အစီအစဉ်

လုရွှမ် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်မှာ လခြမ်းက ရှိနေတုန်းပဲ။ အရင်က မြင်ဖူးတာတွေနဲ့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတာ မရှိပါဘူး။ ကြည့်လိုက်ရင် အစစ်အမှန် မဟုတ်တဲ့ တောတောင်တွေနဲ့ တူလေသည်။

တျယ်ရှုံ အပြေးအလွှား ပြေးထွက်သွားသည်။ သူသည် ဖြောင့်မတ်သူပင်။ ကြိုက်တာနဲ့ မကြိုက်တာတွေ အားလုံးက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ အရင်က သူအဲဒီလူတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ သတိပေးခဲ့ပေမယ့် လူတော်တော်များများက မယုံကြသေးပေ။ ထိုရလဒ်ကြောင့် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ဒါက သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေ၏။

အခု သူတို့အားလုံး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသလို ရည်မှန်းချက်လည်း လုံးဝ မရှိကြတော့ပေ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အဲဒီအကြည့်တွေက သနားညှာတာဖို့ တောင်းတနေပြီး သူတို့သာ မရှိရင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်နဲ့ နှိမ့်ချစွာ ကြည့်နေသလိုပဲ။

ဒါအမှန်ပဲ။ လုရွှမ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူတို့ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လူသားတစ်ယောက်လို ပြုမူရမယ့် ကျောရိုးရှိသွားတာပေါ့။ သေရင်တောင် သိက္ခာရှိရှိ သေရမယ်။ အသက်ရှင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးပြီး သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်ရမယ်။

"လုရွှမ်.... သူတို့ ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေလဲ ကြည့်လိုက်.... မင်း ဒီလူတွေကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားရင်တော့ အကူအညီ အများကြီး ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းအပေါ် အဆမတန် မှီခိုလာပြီး သူတို့အားလုံး မင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

တျယ်ရှုံက ဆိုလေသည်။

"ဒီလူတွေကို လက်လျှော့ဖို့ ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူး.... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒါကို မလုပ်နိုင်ကြဘူးကွ"

လုရွှမ် တျယ်ရှုံရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါတို့သာ သူတို့ကို အားကိုးနေရင် သူတို့က ငါတို့ကို ဆွဲချပြီး သူတို့နဲ့အတူ မြှုပ်နှံထားမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်....ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်ချင်ရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ အားကိုးလို့ မရဘူး ဒါကိုတော့ နားလည်ထား... သူတို့ကို ကယ်တင်မယ့်သူ မရှိဘူး ငါတောင်မကယ်နိုင်ဘူး ငါသူတို့ကိုကယ်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး လိုလည်း မလိုအပ်ဘူး ငါ့မှာလည်း တာဝန်မရှိဘူး"

"ဒါဆို မင်းဘာလို့ သူတို့အားလုံးကို ခေါ်လာတာလဲ"

"ဟာဟား ငါသူတို့ကို သေစေဖို့အတွက် ဒိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးနေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား? ဟားဟားဟား... အဲ့လိုလည်း မဟုတ်ဘူး ငါသူတို့ကို ရှင်သန်ခွင့်ပေးဖို့ အတူတူစုထားတာ... ငါတို့အတွက်လည်း အခွင့်အရေးပေးဖို့ပေါ့"

“ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး သူတို့ ရှင်သန်နိုင်မလား ဆိုတာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လို့ သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးသား... ဒါပေမဲ့ အခု မဟုတ်သေးဘူး ဒါကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်ဖို့လိုတယ် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တျယ်ရှုံသည်လည်း ဤအမှန်တရားကို နားလည်ပါသည်။ လုရွှမ် ကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးနေဖို့ တာဝန်မရှိပေ။ ဒါက လူအားလုံးကို ပေါင်းစည်းပြီး အတူတကွ လွတ်မြောက်မယ့် အခွင့်ကောင်းကို ရယူခြင်းဟု ခေါ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် အရာအားလုံး အတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသွားပြီ။

