သာလွန်တယ်

မုရုန်ချင်က "ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက သခင်လေးရွှမ်ကျီးရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပြီ... သခင်လေးလုရွှမ်ကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ပိုလို့ ကျော်ကြားလာတယ်... ဒီသခင်​လေးနှစ်ယောက်နဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်နိုင်တာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... သခင်လေးလုရွှမ်ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာများလဲ?"

သူမသည် အပေးအယူများကို သိတတ်သည့် ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။

မျှော်စင်နယ်ပယ်မှ ဆရာကြီး သုံးယောက်သည် လုရွှမ်တို့၏ ကျယ်လောင်သော ပြောဆိုမှုများကို နားစွင့်ထားကြသည်။ လုရွှမ်ကလည်း လျှို့ဝှက်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ သုံးယောက်စုလိုက်ပြီး သခင်လေး ရွှမ်ကျီးလည်း ရောက်လာသည်။

"ကျွန်​တော်တို့ရဲ့ အင်အားက တခြားသူတွေလောက် မအားကောင်းဘူး... သူတို့လက်ထဲက ရတနာတွေကို လုယူဖို့ ခက်လိမ့်မယ်!"

ရွှမ်ကျီးက စိုးရိမ်သောက အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့စိုးရိမ်မှုက ယုတ္တိမရှိပေ။

လုရွှမ်သည် ပြိုင်ဘက်သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သရေကျနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုးချက်တွေကို သေချာပေါက် ခံနိုင်ရည် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒီလို လုပ်ကြရအောင်!"

လုရွှမ်သည် ကျန်စကားလုံးများကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရာ နှစ်ယောက်သားက အထပ်ထပ် အခါခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် အကျွမ်းတဝင် ရှိတဲ့ လှိုင်းတစ်ခုပေါ်လာရာ လူခြောက်ယောက်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခင်နေရာမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရှိန်က မြန်လွန်းတော့ ခဏအတွင်း လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရချေ။ ရတနာများ ပေါ်ထွန်းလာချိန်တွင် ၎င်းတို့ သုံးဦး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မျှော်စင်နယ်ပယ်က လူနှစ်ယောက်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ စွမ်းအင်အလင်းတန်းအား ပစ်လွှတ်ကာ လုရွှမ်တို့အား ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ကြလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ရတနာကို ဖမ်းယူကာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေလေသည်။

အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် အခုက ပိုရှင်းလာပြီ။ လမ်းလျှောက်ရင်း ဖိအားတွေ ပိုကြီးလာပေမယ့် နောက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ သူတွေက သခင်တွေမို့ ဒီဖိအားကို ကိုင်တွယ်ရတာ သဘာဝအတိုင်း လွယ်ပါ၏။

လုရွှမ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တောက်ပသော အဝါရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် နတ်ဝိညာဥ်ဒိုင်း တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရွှမ်ကျီးနဲ့ မုရုန်ချင်တို့က လေပေါ် ကျွမ်းတစ်ချက်ပစ်ကာ တင်းကျပ်သော အခင်းအကျင်း ပုံစံများကို လေထဲသို့ အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မျှော်စင်နယ်ပယ်က သခင်သုံးပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့သုံးဦးတွင် အားသာချက် နှစ်ခုရှိသည်။ ကြံ့ခိုင်မှုအရ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရင် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာ မသေချာပေမယ့် အခင်းအကျင်း ပုံစံတွေနဲ့ ကစားရင် ဘယ်သူက အနိုင်ရမယ်ဆိုတာ မသေချာပါဘူး။

လုရွှမ်၏ လက်ရှိ ဝိညာဉ်ဒိုင်းသည် လူများစွာ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်သည်အထိ အစွမ်းထက်နေချေပြီ။

မျှော်စင်နယ်ပယ် သုံးယောက်မှာ လုရွှမ်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူတို့ခွန်အားကို တွန်းလှန်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါက ဘယ်သူ့အတွက်မဆို သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေခြင်းနဲ့ တူလေသည်။ လုရွှမ် တကယ်ကြီး ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့တာကြောင့် ပို၍ပင် အံ့သြမိသွားသည်။

လုရွှမ်၏ နတ်ဝိညာဉ်ဒိုင်းသည် ရွှမ်ဝူ (မဟူရာလိပ်နက်) ရဲ့ ရောင်ဝါကို ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် ၎င်းသည် နတ်မီးနယ်ပယ်ရှိ သာမန် နတ်ဝိညာဉ်ဒိုင်းထက် အဆများစွာ ပိုအစွမ်းထက်သည်။ ဒါပေမဲ့ မျှော်စင်နယ်ပယ် သခင်နှစ်ယောက်ရဲ့ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဒါက ရွှမ်ကျီးနဲ့ မုရုန်ချင်တို့ အခင်းအကျင်း ကောင်းချီးများကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

