အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့ အသွား
Vol. 93 Ch. 1297
မြစ်ကောင်းကင်အပြင်ပိုင်နက်။
ထန်ရှုနှင့်ကူးယန်အာတို့က တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သောဂြိုလ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်၊ ထိုနေရာတွင် စခန်းချထားသော တဲများကို မြင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်က အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။
“ပွင့်စမ်း…”
ထန်ရှုက ဂြိုလ်အစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ တဲစခန်းများထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဝှစ်…ဝှစ်…ဝှစ်…
ပုံရိပ်ကိုးခုက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာပြီး သုံးယောက်က ထန်ရှုအရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အရှင်…”ကျုံးလင်က အရိုအသေပေးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်နှစ်နဲ့နှစ်ဝက်အတွင်း ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပျက်ခဲ့လား”ထန်ရှုက မေးလိုက်သည်။
“တခါတရံမှာ အင်မော်တယ်တချို့က ဖြတ်သန်းဖြတ်သွားဖြတ်လာရှိကြပေမယ့် သူတို့က ငါတို့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး”ကျုံးလင်က ပြောလိုက်သည် “ဒီရက်တွေမှာ လူတိုင်းက ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အပြည့်အဝနစ်မြုပ်နေပြီး အများစုက အဆင့်တက်လှမ်းခဲ့ကြတယ်”
သူမ၏တင်ပြချက်အပေါ် ထန်ရှုက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝေးမှ သူ့ထံ လာနေသောသူများထံ သူ့အကြည့်က ရွှေ့ပြောင်းသွား၏။ သူက လေထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံတက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည် “အားလုံးပဲ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီနေရာမှာ လူစုကြမယ်”
အိုးရန်လုလုက ထန်ရှုအရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် သူမက မေးလိုက်၏ “ငါတို့ နောက်ထပ်ဘာလုပ်ကြမှာလဲ”
“ငါတို့ရဲ့နေရာကို အင်မော်တယ်လိုင်ဆီယန်ဆီ ပြောင်းရမယ်”ထန်ရှုက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေ၏။
“အင်မော်တယ်လိုင်ဆီယန်က ဒီနေရာနဲ့ အတော်လေးဝေးတာလား”အိုးရန်လုလုက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ရဲ့ခရီးက အဆင်ပြေချောမွေ့မယ်ဆိုရင် လေးနှစ်အတွင်း အဲကို ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် လမ်းမျာ မမြင်နိုင်တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံတွေ့မယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်က ပိုကြာလိမ့်မယ်”ထန်ရှုက ပြန်ဖြေ၏။
လေးနှစ်လား။
အဖြေကို ကြားပြီးနောက် အိုးရန်လုလုသာ ထိတ်လန့်သွားရသည်မဟုတ်၊ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ကျန်လူများလည်း အလားတူပင်။ ယခုမှသာ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာက ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြောသလဲဆိုသည်ကို သူတို့က တွေးနိုင်တော့သည်။
ဝှစ်…
ကူးရှောက်ရွှယ်က ထန်ရှုအရှေ့၌ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏လှုပ်ရှားနေသောစိတ်ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်လျက် သူမက မေးလိုက်သည် “ဆရာအဘိုး၊ ဆရာ၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ”
ထန်ရှုက ကစ်သီကို လူတိုင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျုံးလင်တို့ငါးယောက်အဖွဲ့ထံ လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏ “ဒီလူတွေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့အသွင်အပြင်က ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုပေမယ့် သူတို့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့အရှိန်အဝါက မပြောင်းလဲသေးဘူး”
ကစ်သီက ကျုံးလင်တို့ကိုးယောက်ထံ လျှောက်သွား၏၊ သူတို့၏အရှိန်အဝါနှင့်စိတ်ဝိညာဉ်များကို မှတ်မိပြီးနောက် သူမက မျက်ရည်တို့ စီးကျလာသည်။ အတိတ်တွင် သူမ၏ဆရာသခင်ထန်ရှုက သူမကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း ကျုံးလင်တို့အဖွဲ့က သူမကို ဂရုအစိုက်ဆုံးဖြစ်သည်။