လုရွှမ်ဘေးမှာပဲ သူ အနားယူလိုက်သည်။ အချိန်တွေ ကုန်တာမြန်ပြီး လူတွေ ကြားထဲမှာလည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။ လုရွှမ် သူတို့ကိုသတိ မပေးရသေးခင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို အားလုံးနီးပါး မြင်လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့၏ တည်နေရာကသာ ၎င်း၏ မူလအသွင်အပြင်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး မထိန်းထားနိုင်တော့တာ ထင်ရှားပေသည်။

"သခင်လေးလုရွှမ် ငါတို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

"သခင်လေးလုရွှမ်... သခင်လေးမှာ ပြောစရာရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပါ... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး"

အရာအားလုံး မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်းပဲ... မီးဆို မီးထဲသွားပြီး ရေဆို ရေထဲသွားမယ်"

လုရွှမ် ပြောတဲ့အတိုင်း အခင်းအကျင်းတွေ အပြောင်းအလဲများကို မြင်တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် လုရွှမ်အပေါ် ဤလူများ၏ ယုံကြည်မှုသည်လည်း အလွန်တိုးမြင့်လာပြီး ၎င်းတို့၏ မှီခိုအားထားမှုသည်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

တျယ်ရှုံကတော့ လူဆိုးအုပ်စုကို စိုက်သာ ကြည့်နေသည်။

"ကောင်းပြီ ငါတို့မှာ အချိန်နည်းနည်း ကျန်သေးတယ် ငါမင်းတို့ကို ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ပြောပြမယ်"

"အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာက အလုံခြုံဆုံး နေရာပဲ... ဒီစကားက အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး ကောင်းကင်ဘုရင်စံအိမ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီအရတော့ လူတိုင်းသိမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ဒီနေရာကို ကံတရားနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားချင်တယ် ဆိုရင်တော့ လုံးဝနည်းလမ်း မရှိဘူး"

"နောက်တစ်ခု မင်းတို့ အသက်ရှင်ချင်ရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးရမယ် သေအောင် တိုက်ရဲရမယ် သေမှာကြောက်လေ အရင်သေလေလေပဲ... ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်လေလေ အခွင့်အရေးပိုရလေလေပဲ ဒီလိုဆို အဆုံးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး များလိမ့်မယ်"

“သိပ်မတွေးပါနဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုး ထပ်ရှိနိုင်သေးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီတွေတုန်းက ငါတို့ နာရီပိုင်းလေးပဲ အနားယူလိုက်ရတယ် ဆိုပေမယ့် အခုက နေ့သစ်တစ်ခု စတင်နေပြီ အန္တရာယ်များတဲ့ကာလကို ရောက်တော့မယ်”

လူတိုင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး လုရွှမ်ရဲ့ စကားကို နားထောင်နေကြသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများသည်လည်း လူတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အားလုံးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ တချို့လူတွေက ဒါကို အလေးအနက် မထားသလို တချို့က လေးလေးနက်နက် ယုံကြည်ကြသည်။ တချို့က အကျင့်ပျက်နေသလို လုံးဝကို စိတ်ထဲမထားဘဲ တချို့မှာတော့ ထိတ်လန့်နေပြီ။

"ငါ့မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ် အဲဒါက အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ.... အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာက အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ ငါမင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို မဖြုန်းတီးဘူး ဒါအမှန်တရားပဲ...

ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးနေရာ ငါတို့ အောင်နိုင်ပြီးတဲ့နောက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်ကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်တဲ့ နေရာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

ဒီစကားကို ကြားတော့ လူတိုင်းက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူးလား?"