ရွှမ်ကျီးသည် အခင်းအကျင်း၏ ခွန်အားကို တိုးစေပြီး မုရုန်ချင်သည် ဖွဲ့စည်းခြင်း၏ နူးညံ့မှုကို တိုးစေသည်။ သူတို့ ခဏလောက် ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ တခြားသူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို တားဆီးနိုင်ကာ ရတနာတွေကို လုယူသွားနိုင်မှာ သဘာဝပါပဲ။

ယခုအချိန်သည် နောက်ထပ် အားသာချက် တစ်ခုအဖြစ် ပါဝင်လာမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံးမှာ နောက်ခံအားကောင်းပြီး မျှော်စင်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေတောင် သတ်ဖို့ မဝံ့ရဲကြပါဘူး။

ရတနာကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်သရွေ့ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ သတ်ရဲမှာ မဟုတ်။ လုရွှမ် တားဆီးနေချိန် ရွှမ်ကျီးက အခွင့်ကောင်းယူပြီး အခင်းအကျင်း စွမ်းအင်များကြား ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ သူက ရတနာကို လိုက်လုမယ့်အစား တတိယမြောက် မျှော်စင်နယ်ပယ်ကို ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ကာ မုရုန်ချင်က ရတနာကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အခွင့်အရေးကို ဆက်တိုက်ရယူခဲ့သည်။

"လူ​ကြီးမင်းတို့သုံးယောက်... ပထမကစားပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရသွားပါပြီ"

လုရွှမ်က ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရွှမ်ကျီးနဲ့ မုရုန်ချင်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေကြကာ အနည်းငယ် မာန​ကြီးနေသော အရိပ်အယောင်များ ထုတ်လွှတ်ထား၏။ လူသုံးယောက်မှာ ဒေါသထွက်နေပုံရသော်လည်း သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ အမှန်ပင် ပထမပွဲ၌ အငယ်တန်းသုံးယောက်က အနိုင်ရသွားခဲ့လေသည်။

"ဟမ့် ဒီတစ်ကြိမ်က မင်းကိုအခွင့်ကောင်းယူခွင့်ပေးလိုက်တာ နောက်တစ်ကြိမ်ဆို မင်းတို့အတွက် အခွင့်အရေး ဆိုတာ မရှိစေရဘူး"

လုရွှမ်တို့သည် လူသုံးယောက်၏ စကားကို အာရုံစိုက်ရန် အလွန်ပျင်းရိစွာဖြင့် အပြာရောင်ရတနာကိုလည်း စတင်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အစတုန်းကတော့ တုတ်လို့ထင်ခဲ့ပေမယ့် သေချာကြည့်လိုက်တော့ ယပ်တောင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ယပ်တောင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လေပြင်းက ခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ယပ်တောင်ပေါ်မှာတော့ ယွိလုံယင် (ကျောက်စိမ်းနဂါး) စကားလုံး သုံးလုံးကို ရေးထိုးထား၏။ နိယာမစွမ်းအင်များဖြင့် လုံး၀ဖွဲ့စည်းထားသော လေညင်းများက ပတ်ပတ်လည်တွင် လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လေ၏စွမ်းအားကို ခံစားနိုင်​ပေသည်။

လုရွှမ် ယပ်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ ယပ်တောင်က လေထုအလယ်၌ ဝေ့ဝဲကာ လုရွှမ်က လေပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"ပြင်းလိုက်တာ!"

ရွှမ်ကျီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ လုရွှမ်မှာ ဘယ်လို ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးတွေ ရှိနေသေးတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို စွမ်းအားတွေကို မှုတ်ထုတ်နိုင်တာလဲ။

"ဒါက နတ်လက်နက် မဟုတ်ပေမယ့် ဧကရာဇ်လက်နက်ရဲ့ နဝမအဆင့်မှာ ရှိတယ်... လေပြင်းနိယာမ အရဆို ဒီယပ်တောင်ရဲ့ စွမ်းအားက နတ်လက်နက်တစ်ခုထက် မယုတ်လျော့တော့ဘူး"