ကူးရှောက်ရွှယ်က ထန်ရှုထံ ချဉ်းကပ်လာကာ တုံ့ဆိုင်းလျက် မေးလိုက်သည် “ဆရာအဘိုး၊ ခရီးကနေ ဆရာအဘိုးနဲ့ဆရာတို့က ကောင်းကောင်းရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့လား။ ဆရာအဘိုး သိလား၊ ငါတို့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်သုံးစွဲမှုက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုမြန်တယ်”
ထန်ရှုက ရယ်လိုက်မိ၏ “ဘယ်လိုတောင် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းက တကယ်ကို ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးပဲ။ ဒါပေါ့၊ ငါတို့က အများကြီး ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့တာပေါ့”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊ အင်မော်တယ်ကျောက်တုံးနှစ်သန်းနှင့်အင်မော်တယ်သလင်းကျော်ဆယ်ခုကျော်က လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်လာပြီး မဟာထန်အင်ပါယာ၏အဖွဲ့ဝင်တိုင်းအရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဒါက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာရဲ့ငွေကြေးပဲ၊ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့အင်မော်တယ်တွေအားလုံး အသုံးပြုလို့ရတဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုလဲ ဟုတ်တယ်။ ဒီအင်မော်တယ်ကျောက်တုံးတွေမှာ အင်မော်တယ်စွမ်းအားရှိတယ်၊ အဲဒါကို စုပ်ယူပြီး မင်းတို့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်လို့ရတယ်။ မင်းတို့ကြိုက်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ဖို့အတွက်လဲ အသုံးပြုလို့ရတယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူတိုင်းထံ အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်များပေးကာ ဆက်ပြော၏ “ဒီတစ်ခုအတွက်ကတော့ ဒါက အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်ပဲ၊ အင်မော်တယ်ကျောက်တုံးထက် တစ်ဆင့်ပိုမြင့်တယ်။ အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်တစ်ခုက အင်မော်တယ်ကျောက်တုံးတစ်ရာနှင့် ညီမျှတယ်။ အခု မင်းတို့တစ်ယောက်စီမှာ နှစ်ခုရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကျရင် အင်မော်တယ်ကျောက်တုံးနဲ့သလင်းကျောက်အတွက် မင်းတို့ရဲ့နှစ်စဉ်ခွဲတမ်းကို ရလိမ့်မယ်။ ပမာဏကတော့ မင်းတို့ရဲ့ရာထူးနဲ့အဆင့်အတန်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ မင်းတို့က ပိုသန်မာလေလေ၊ မင်းတို့က ပိုရလေလေပဲ”
မဟာထန်အင်ပါယာ၏အဖွဲ့ဝင်အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်တုန်းက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဗဟုသုတအချို့ သူတို့ထံတွင် ရှိသည်။ ထို့ပြင် ကျုံးလင်တို့ကိုးယောက်ထံကနေ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ အမြောက်အများ သိရှိခဲ့ရ၏။ သူတို့အတွက် အင်မော်တယ်ကျောက်တုံးနှင့်သလင်းကျောက်များက တန်ဖိုးကြီးရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက် ထန်ရှုက အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်သုံးသန်းကျောက်ကို ကူးရှောက်ရွှယ်ထံ ပေးကာ ပြောလိုက်၏ “ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးအနေနဲ့ မင်းက ဒီအင်မော်တယ်သလင်းကျောက်တွေကို စီမံခန့်ခွဲရမယ်။ ဒါပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ဘဏ္ဍာရေးပြဿနာတွေ ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို ပြောပါ”
ကူးရှောက်ရွှယ်က ထပ်ခါတလဲလဲခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏ “ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်၊ ဆရာအဘိုး”
ထို့နောက် ထန်ရှုက ဉီးတည်ဘက်တိုင်းသို့ ပြုံးကာ ကြည့်လျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည် “မင်းတို့အတွက် ဒီအင်မော်တယ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့သလင်းကျောက်တွေက အခြေခံအကျဆုံးအရာတွေပဲ။ ငါတို့က အခြားပစ္စည်းတွေလဲ ဝယ်လာတယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အင်မော်တယ်ဓားနှစ်သိန်းကျော်၊ အင်မော်တယ်ချပ်ဝတ်အစုံနှစ်သိန်းကျော်ကို ယူထုတ်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီ ပေးလိုက်၏။