"သခင်လေးလုရွှမ်... မင်း အဲဒီရုပ်သေးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ သေချာပေါက် သေသွားလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်တယ် မင်း ငါတို့ကို သေမင်းဆီ တွန်းပို့နေတာပဲ ဒါက ဘယ်လိုနည်းလမ်းကြီးလဲ"

"တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိရမယ် မျှော်လင့်ချက်ကတော့ အမြဲရှိနေမှာပဲ"

"ဟမ့် သခင်လေးလုရွှမ် မင်းကိုကူညီဖို့ ငါတို့ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်ခဲ့တာမလား? မင်း ဒီလောက် အသံထွက်အောင် ပြောဖို့ လိုလို့လား?"

"ဟုတ်တယ် အားလုံးကို ဖြောင့်မှန်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ တွဲခေါ်ပြီး မင်းအတွက် ငါတို့ကို အတင်းအကြပ် အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာမလား... ဘာလို့လဲ"

"ကျွန်တော်တို့မှာလည်း ခြေလက်တွေ ရှိတယ်... အတူတူရှိတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တယ် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ မလိုဘူး"

လူတိုင်းက အော်ဟစ်ပြီး ဆူညံလာတော့သည်။ ကနဦး အသနားခံမှုများနှင့် သံသယများမှ တဖြည်းဖြည်း စွပ်စွဲမှုများနှင့် အလွဲသုံးစားမှုများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကာ လူတိုင်းကို ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်နေသည်။ တျယ်ရှုံသည် လုရွှမ်အနားတွင် ရပ်နေကာ အကြိမ်ကြိမ် ချေပချင်သော်လည်း လုရွှမ်က တားထားသည်။

"မလုပ်နဲ့ လွှတ်ပေးထားလိုက်... မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ အသက်နဲ့ သေရေး တိုက်ပွဲမှာ ထပ်ပြီး ထုတ်ပစ်ရင် ငါတို့အတွက် ပိုဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

လုရွှမ်ရဲ့အသံကို ကြားပြီးနောက် တျယ်ရှုံရဲ့ နှလုံးသားမှာ ပို၍ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ခံထားရသလို အသံကိုတောင် လုံးဝ မထုတ်နိုင်တော့ပေ။

ဤသခင်လေးလုရွှမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ခွန်အားနှင့် ထူးကဲသော အရည်အချင်းများဖြင့် ကျော်ကြားသော ပညာရှင် ဖြစ်လေသည်။

အရင်က သူလုပ်ခဲ့တာတွေကို နည်းနည်းနားလည်ထားပေမယ့် အခုက ဒီလူတွေက သူ့အစီအစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာပုံရသည်။ တဖြည်းဖြည်း လူတိုင်း၏ အသံများ နိမ့်ပါးလာပြီး အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။

"ပြောလို့ ပြီးပြီလား? ကောင်းတယ် ငါ့နည်းလမ်းက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ရင် ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့.. ငါ့နည်းလမ်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်ရင် အဝေးမှာ ရပ်နေလိုက်"

လုရွှမ် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အတင်းအကြပ် မလုပ်နဲ့ ငါက ဆူးလမ်းကို ရွေးပြီးပြီ ငါ့ရဲ့အနာဂတ်က ခက်ခဲမယ်လို့လည်း ရည်မှန်းထားတယ်.... မင်းတို့ သေတဲ့အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာ နောင်တရပြီး သေရင်လည်း သေသွားနိုင်တယ် မင်းတို့က သန်မာနေရင်တော့ ကံတရားကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မယ် မဟုတ်ဘဲ မဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို ဘယ်သူကမှ မကူညီနိုင်ဘူး မင်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်"

"မလုပ်နိုင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသင်းငယ်တစ်ခု ဖွဲ့လို့ရတယ် ငါ့အကြံက မှားကောင်းမှားနိုင်တာပဲ"

အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအခိုက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လုရွှမ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေလိုက်သည်။ တခြားလူတွေ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ လုရွှမ် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး။

"ပြန်သွား ငါတို့နောက်ကို မလိုက်နဲ့"

တစ်ဖက်လူက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ဒေါသထွက်လာပြီး “ဘာလို့လဲ” ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်မေးလိုက်လေသည်။