ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓား လှုပ်ရှား​နေပြီ

ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်ရှေ့တွင် လူတွေက ပိုပိုပြီး များလာခဲ့သည်။

လူများစွာသည် ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ယခင်က မြင်ဖူးကြတာ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကိုပင် ကြားခဲ့ကြပြီး ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ်၏ အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ရှုရန် အထူး လာရောက်ကြသည်။

သူတို့ထဲက အများစုက ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ်မှာ ပိတ်မိနေတဲ့ လူတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါ။ အသည်းကွဲကြေသွားရသလို ဆုံးရှူံးသွားရတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်မှန်း သိပေမယ့် အံ့ဩစရာ မျှော်လင့်ချက်လာပြီး စောင့်နေကြလေသည်။

လီလင်ရှို့ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာသောအခါ ချက်ချင်းပင် တခြားလူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ လီလင်ရှို့၊ ဟုန်ရှန်ယင်းနဲ့ ချောင်လုတို့ကို အတူတူတွေ့ပြီးနောက်တွင် သူမတို့ ဤနေရာကို ဘာ့ကြောင့်လာသလဲ သိသာသွားပြီ။

လီလင်ရှို့ကို ဘယ်သူမှ မလှောင်ပြောင်ဝံ့ကြသော်လည်း ကြွရောက်လာသော ကျင့်ကြံသူများကတော့ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရွှင်မြူးမှုများ ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ လုရွှမ် အတွက်တော့ သူဟာ စံအိမ်ထဲမှာ သေဖို့ ထိုက်တန်ပါသည်။

မာနကြီးပြီး မောက်မာလွန်းတဲ့ မြို့ပြင်က လူတစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးတော့ မျှော်စင်နယ်ပယ် သခင်ကို အမျက်ထွက်​စေပြီး ကောင်းကင်ဘုရင်ရဲ့ နန်းတော်ထဲကို ရိုက်ချခံခဲ့ရလေသည်။

"သခင်မလေး.... မင်းဒီမှာရှိနေတာ တွေ့တော့ သခင်က အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး အိမ်မှာရှိတဲ့အရာအားလုံးက ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် လုပ်နေပြီ.... သူက သခင်မ​လေးကို မြန်မြန် ပြန်လာစေချင်နေပြီ"

လူစုလူဝေးများကြားတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အမြန်ထွက်လာကြပြီး အလျင်အမြန် လာရောက်၍ အလေးပြု နှစ်သိမ့်ပေးကြသည်။

"မပြန်ဘူး.... ငါ့အစ်ကိုလုရွှမ် ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်... သူအမြန်ထွက်နိုင်လိမ့်မယ်... ငါ့ကို မထိနဲ့!"

ပြန်လာခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုသာ ပြန်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လီလင်ရှို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကျန်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ညက မှောင်မည်းသွားပြီ။ လီမိသားစုက လီလင်ရှို့ကို ဖမ်းခေါ်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပို့တော့ဘဲ ကာကွယ်ပေးဖို့ လူတွေသာ လွှတ်လိုက်၏။ အနီးတစ်ဝိုက်မှာ လူတွေ ပိုများလာနေပြီး ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်ကြလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူတို့မြင်သမျှဟာ ပျင်းစရာကောင်းပြီး နေ့ခင်းဘက် မြင်ရသမျှနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့အားလုံး ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် လှည့်စားနေကြပြီ.... ငါတို့မြင်နေရတာက လှည့်စားမှုတစ်ခုပဲ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်ရင် မနက်ဖြန်မနက်အထိ စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်"

နောက်ဆုံးတွင် လေးစားထိုက်သော အကြီးအကဲတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ပြဿနာကို ပြောပြလိုက်ရာ အားလုံးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့​​​​​ကြသည်။

"ဒါက တာအိုဆရာကြီး ဝူဝေလေ.... သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အပိတ်တပည့်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ!"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အဖိုးအို၏ လက္ခဏာကို အသိအမှတ်ပြုဟန် ဆိုလာသော်လည်း သူတို့သည် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်လာခဲ့သည်။

မျှော်စင်နယ်ပယ်က သခင်တောင်မှ ဒီလိုပြောလာခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေနဲ့ တွေ့ချင်ရင် မနက်ဖြန်မှသာ သိနိုင်မယ်ဆိုတာ သိသာပါ၏။ မနက်ဖြန်အထိ သူတို့ တကယ် ထိုင်စောင့်လို့ရပါသည်။

ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ် အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးတွင် တူညီသောအရာ တစ်ခုရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ညအကြာတွင် အရာအားလုံးသည် ယခင်ပုံစံအတိုင်း ပြန်သွားနေပုံရသော်လည်း အထဲကို ဝင်ရောက်သွားသူ များကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့နိုင်တော့ပေ။

တချို့သောလူများ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း နောက်ထပ်လူများ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောက်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ငါတို့"

"ငါမသွားဘူး" ဟုန်ရှန်ယင်း ငေါက်ကနဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသွားဘူး!"

"ငါရောပဲ"

ကောင်းကင်မှာ တောက်ပနေတဲ့ လရောင်ဟာ ငွေရောင်ပန်းကန်လုံးလောက် ကြီးပြီး အလင်းရောင်တွေလည်း ဖြာထွက်နေပါသည်။ မိန်းကလေး ငါးဦးမှာ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုကြသော်ငြား ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ်ထဲတွင် မှောင်နေသေးပြီး ဘာမှကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်နိုင်ကြပေ။

"အား!"

ဟုန်ရှန်ယင်း ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

မော့ရှဲက သူမအနားမှာ ရှိတာကြောင့် အရင်ဦးဆုံး မေးလိုက်၏။ ဟုန်ရှန်ယင်းရဲ့ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေပြီ။

"ဆရာ တစ်ခုခုဖြစ်နေတာများလား.... ဒီဓားကို သခင်က ငါ့အတွက် သန့်စင်​ပေးထားတာ ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက်မှာ ဒီဓားရှည်နဲ့ အတိအကျတူတဲ့ ဓားရှည်နှစ်ချောင်းကိုလည်း ဆရာ သန့်စင်ထားသေးတယ်... ဓားသုံးချောင်းမှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ ဆက်စပ်မှုတချို့ ရှိတယ်"

ချွန်းရှောင်လည်း လန့်သွားသည်။

"ညနေတုန်းက ဆရာတူအစ်မ ဆရာ့ဆီကဓား ကျိုးသွားတာလား "

ဟုန်ရှန်ယင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ မျှော်စင်နယ်ပယ်က သခင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတဲ့အကြောင်း ဒီဓားကနေ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တာ...အခု သူ့လက်ထဲက ဓားက ကျိုးသွားပြီ!"

မော့ရှဲက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါ ဟုတ်လောက်တယ်... ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် လက်နက် သန့်စင်တဲ့ ဆရာသခင်တွေ အန္တရာယ် ကြုံလာတဲ့အခါ သူသန့်စင်ထားတဲ့ ဓားရှည်တွေက ကျိုးသွားလိမ့်မယ်တဲ့... ဆရာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

"အမ်.... ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားက ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားနေပြီ"

ဟုန်ရှန်ယင်း အံ့သြသွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်ပါ၏။ မော့ရှဲ့လည်း အမြန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်မ ဝိညာဉ်​ဖြတ်ဓားကို လွှတ်ပြီး ဆရာကို ရှာခိုင်းလိုက်ပါလား!"

ချောင်လုနဲ့ လီလင်ရှို့တို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သူမ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ဘဲ အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီဓားက ဆရာ့ရဲ့အန္တရာယ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်နိုင်တာကြောင့် ဆရာ့ကို ကူညီနိုင်လောက်တယ်.... နောက်ဆုံးတော့ ဆရာက လက်နက်​တွေ အများကြီးကို သန့်စင်ထားပေမယ့် ဒါက တစ်ခုတည်းသော အဆင့်၉ ဧကရာဇ်လက်နက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့?"

ဟုန်ရှန်ယင်းလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ပေါ်ပါသည်။ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူမဆို စိတ်ရှုပ်နေမှာပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ မော့ရှဲလည်း ဓားမျက်နှာပြင်ကို သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ ထိလိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ သေချာမှုအပြည့်နဲ့။

"ငါလည်း မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ဝိညာဥ်ဖြတ်ဓားကတော့ သိမယ်ထင်တယ်"

ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားကလား။

ဟုန်ရှန်ယင်းသည် သံသယစိတ်ဖြင့် ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ဓားအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဝိညာဥ်ဖြတ်ဓား...ဆရာ ဘယ်မှာရှိတယ် ဆိုတာ သိနိုင်ပြီး သူအကူအညီ လိုတယ်ဆိုရင် သွားလိုက်ပါ!"

