ သိကာ တကယ်ကို ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မျှော်စင်နယ်ပယ်က သခင်က ဆရာ့ကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ သိဖို့လိုတယ်.... ထန်းယွမ်မြို့မှာဆို မျှော်စင်နယ်ပယ် အကြီးအကဲတွေက ကောင်းကင်ဘုံသခင် နယ်ပယ်တွေကို မတိုက်ခိုက်ရဘူး... ဒီပြဿနာထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်"

ဟုန်ရှန်ယင်းက သုံးယောက်ထဲမှာ အုပ်ထိန်းသူလို ဖြစ်တာကြောင့် သူမသည် တားမြစ်ရန်နှင့် လိုအပ်သည့်အရာများနဲ့ ပတ်သက်၍ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ တွေးတောနိုင်သည်။

"ဟုတ်တယ် မျှော်စင်နယ်ပယ်က လူတွေက ကောင်းကင်ဘုံသခင်ကို မတိုက်ခိုက်ရဘူး ဒါက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူး... ငါတို့ သူ့ကိုသွားတိုက်ရအောင်"

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးလာခေါက်လေသည်။

"နင်တို့က လုရွှမ်ရဲ့ တပည့်တွေမလား? မြန်မြန် ငါ့ကိုဝင်ခွင့်ပြုပါဦး ငါက လီလင်ရှို့ပါ!"

ဘယ်သူလဲ?

မိန်းကလေး လေးယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ချွန်းရှောင်လေးက ပထမဆုံးတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဇတ်ကျိုးလုနီးပါး ခေါင်းငုံ့ထားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာသည်။ ချွန်းရှောင် တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်တော့ ကောင်မလေး၏ ဦးခေါင်းဖုံးထားသော အနက်ရောင် ပိုးပဝါကို ချွတ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထန်းယွမ်မြို့ တစ်ခုလုံးနှင့် ကြယ်တစ်သောင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးရဲ့ အကျော်ကြားဆုံး မင်းသမီးလေး လီလင်ရှို့မှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။

"ရှင် ရှင် ကျွန်မတို့ဆီ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ဟုန်ရှန်ယင်း တံခါးကို အလျင်အမြန် ပြေးထွက်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနောက်ကို ဘယ်သူမှ မလိုက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

လုရွှမ်၏ တပည့်များအနေဖြင့် လုရွှမ်နှင့် လီလင်ရှို့တို့ အကြားက မရေရာသော ကောလာဟလများကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိခဲ့ကြပါသည်။ ယခု လုရွှမ် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ချိန်မှာ လီလင်ရှို့က ခိုးထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တကယ်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသလို တွေးတောမိစေ၏။