နောက်ဆုံးတွင် သူက အခြားအမျိုးအစားလက်နက်များ၊ ဆေးလုံးများ၊ အဆောင်များ၊ အစီအရင်ချပ်ပြားများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်အမျိုးမျိုးကို ကူးရှောက်ရွှယ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“ဒီလောက်အများကြီး…”
သူမက ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်များစွာ စီမံခန့်ခွဲဖူးသော်လည်း ယခုထန်ရှုယူလာသည့်ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကမ္ဘာများပမာ ကွာခြားလှသည်။ သူမကို အထိတ်လန့်စေဆုံးက သန်းဝက်ရှိသောသိုလှောင်လက်စွပ်များပင်။
တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။
ထန်ရှုနှင့်ကူးယန်အာကလွဲပြီး ကျန်လူများက ကောင်းကင်ဘုံစံအိမ်အင်မော်တယ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ယခင်ခရီးတွင် မေးမြန်းခဲ့သောကြောင့် ခရီးရှည်နေရာလပ်တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးအစီအရင်အား ဘယ်နေရာကို ရှာရမည်ကို သူက သိ၏။
နှစ်လကြာပြီးနောက်။
ထန်ရှုနှင့်ကူးယန်အာတို့က တိုက်ကြီးတစ်ခု၏အမြင့်ဆုံးတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်၊ ဧရာမနေရာလပ်တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးအစီအရင်က သူတို့၏မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျင့်ကြံသူနှင့်အင်မော်တယ်ရာချီက ၎င်းအနီးနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
ငွေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ယောက်က အင်မော်တယ်ငါးရာကို ဉီးဆောင်ကာ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးအစီအရင်ပတ်ပတ်လည်ကို စောင့်ကြပ်နေသည်။
ထန်ရှုက မေးမြန်းလိုက်ပြီး ထိုအင်မော်တယ်စစ်သားများက ဤတိုက်ကြီး၏တစ်ခုတည်းသောအင်ပါယာဖြစ်သည့် သံမြင်းလားအင်ပါယာမှ ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ထိုအင်ပါယာတွင် စွမ်းအားရှင်အမြောက်အများရှိသည်ဟု ပြောကြပြီး သူကိုယ်တိုင်က ပြီးပြည့်စုံခြင်းရွှေအင်မော်တယ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
“စီးခပေးပါ”
ငွေရောင်ချပ်ဝတ်ဗိုလ်ချုပ်က ထန်ရှုထံ လျှောက်လာပြီး အေးစက်စက်တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လေးလံသောအသံနှင့် မေးလိုက်၏ “ကောင်းကင်ဘုံစံအိမ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းထဲကလူတစ်ယောက်စီအတွက် အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်တစ်ခု၊ အပြင်ဘက်က လူတစ်ယောက်စီအတွက် အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်ဆယ်ခု”
ထန်ရှုက သူ့ထံ အင်မော်တယ်သလင်းကျောက်နှစ်သိန်းကျော်ပေးကာ ဆိုလိုက်သည် “စည်းမျဉ်းတွေကို ငါ သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါတို့ကို စစ်ဆေးဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ ဒီအင်မော်တယ်သလင်းကျောက်တွေအားလုံးက အရေအတွက်အတိအကျပဲ။ တစ်ခုလေးတောင် မလျော့ဘူး”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ၊ ရောင်းရင်းအင်မော်တယ်”ငွေချပ်ဝတ်ဗိုလ်ချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကူးယန်အာက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူမ၏အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြော၏ “မင်းက ငါတို့ကို စစ်ဆေးချင်တယ်ဆိုတာ သေချာလား”
ဗိုလ်ချုပ်က နှလုံးတစ်ချက်ခုန်သွားကာ ချက်ချင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ငါတို့က အမိန့်အတိုင်းလုပ်ရတာပါ၊ ရောင်းရင်းအင်မော်တယ်။ ဒါက မင်းတို့အတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် သွားလို့ရပါပြီ”
သူက မတုံးပေ။ တစ်ဖက်လူတွင် လူများစွာ ရှိသည်ကို သူ သိ၏။ အဲဒီကောင်းကင်ဘုံစံအိမ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းထဲမှာ စွမ်းအားရှင်တွေ ဘယ်လောက်ထိ ရှိမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးခွန်အားအရ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရန် မစွန့်စားရဲပေ။ သူတို့ထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသောစွမ်းအားရှိသည့်တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိပြီး သူက သူတို့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့လျှင် သူတို့က သူနှင့်သူ့အဖော်ကို သတ်ရန် လှုပ်ရှားပေလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် ထိုလူများက ဤကြယ်ပိုင်နက်မှ ထွက်ခွာသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်၊ သံမြင်းလားအင်ပါယာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုမဟုတ်သည်ကား ကောင်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်၏။
“တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးအစီအရင်ကို ကြိုတင်အသက်သွင်းလိုက်ပါ…”
ငွေချပ်ဝတ်ဗိုလ်ချုပ်က ပြန်လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထန်ရှုနှင့်ကူးယန်အာတို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ အစီအရင်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ ထို့နောက် တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးအစီအရင်က စတင်လည်ပတ်လာ၏။
မိဿရာသီအင်မော်တယ်ပိုင်နက်။
ကောင်းကင်ဘုံရေအင်မော်တယ်ပိုင်နက်။
စိမ်းပြာရောင်အင်မော်တယ်ပိုင်နက်။
ဆန်ခါဒိုရီအင်မော်တယ်ပိုင်နက်။
လမ်းတွင် နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် သူတို့က တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးအစီအရင်ငါးခုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းအင်မော်တယ်ပိုင်နက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဆရာသခင်၊ ငါ ကြက်သွေးရောင်ကြာဆန်ပြုတ်ကို စားချင်သလိုပဲ”
ကလေးဆန်သောအပြုံးတစ်ခုက ကူးယန်အာ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမက ထန်ရှု၏လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်၏။
အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များက ထန်ရှု၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ဆယ်နှစ်အရွယ်ကူးယန်အာကို ကြယ်သွေးရောင်ကြာပန်းအင်မော်တယ်ပိုင်နက်သို့ ခေါ်လာကာ ဟက်ဆန်ရဲတိုက်တွင် ကြက်သွေးရောင်ကြာဆန်ပြုတ်ကို စားခဲ့ကြသည်။ အရသာက သူမအတွက် မမေ့နိုင်စရာဖြစ်သလို ထန်ရှုအတွက်လည်း အတူတူပင်။
ထန်ရှုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် “ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက စားချင်နေမှတော့ အဲကို သွားကြတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သိမ်းထားတာ မှန်ရင် ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းပိုင်နက်ရဲ့နေရာလပ်တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းအစီအရင်က အိုင်ဗီဝိုင်အင်မော်တယ်ပိုင်နက်ကို ဉီးတည်တာပဲ၊ အဲဒီနေရာက ဟက်ဆန်ရဲတိုက်နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ ငါတို့ရဲ့ရိက္ခာတွေလဲ လျော့နည်းနေတာဆိုတော့ လိုအပ်တာတွေ ဝယ်ရမယ်”
“ဒါပေါ့၊ ငါတို့တွေ ချမ်းသာဖို့ အခွင့်အရေးအချို့ ရရှိလာနိုင်တာပဲ”ကူးယန်အာက ပြုံးကာ ပြန်ပြော၏။
ထန်ရှုက ရယ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအခြေအနေမဟုတ်လျှင် အခြားသူများ၏ကြွယ်ဝမှုကို မလုယက်ချင်ပေ၊ သို့သော် ဆိုးသွမ်းသောသူများကို လုယက်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိပေ။
“ဒါနဲ့ ငါတို့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကျွမ်းကျင်သူအချို့ကို ဝယ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ ယန်အာ”
“ဟမ်၊ ဒါ ဘာဆိုလိုတာလဲ၊ ဆရာသခင်”ကူးယန်အာက အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။
“ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းပိုင်နက်က အတော်လေးဖရိုဖရဲဖြစ်တယ်၊ အတိတ်မှာတုန်းက မင်းလဲ မြင်တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ လက်ရှိငါတို့ရဲ့ခွန်အားအရ ငါတို့ရဲ့ဘေးကင်းမှုကို အာမခံဖို့က မလွယ်ကူဘူး။ ဒါကြောင့် သတ်ဖြတ်ဖျော်ဖြေသူအချို့ကို ဝယ်ယူဖို့ ငါ စဉ်းစားနေတယ်”ထန်ရှုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ကူးယန်အာက လျင်မြန်စွာ နားလည်ကာ ပြန်ပြော၏ “ဆရာသခင်က ဝယ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်ဆိုရင် ရွှေအင်မော်တယ်သတ်ဖြတ်ဖျော်ဖြေသူတွေကိုပဲ ဝယ်ပါ”