ဆွဲဆောင်နေခြင်း
Vol. 94 Ch. 4.928
"အောက်နဂါးငါးကောင်လား?"
"ကောင်းပြီ သူငယ်ချင်းလေး မသိတာ သာမာန်ပါပဲ... သူငယ်ချင်းလေး သိချင်ရင် ကပ်ဆိုးကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်နိုင်မလဲ ဆိုတာပြောပြမယ်"
နတ်နဂါးအကိုင်းအခတ် ကိုးခု ရှိသည်။ အထက်နဂါးလေးကောင် ဖြစ်တဲ့ ဖယောင်းနဂါး၊ ရေခဲရိုင်းနဂါး၊ သင့်နဂါး၊ ခြေသည်းငါးချောင်းရှိသော ရွှေနဂါး ဖြစ်ကာ အောက်နတ်နဂါး ငါးကောင်မှာ စိမ်းပြာနဂါး၊ နဂါးနီ၊ နဂါးနက်၊ ဦးချိုနဂါးနှင့် တိမ်နဂါးတို့ဖြစ်သည်။
ထိပ်တန်းနတ်နဂါး လေးကောင်သည် သဘာဝအတိုင်း စွမ်းအားအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး နတ်နဂါးကြီးလေးကောင်၏ ခေါင်းဆောင် ဖယောင်းနဂါးကို ကျူးကျိုရင်းဟုခေါ်သည်။ အရေပြားနီရဲပြီး မိုင်ထောင်ချီ ရှည်လျားသည်။ ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက ပရမ်းပတာ မွေးဖွားလာတဲ့ ပထမဆုံး နတ်နဂါး ဖြစ်ပေ၏။
မှော်စွမ်းအားသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး နဝမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်နိုင်ပြီး ကမ္ဘာကိုးပါးတွင် ထွန်းလင်းတောက်ပနိုင်ကာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင် တစ်ခုပါရှိကာ ထာဝရ မသေနိုင်ဘူးဟု ဆိုသည်။
ရေခဲနဂါးဟုလည်း လူသိများသော ရေခဲရိုင်းနဂါးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာဖြစ်သည့် ခွန်လွန်တောင်က မွေးဖွားလာသော နတ်နဂါးမျိုး ဖြစ်သည်။
သင့်နဂါးတွင်တော့ နောက်ကျောဘက်က အတောင်နှစ်ချောင်းရှိပြီး ကြီးမားသောကိုယ်ထည်နှင့် ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိသော်လည်း ၎င်းကို သန့်ရှင်းသောမြေ၌ မွေးမြူထားခြင်း မဟုတ်သလို ဖယောင်းနဂါး၊ ရေခဲရိုင်းနဂါးနဲ့ မတူပေ။
လက်သည်းငါးချောင်းရှိသော ရွှေနဂါးသည် နတ်နဂါးများကြားတွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသော ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်မှ မွေးဖွားလာကာ သွေးသန့်သန့်၊ မြင့်မြတ်သော၊ အသက်ရှည်လျက် သေနေသော အသားနှင့် အရိုးဖြူများရှိသည်။ ဖယောင်းနဂါးနဲ့ ရေခဲရိုင်းနဂါးတို့ကတော့ သွားယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။
အောက်ပိုင်း နတ်နဂါးလေးကောင်မှာ စိမ်းပြာနဂါးသည် အစွမ်းထက်သော မှော်စွမ်းအားရှိပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရုပ်တုလေးခု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။
အနီရောင်နဂါးကို မီးနဂါးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏မီးတောက်များသည် ဖယောင်းနဂါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် ဝေးကွာလွန်းလှသေးသည်။
နဂါးနက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အသွင်အပြင်ရှိပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားသည်။ ဦးချိုနဂါးသည် ဦးချိုများပါရှိသော သေးငယ်သော နဂါးဖြစ်ပြီး ဦးချိုမရှိသော အကောင်လည်း ရှိသေးသည်။
တိမ်နဂါးသည် တိမ်များနှင့် မိုးရွာခြင်းကို ကောင်းစွာ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ပုံရိပ်ယောင် လှည့်စားမှုများကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။
လုရွှမ်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အဘိုးအိုကို ငြိမ်သက်စွာကြည့်ကာ နဂါးဒဏ္ဍာရီ အကြောင်း နားထောင်နေလိုက်သည်။ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးတွင် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများသည် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ပင် တုန်ခါနေကာ ဆွဲကြိုးများဆီကပင် တဟုန်ထိုး အသံထွက်လာသည်။