လုရွှမ် ပြောလိုက်သော် ရွှမ်ကျီးလည်း အံ့သြသွားသည်။ မုရုန်ချင်သည် ၎င်းကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ဆက်လက် ကြည့်ရှု​နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်နက်အပေါ် ချစ်ခင်မှုမှာ ပြောမပြတတ်ပေ။

"မိန်းကလေးမုရုန်ချင်က ဒီယပ်တောင်ကို အရမ်း သဘောကျတယ်ထင်တယ်... ဒါဆို ဒီရတနာကို မိန်းကလေး ပိုင်ပါတယ်"

ရွှမ်ကျီး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ ယခုလေးတင် ယပ်တောင်က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်သလဲ သိလိုက်ရသလို ၎င်း၏ အရည်အချင်းများသည် သူမ၏ လေ့ကျင့်မှု စွမ်းရည်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

သခင်လေးရွှမ်ကျီးက ဒီလောက်ရက်ရောပြီး ဒီယပ်​တောင်​ကို သူမအပိုင်အဖြစ် ယူမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုရွှမ်ကိုပါ ကြည့်လိုက်သည်။ လုရွှမ်က သူ့လက်ကို အသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ရွှမ်ကျီးရဲ့ စကားက ငါ့စကားအတိုင်းပဲ... ငါ့မှာ ဓားတစ်လက်ရှိတယ်... မိန်းကလေးက ဒီယပ်တောင်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ယူထားလိုက်ပါ"

မုရုန်ချင်က ဝမ်းသာအားရ သိမ်းယူကာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ မျှော်စင်နယ်ပယ်မှ သခင်သုံးယောက်၏ မျက်နှာများမှာ မည်းတူးနေချေပြီ။ သူတို့သည် မဝေးလှသော နေရာကပင် ကျောက်စိမ်းယပ်တောင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရသည်။ ရတနာက အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းသည် လူသုံးဦးလက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

လူသုံးယောက်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူတို့နားမလည်သရွေ့ ကောင်းတဲ့အရာ မှန်သမျှဟာ သဘာဝအတိုင်း လျှို့ဝှက် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု တစ်ခုလိုပါပဲ။

သူတို့ သုံးယောက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခင်းအကျင်း အလယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရတနာများ လွင့်ထွက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေလိုက်သည်။

လုရွှမ် လူနှစ်ယောက်ဆီကို ခပ်တိုးတိုး အသံလှိုင်းတစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ အသည်းကွဲသွားပြီ... နောက်တစ်ကြိမ်မှာ သူတို့ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရူးသွားတော့မှာ သေချာတယ်... ငါတို့ကလည်း ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ လိုတယ် သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ မျက်နှာလှည့်တတ်အောင် စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်... အခင်းအကျင်း မျက်လုံးကိုလည်း ဂရုတစိုက်နဲ့ ကြည့်ထားရမယ်”

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ အမှန်ပင် ထိုလူသုံးယောက်၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လျှင် သူတို့အကြည့်ထဲကနေ လူသတ်ချင်စိတ်ကို မြင်​နေရ​လေသည်။

ရတနာကို တစ်ကြိမ် လုယက်ခံရပါက သည်းခံနိုင်သော်လည်း ရတနာသည် ဒုတိယအကြိမ် ဆက်လက် လုယက်ခံရပါက မုန်းတီးမှုဟု ခေါ်ဆိုနိုင်​ပြီ။

"အခင်းအကျင်းကို သတ်မှတ်!"

ခဏလောက် စောင့်ပြီးနောက် ရင်းနှီးတဲ့လှိုင်းတွေ ထွက်လာပြန်သည်။ မျှော်စင်နယ်ပယ် သုံးယောက်ဟာ မှော်လက်နက်ကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခင်းအကျင်း အလယ်ဆီကို ပြေးထွက်သွားကြသည်။

လုရွှမ် မရယ်နိုင်တော့အောင် စိတ်ညစ်သွားသည်။ ထိုလူသုံးယောက်ကတော့ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေ​ပြီ။ တို့ဟူးပူပူကို အလျင်စလို မစားနိုင်ရင် သေလမ်းရှာနေတာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့။ အခင်းအကျင်းထဲက ထွက်လာမယ့် မှော်လက်နက်ကို ပြန်ထောင်ဖမ်းဖို့ အခင်းအကျင်းကို ထပ်သုံးတာက အသုံးမဝင်ဘူးလေ။

သေချာပါသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အော်သံတစ်ခု ထွက်လာပြီး မျှော်စင်နယ်ပယ် တစ်ယောက်သည် သူ့လက်ဖဝါးကို အုပ်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။