အတိဒုက္ခကို ကျော်လွှားပြီ

လုရွှမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အသိစိတ်များကို စိတ်နှလုံးထဲ နစ်မြုပ်ထားသည်။ သူ့စိတ်ကို ဖုံးကွယ်လျက် ဝိညာဉ်ကသာ လှုပ်ရှားနေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အထိ မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ အရိုးများမှ ထွက်သက်ဝင်သက် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လှပပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ဖီးနစ်ငှက်ငယ် ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေသယောင် ရှိလေသည်။

ဖီးနစ်ငှက်ငယ်သည် တောက်ပသော အနီရောင်မီးလျှံကို ရင်ဆိုင်ရင်း သတိထားပျံသန်းပြီးနောက် မီးတောက်၏ စွမ်းအင်ကို တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ လုရွှမ်၏ အရိုးများပေါ်တွင် မျဉ်းကြောင်းများ တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် သူ့ပါးပြင်တွင် အသွေးအသား မရှိ အဖြူရောင်အရိုးများသာ ရှိသည်။

သို့သော်ငြားလည်း မုရုန်ချင်သည် ယခုအချိန်တွင် လုရွှမ် ခံစားနေရသော နာကျင်မှုကို ခံစားနိုင်ပါသည်။ အင်မတန် နာကျင်ရမှာ သေချာသည်။ လုရွှမ် သည် အစပိုင်းတွင် ဟောက်ရုံသာ ရှိပြီး နောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူသည် သွားများကို အံကြိတ်ကာ နောက်ထပ် အသံများကို ဘယ်တော့မှ မထုတ်လွှတ်တော့ပေ။

မီးတောက်သည်လည်း တဆက်ဆက် တုန်ယင်နေကာ လုရွှမ်၏ အရိုးများကို ဖြိုခွဲပစ်ရန် သတိမရှိတာ ထင်ရှားပါသည်။ လုရွှမ် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အံကြိတ် ခံစား​နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လုရွှမ်လည်း လန့်သွားသည်။

လုရွှမ်၏ အရိုး မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် ရွှေရောင် တောက်ပြောင်သော အလွှာတစ်ခု စတင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက အရိုးကို အဆက်မပြတ် ပတ်ရစ်ကာ အတွင်းမှ အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုရွှမ်သည် အချိန်အတော် ကြာတဲ့အထိ ရွှေဒြပ်စင်ရဲ့ ရောင်ဝါကို သဘာဝအတိုင်း ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို အခွင့်ကောင်း ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

မီးက မြေကို ထိန်းချုပ်သည်။

ရွှမ်ဝူသားရဲ၏ ရောင်ဝါ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာစဥ် လုရွှမ်သည် ယွမ်ယန်စွမ်းအင်ကို တတ်နိုင်သမျှ ရွှမ်ဝူရောင်ဝါထဲ ထည့်ပေါင်းခဲ့သည်။ မီးတောက်ထဲတွင် အနီရောင်တောက်နေသော ချင်ထျန်းဓားသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်လျက်ရှိကာ ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသလို လုရွှမ်အား အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရွှမ်ဝူရောင်ဝါက လုရွှမ်အား လျင်မြန်စွာ ကောင်းချီးပေးပြီး ထွက်သက်ဝင်သက်က ပိုမိုအားကောင်းလာပြန်သည်။

လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စစ်မြေပြင်ထဲ ရောက်နေသလို ဖြစ်နေပြီ။ မီးတောက်များနှင့် ရွှမ်ဝူရောင်ဝါတို့သည် စစ်မြေပြင်မှာလို နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဘယ်ဘက်က အောင်မြင်မလဲဆိုတဲ့ သော့ချက်ကတော့ လုရွှမ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်လေ၏။

အရိုးထဲက မိုးကြိုးနိယာမ ပုံစံများက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက အရိုးများပေါ်တွင် ရေးထိုးထားပြီးသားမို့ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် သခင်ကို ကာကွယ်ရန် အလိုအလျောက် ထွက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်တွေ ဟိန်းဟောက်လာသည်။ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်တွေဟာ လုရွှမ်အထက်က ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး ဖုံးအုပ်ထားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုပို စုရုံးလာသည်။

