ရွှမ်ဝူ

"ဆရာတူအစ်မ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားကို မခံစားနိုင်တော့ဘူး ဟုတ်လား?"

မော့ရှဲလည်း အထိတ်တလန့်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ ဟုန်ရှန်ယင်းမှာ မျက်နှာ အရောင်ဖျော့သွားပြီး ချီတုံချတုံနဲ့ ဆို၏။

"ဖြစ်နိုင်တယ်.... ဒါ မတော်တဆ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဆရာ အဆင်ပြေမှာပါ.... မဟုတ်ဘူး သေချာပေါက် အဆင်ပြေလောက်တယ်"

မနေ့ညက ကောင်းကင်ဘုရင် စံအိမ်သို့ ပျံတက်သွားသည့် ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓား၏ အဖြစ်အပျက်သည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားသည် ဆရာ့လက်ထဲတွင် ရှိ​​နေလောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားရဲ့ တည်ရှိမှု​ကို မခံစားရတော့ပေ။ အကြောင်းပြချက်က နှစ်ခုပဲရှိသည်။ ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားက ကျိုးသွားတာ မဟုတ်ရင် လုရွှမ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့ပဲ။

တစ်ဖက်မှာတော့ ပရမ်းပတာ​တွေ ဖြစ်နေပြီ။ အမြင်အာရုံနယ်ပယ်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များသာ ပြည့်နေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ယ ပြင်းထန်သော လေသည် နားနှစ်ဖက်လုံးတွင် တိုက်ခတ်နေပြီး ဘာသံမှမကြားရပေ။

အနံ့ မခံနိုင်သလို ဘာကိုမှလည်း မခံစားရရာ လုရွှမ်သည် ဤခံစားချက်က အာရုံခြောက်ပါးမှ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ပါသည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ စိတ်ဝိညာဉ် ပင်လယ်ထဲက မုန်တိုင်းဟာ တဟုန်ထိုး ပြင်းထန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခြေချင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ဖန် သူ့စိတ်တွေက ချက်ချင်း ကြည်လင်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်လာနိုင်ပြန်သည်။

သူ့လက်ဖဝါးက ကြမ်းတမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရတော့ လက်ဖဝါးက တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင် ခံထားရသလို ခံစားမိတာကြောင့် မသိစိတ်က လုံးဝကို ရုန်းကန်နေရသည်။ လူတိုင်း ဤအချိန်တွင် လွတ်မြောက်ပါက အကောင်းဆုံးပင်။ မဟုတ်ပါက ဤမငြိမ်မသက်မှုများတွင် ထာဝရ အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

တျယ်ရှုံက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီး လူရှစ်ယောက်လုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချိတ်ထားသောကြောင့် လုရွှမ်၏ စွမ်းအားများ ချောမွေ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုအချိန်မှာ လက်တွေကို လွှတ်လိုက်ပါက အနာဂတ် အခြေအနေကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ကိုးယောက်သည် ယခုအချိန်တွင် ရေစီးနှင့်အတူ လွင့်မျောနေသော မြစ်ပေါ်က ဘဲစေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လုရွှမ် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ လွတ်မြောက်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့် ခံစားနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ တစ်မီတာခန့်သာ ရှိသောကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို တဟုန်ထိုး ခုန်တက်သွား​စေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင်တော့ ဖိနှိပ်မှုက ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေပြီး အနည်းဆုံး နှစ်ဆကျော်နေပြီဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရလေသည်။

အကယ်၍ မနေ့ညက စကြဝဠာကိုးလှည့် အခင်းအကျင်း၊ ထိုက်ကျိရဲ့ ယင်ယန်ကို သုံး၍ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မကူညီခဲ့ဘူး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည် သန့်စင်သွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အလွန် ပြန်လည် ကောင်းမွန် မလာခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ယခုအချိန်မှာ အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

အလင်းနဲ့အမှောင်တို့ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားကာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လုနီးပါးပင်။ လုရွှမ် ကောင်းကင်မီးတောက် မျက်လုံးကို ဖွင့်ထားသောကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မီး​တောက်လို နေမင်းမျက်လုံး၊ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့် လုရွှမ်သည် တံခါးပေါက်နှင့်တူသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို သူနောက်ဆုံးမတွေ့မီ အချိန်ထိ ဘယ်​လောက်ကြာအောင် လွင့်မျောသွားခဲ့မှန်း မသိပေ။ ယွမ်စွမ်းအင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မခွာနိုင်ဘဲ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော်လည်း အလင်းတန်း အနည်းငယ်က ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် ဝင်ရောနှောလာခဲ့သည်။

သူသည် လှေကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှော်ခတ်ရင်း ထိုလမ်းကြောင်းကို ရောက်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသလိုပင်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် လုရွှမ်သည် လူတိုင်းနှင့်အတူ တံခါးပေါက်ထဲ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝုန်း!