လီလင်ရှို့ ဒီမှာရှိနေတာကြောင့် လူအများက သူတို့ဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြသည်။ ဒီမိန်းကလေးတွေ ဓားကို မိုက်မဲစွာ စကားပြောနေတာ မြင်ရတော့ အရမ်း ရယ်ချင်သွား၏။

ထိုစဥ် စူးစူးဝါးဝါး အော်သံနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ဟုန်ရှန်ယင်း လက်မှ အလိုလို လွင့်ပျံသွားသည်။ ၎င်းသည် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

"နတ်ဓား.... ဒီဓားက နတ်ဓား ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာရှိတယ်!"

တစ်ဖက်မှာ​တော့ လုရွှမ်သည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ခွဲလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ရုပ်​သေးများက ထပ်ရောက်လာတာကြောင့် ခုခံနိုင်စွမ်း လျှော့လာသည်။

ဝူထန်း၏ ယခင် စိတ်အားထက်သန်သော အော်သံသည် အခြားလူများအား လုံးဝ မဆွဲဆောင်ခဲ့ဘဲ ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်မှ ထိန်းချုပ်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်များကိုသာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အရေအတွက်က ကြီးမားလွန်းကာ လူငါးဆယ်ကျော်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခင်ရုပ်သေးများနှင့် မတူဘဲ ဤရုပ်သေးများသည် ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်တွင် အချိန်ကြာကြာ နေခဲ့သူများ ဖြစ်​နေသည်။ ကောင်းကင်ရဲ့ အရောင်ကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား မသိပေမယ့် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က မီးခိုးရောင် စွမ်းအင်တွေက ဒီအချိန်မှာ မည်းမှောင်လုနီးပါး ဖြစ်လာပြီး ကြွယ်ဝတဲ့ စွမ်းအင်တွေကိုလည်း တွေ့နေရ၏။

၎င်းအမှောင် စွမ်းအင်တွေက ပြီးပြည့်စုံသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းတို့၏ အရေးကြီးသော ​နေရာများအား လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူတို့မျက်နှာတွေ ပေါ်မှာတော့ မျက်နှာဖုံးတွေက ဖုံးအုပ်ထား၏။ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို လုံးလုံး မဖုံးသေးပေမယ့် ပုံသဏ္ဌာန်က အစပြုနေပြီ။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာလား... ငါတို့ ဒီလူတွေကို သတ်ပစ်မှရမယ်...မဟုတ်ရင် ငါတို့ပါ ဒီလူတွေလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!"

ဝူထန်းက စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်နဲ့ ပြောကာ တခြားသူတွေကတော့ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဒီလူတွေရဲ့ ရောင်ဝါဟာ အရင်ကလူ​တွေထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလာသည်လေ။ တိုက်ပွဲပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းမှာ တိတ်တဆိတ် ညည်းညူမိကြသည်။

အရင်ကတော့ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တောင့်တင်းပြီး အသက်ရှူနိုင်လောက်အောင် မချောမွေ့ပါဘူး။ အရင်တုန်းကတော့ ရုပ်သေးတွေဟာ အင်အားရဲ့ 50% ကနေ 60% ထိသာ တိုက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ခွန်အား 70% လောက်ကို လုပ်နိုင်နေပါပြီ။

ဤရုပ်သေးများပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အပြည့်အ၀ ဖွဲ့စည်းပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ဘဝတွင် ၎င်းတို့၏ခွန်အားကို အပြည့်အဝ ပြသနိုင်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်မိလျှင် မိမိတို့အတွက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သနားစရာ ကောင်းနေပြီ။

ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

သတ်မလား? ဒါပေမဲ့ လူသုံးဆယ်ကျော်ကို ရှစ်ယောက်လောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား?

မသတ်ဘူးလား? ဒါဆိုရင်လည်း ဒီလူတွေရဲ့ ခွန်အားက ပိုပို အားကောင်းလာမယ်။ ကြာလာရင် သူတို့လည်း မလွတ်နိုင်​တော့ဘူးလေ။