မုရုန်ချင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတိမ်များကို မိုက်မဲစွာ ကြည့်ရင်း မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ ရောက်လာတော့မှာလားလို့ပင် တွေးလိုက်မိ၏။

တကယ်တော့ လုရွှမ်ဟာလည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါသည်။ သူ့မှာ ရွှမ်ဝူရောင်ဝါလည်း ရှိကာ၊ နတ်ဓားကလည်း ထောက်ပံ့ပေးထားသော်လည်း အလွန်အားနည်း နေသေးသည်။

ထို့အပြင် နတ်ဓားကိုယ်နှိုက်က ရွှေဒြပ်စင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် မီးတောက်များ၊ နတ်ဆိုးမီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် ၎င်း၏ထိရောက်မှုမှာ အလွန်လျော့ကျသွားပါသည်။ ဒီအတိုင်းသာ တိုက်ပွဲ ဆက်ဖြစ်နေရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းထားလို့ မရတော့ဘဲ ဖြစ်သွားတော့မည်။

'ဆင်းရဲရင် ပြောင်းလဲမယ် ပြောင်းလဲရင် အောင်မြင်မယ်'

ဒီအတိုင်း ဆက်​ဖြစ်နေရင် ပျက်စီးဖို့ပဲ ရှိသည်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်​ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲချင်ရင် အပြောင်းအလဲကို ဆက်ရှာရလိမ့်မည်။ အခုနောက်ပိုင်းမှာ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နယ်ပယ်က မလုံလောက်တော့တဲ့ အတွက် ဒါက သူ့ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်နိုင်သည်။

"​ဝေးဝေးသွားနေ!"

လုရွှမ် အော်​လိုက်သည်​။

မုရုန်ချင်သည် ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် မိုးကြိုးဘေးဒဏ်က အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် သူမ အမြန်ပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"အဟက်...လာစမ်းပါ ဘယ်​သူနိုင်​မလဲ ကြည့်​ရ​သေးတာပေါ့"

လုရွှမ် ​ကောင်းကင်​ကို​ ကြည့်၍ အော်​ကာ ချင်ထျန်းဓားဖြင့် ​ကောင်းကင်​ကို ညွှန်​ပြလိုက်​သည်။ သူ့ရဲ့ ဟောက်သံနှင့်အတူ အဖြူရောင်နတ်မိုး​ကြိုးသံက နတ်ဓားကို ထိမှန်သွား၏။

ရွှင်းကနဲ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ နတ်ဓားသည် ညင်သာစွာ ဆူညံသွားကာ မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးတို့သည် လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အနီရောင် မီးတောက်များနှင့် ရောယှက်သွားသည်။

လုရွှမ် သူထင်ထားတာထက် ပိုကြောက်စရာကောင်း​နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွေးသည် အရိုးများ​ပေါ်တွင် စိုစွတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဖိအားအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ထဲတွင် စူးရှသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

လုရွှမ်သည် ပထမဆုံး နတ်မိုး​ကြိုးသံကို မခုခံဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် တောင့်ခံခဲ့သည်။

နတ်မိုး​ကြိုးသံသည် အရိုးများကို ပေါက်ကွဲစေပြီး အရိုးများပေါ်ရှိ မိုးကြိုးနိယာမ ပုံစံများကို ထွန်းတောက်လာစေသည်။ နတ်မိုးကြိုး အများစုကို အရိုးများထဲသို့ စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။ လုရွှမ် အရိုးများက တောက်ပနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများကြား လူးလိမ့်နေရာ မီးတောက်များကို ခဏတာမျှ မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှင့် ကမ္ဘာမြေမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှု အရှိဆုံးအတွဲ ဖြစ်သည်။ လုရွှမ်သည် သူ၏ခုခံနိုင်စွမ်း တိုးလာတာကို တွေ့ရှိလိုက်ရတဲ့အတွက် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး နတ်ဆိုးမီးရဲ့ စွမ်းအားလည်း တိုးလာခဲ့သည်။