အားပြင်းသော ရေအားတစ်ချက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ဆောင့်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားလေသည်။ သွေးများ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထွက်လာ၏။ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ ဆက်လက် မြင့်တက်လာကာ နတ်ဝိညာဉ်ဒိုင်းလွှာဟာ ပွင့်ရုံမျှသာ ပွင့်သွားပြီး ရေစီးဆင်းမှုကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုမှ မတ်တပ်ရပ် မနေနိုင်တော့ပေ။ ခြေထောက်တွေက ရေညှိတွေပေါ်မှာ ရပ်မိသွားသလို ချော်လဲပြီး ရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျသွား၏။ ရေကန်ထဲက အေးမြတဲ့ရေက လုရွှမ်အား နိုးလာစေခဲ့သည်။ ရေကန်အောက်ခြေကနေ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စိမ်းလန်းနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကြီးမားသော ကျောက်တုံးများသည် ရေကန်၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး ကျောက်တုံးများသည် ရေညှိအကြောများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားတာကြောင့် အင်မတန် စိမ်းလန်းနေသည်။ အပေါ်မှာ​တော့ ရေတံခွန်တစ်ခု ရှိသည်။ ဘယ်လောက်မြင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှမသိနိုင်။ လုရွှမ်သည် သူလည်း မြင်ကွင်းကို လုံးဝ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး ဆိုတာ သိလိုက်သည်။

တိမ်တိုက်များက မျက်စိတစ်ဆုံး ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့အပြင် သက်တန့်တို့သည်လည်း အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသည့် ရှုခင်းကို တံတားထိုးပေးထားသည်။

လုရွှမ် ညည်းတွားရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်သော် နာကျင်မှုက မပျောက်သေးပေ။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားနဲ့ ရေစီးဆင်းမှုဒဏ်ကို ခံရတဲ့အခါ ဒီလောက် နာကျင်တာ တခြားသူတွေဆို တွေးကြည့်လို့ပင် မရချေ။

ဟုတ်တယ်၊ တခြားသူတွေ ဘယ်မှာလဲ။ လုရွှမ် ရုတ်တရက် ရေထဲမှ ခုန်တက်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အလွန်ပေါများ သော်လည်း ဖိအားများသည်လည်း အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။ ၎င်းသည် ရှေး​ဟောင်းလျှပ်စီးကမ္ဘာမှ တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာ အထိ ဖြတ်ကျော်သွားသော အာကာသဖိအား ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တစ်ခုလိုပင်။

စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားသည် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး ကန့်သတ်ချက် မရှိတော့ဘဲ အတားအဆီးမရှိ စီးဆင်းလာသည်။ ယွမ်စွမ်းအင် တစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်စဥ် မျက်စိရှေ့က ကျောက်တုံးကြီး ကွဲသွားကာ ကျောက်တုံးငယ်များ လွင့်ထွက်သွားသည်။

လုရွှမ်သည် လက်ရှိအခြေအနေ အတွက် အလွန်ကျေနပ်အားရနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှာတော့ လှိုင်းလေထန်ပြီး အမျိုးမျိုးသော ဖြစ်စဉ်များနှင့်အတူ မိုင်သန်းပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိနေသည်။

"တျယ်ရှုံ.... လော့ရှန်း"

လုရွှမ် လူတိုင်းရဲ့ နာမည်တွေကို ဟောက်ပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားက မိုင်ထောင်ချီကြာအောင် ဖြန့်ကျက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဘယ်မှာရှိသလဲ ရှာဖွေကြည့်ပေမယ့် လူရဲ့အရိပ်တောင်မှ ရှာမတွေ့ပေ။