နှစ်ဖက် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မှုများက လွန်ဆွဲပွဲအဖြစ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့တွင် ဆက်သွားရန်ကလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိ​တော့ပေ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လုရွှမ်သည် နောက်လာမယ့် အတိဒုက္ခတွေအတွက် သူ့စိတ်ကို မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အတိဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်သော စွမ်းရည်သည် တခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် မတူပေ။

ယခုအချိန်တွင် မုရုန်ချင်၏ မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသခင် နယ်ပယ်က အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်နေတာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက အနည်းဆုံး နတ်မီးငါးလုံးကို ထွန်းညှိထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ ရောင်ဝါပဲ ဖြစ်ပေသည်။

လုရွှမ်သည် ချင်ထျန်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ နတ်မိုးခြိမ်းသံကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူသန့်စင်ထားသော မှော်လက်နက် မဟုတ်သော်လည်း လက်နက်နှင့်အတူ ဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းက လက်နက်၏ ထိန်းချုပ်မှု၊ ဆက်သွယ်မှုအတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လက်နက်နဲအတူ အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ရမယ့် လက်နက်အဆင့်ကို တိုးမြှင့်တာနဲ့ ညီမျှပါ၏။ ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်းက မခုခံနိုင်သော်လည်း ရှေ့ဆက်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

မုရုန်ချင်သည် အခြားတစ်ဖက်မှ လုရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ သူမစိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် အတိဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းနေရဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မသေသေးဘူးဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုထူးဆန်းသော မီးတောက်များကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီလို့ မဆိုလိုပေဘူးလား။

သို့သော် အတိဒုက္ခကို ကျော်လွှားပြီးနောက် အားနည်းသည့် ကာလတစ်ခု ရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။ ထိုအချိန်က နတ်ဆိုးမီးအတွက် လုရွှမ်ကို လုပ်ကြံဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်မဟုတ်ပါလော။

အမြတ်အစွန်းများ ဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်ကြားတွင် နောက်ဆုံးတော့ မုရုန်ချင်သည် ကပ်ဆိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်နေသည်။ လုရွှမ် အတိဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့တာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ အမြန်ပြန်ပြေးလာပြီး လုရွှမ်ရှိရာဘက်ကို ရောက်တော့ လုရွှမ်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရတော့ချေ။ ယင်းအစား ပိုးအိမ်ကဲ့သို့ နီရဲသော အရာက လုရွှမ်ကို ရစ်ပတ်ထား​လေသည်။

ပိုးအိမ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များ သာမက မိုးကြိုးကြာပွတ်ကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် တောက်နေသည့် မိုးခြိမ်းသံများ၊ အက်ကွဲနေသော မီးတောက်များ၊ တောက်ပြောင်နေသည့် မီးတောက်များ၊ သန့်စင်ပြီး မပြောင်းလဲသော မိုးခြိမ်းသံများလည်း ရှိ​နေသည်။

ပိုးအိမ်က လည်ပတ်နေပြီး လုရွှမ်သည် အတွင်းမှ တွန်းလှန်နေသကဲ့သို့ သူ့အသံကို ကြားနေရသည်။

လုရွှမ်သည် အတွင်းကနေ တွန်းလှန်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မရနိုင် ဖြစ်နေရာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲ သူမပင် တွေးကြည့်နိုင်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် ပိုးအိမ်နီသည် အတွင်း၌ ပြုသမျှ အရာအားလုံး အချည်းနှီးသာ ဖြစ်​နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လုရွှမ်ဘက်မှလည်း ပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။

"လုရွှမ်....တောင့်ထား ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်လိုက်... ရှင်သေချာပေါက် ထွက်လာနိုင်လိမ့်မယ်"

လုရွှမ် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်နေရာတည်းတွင် လှည့်လိုက်သည်နှင့် သူ့အသားသွေးများ တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းလာသည်။ အရိုးများပေါ်တွင်တော့ နိယာမစွမ်းအင် အမျိုးအစားနှစ်ခု ရောယှက်နေပြီး အလွန် တောက်ပနေသော်လည်း ၎င်းက ထူးဆန်းနေပုံရသည်။

သူ့ရှေ့တွင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ၏ အရည်များက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ တက်ကြွမှု အပြည့်ဖြင့် ပြည့်ဝသွားစေသည်။