"ဟေ့ ဟိုကောင်လေး.. မင်းဘာတွေအော်နေတာလဲ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အနားယူမှုကို အနှောက်အယှက် ဖြစ်စေတယ် သိရဲ့လား"

ထိုစဥ် ရေအောက်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ လုရွှမ် လန့်သွားသည်။ သူ အဲဒီလူရဲ့ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မခံစားခဲ့ရဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ လိပ်နဲ့တူတဲ့ အကောင်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက အရမ်းချစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

"ဟေ့ ကလေး ဆင်းလာခဲ့... ငါဒီလိုစကား ပြောနေတာ အရမ်းခက်တယ် လူကြီးတွေကို လေးစားပြီး ငယ်သူကို ဘယ်လိုချစ်ရမှန်း မသိဘူးလား"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး ပြေးလာကာ လိပ်ကလေးကို သူ့လက်ဖဝါးထဲ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့ မင်းစကားပြောရတာ မပင်ပန်း​တော့ဘူးမလား"

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ရွှေ့လိုက်ပေမယ့် လိပ်ကလေးကို မမြှောက်နိုင်လိုက်ပေ။ လိပ်ကလေးက ရယ်ပြီး ပြော၏။

"အလုပ်ကြိုးစား.... မင်းအားနည်းနည်း ထပ်သုံးပြီး ကြိုးစားထား!"

လုရွှမ်သည် သူ့မျက်ရည်များကို မျိုသိပ်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ယွမ်ခွန်အားကို အတူတကွ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း လိပ်လေးကို လုံးဝ မချီနိုင်သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားလေ၏။

"မင်း မင်းက ရွှမ်ဝူလား?"

ဒဏ္ဍာရီအရ ရွှမ်ဝူသည် ကမ္ဘာကြီးကို သယ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အားကောင်းသည့် အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း ပြောထားသည်။ ယခု ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် အလေးချိန်ကို ကြည့်လျှင် ထိုအချက်ကို တွေးကြည့်နိုင်သည်။

လိပ်တစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ၎င်းသည် ငယ်ရွယ်လွန်းသဖြင့် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကိုပင် မတွေ့ရပေ။ လိပ်ငယ်၏ ပြတင်းပေါက်လို ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးကြီးများတွင် မထီမဲ့မြင် အရိပ်အမြွက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဘာ​တွေ လာဟန်ဆောင်နေတာလဲ? ငါက ရွှမ်ဝူပဲ.... ဘယ်သူက ငါ့ကိုမသိလို့လဲ? ဟမ့် မင်းတော့ အရမ်းအံ့သြနေပုံရတယ်နော် ငါ့ဆီက အာရုံစိုက်တာ ခံချင်ရင်တော့ ဝေးသေးတယ်ကွ...."

ရွှမ်ဝူလေးက စိတ်မရှည်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆက်ပြောလေသည်။

"ပျင်းစရာကြီး မင်းကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူးလို့ မင်းသခင်ကို ပြန်သွားပြောလိုက်ပါ.... ငါ့ကို ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ မဟုတ်ရင် ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်မှာ.. ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ မရှိတော့ရင် ဘယ်လိုရှင်သန်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

ပြောပြီးနောက် ရေထဲပြန်ငုပ်ဖို့ ပြင်တော့သည်။ လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်သွားကာ ရွှမ်ဝူထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းရွှေ့သွားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရွှမ်ဝူ....ခင်ဗျား နားလည်မှုလွဲနေပြီ ကျွန်တော်က ဘယ်ဂိုဏ်းဝင်မှ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်လုရွှမ်မှာ သခင်လည်း မရှိဘူး ကျွန်တော်က အာကာသထဲကို မှားဝင်ခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်နဲ့လာတဲ့ အဖော်တွေလည်း ပျောက်နေတယ် အဲဒါ အစ်ကိုရွှမ်ဝူ တွေ့လိုက်သေးလား မသိဘူး!" ​​

"မင်းငါ့ကို အစ်ကိုရွှမ်ဝူလို့ ခေါ်လိုက်တာလား?"

"ဟုတ်​တယ်လေ... ခင်ဗျားက ဒီလောက်..."

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ဖြောင့်စင်းသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ရှေ့က ရွှမ်ဝူလေးက တခဏချင်း ပိုကြီးလာလို့ပါပဲ။