ထိုဂုဏ်ယူဖွယ် အကြည့်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဒဏ္ဍာရီကို ပြောပြနေသည့်အတိုင်းပင်။ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုသည် ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ခေါင်းကို မော့၍ ကောင်းကင်ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အတိတ်က အမှတ်တရတွေထဲ နှစ်မြုပ်သွားခဲ့ပုံပါပဲ။
"ဒါဆို ခင်ဗျားဘာလို့ ဒီမှာ ထောင်ကျနေတာလဲ"
လုရွှမ် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်နှောင့်ယှက်ကာ မေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို လူတစ်ယောက်က ဒီမှာ ပိတ်ထားခဲ့တာလေ.... ဟားဟား ဒီလို ဝေးလံပြီး နောက်ကျတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ ဒီလိုလူတစ်ယောက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး.... နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံသူမှုကို မျှော်စင်နယ်ပယ်အထိ အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ထားခဲ့တယ်....မဟုတ်ရင် ငါအဲဒီကောင်ကို ဖမ်းပြီး ဒီမှာ ထည့်ထားလိုက်မှာ!"
အဘိုးအိုက သူ့မျက်နှာကို မုန်းတီးတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ အံကြိတ်ရင်း။
"ငါဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်မိနေမှန်း မသိတော့ဘူး... နောက်ပိုင်းကျတော့ အဲဒီယုတ်ညံ့တဲ့ မြွေလေးတွေ ရောက်လာမှန်း ငါသိတယ်..သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပျံ့နေတဲ့ ထန်မြွေသွေးခြေရာ တစ်ခုရှိတယ် သူတို့အားလုံးက လူယုတ်မာတွေပဲ.... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တိမ်နဂါးသွေးကို ယူချင်နေတာ"
သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး လုရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်.... ဒါနဲ့ပဲ ငါ့မျှော်လင့်ချက်တွေလည်း ရောက်လာတော့မယ် ဆိုတာ ငါသိတယ်... ငါ့မျိုးနွယ်က ငါ့ကို မြန်မြန် လာကယ်တင်ဖို့ ငါစောင့်နေတာ"
"မင်း ဒီကမ္ဘာငယ်လေးမှာ နေထိုင်နေတာပဲ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မြေအောက်မှာ ဖြစ်နေတုန်းပဲ.... နဂါးရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး မင်းမှာ နဂါးရဲ့ ကျင့်ကြံသူမှု အမွေမျိုး လုံးဝ မရရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်... မင်းငါ့ကို ကယ်တင်ပေးသရွေ့ မင်းအတွက် နဂါးအမွေနဲ့ ပက်သက်တာတွေ အားလုံးကို ပြောပြမယ်”
"ကောင်းကင်ဘုံသခင် အဆင့်က တကယ်ကို နိမ့်လွန်းတယ်... ငါတို့ နေထိုင်တဲ့အရပ်မှာဆို ဆယ်နှစ် မပြည့်ခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ဘုံသခင် အဆင့်ရောက်အောင် ကျင့်ကြံရတယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ အားလုံး အသုံးမဝင်တော့ဘူး ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ နတ်မီး၊ မျှော်စင် နဲ့ နတ်ခြေလှမ်း အဲဒါတွေကို မင်းအေးဆေး တက်လှမ်းနိုင်တယ်"
"ဟာဟား ဟုတ်သားပဲ မင်းတို့အားလုံးက နောက်ဆုံး နယ်ပယ်ဆိုတာ မသိကြသေးဘူးကွ... သာမန်လူသားကနေ စကျင့်ကြံရင် ဝူအဆင့်၊ သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်၊ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း၊ သူတော်စင်နယ်ပယ်၊ မဟာသူတော်စင်၊ ကောင်းကင်ကင်ဘုံသခင်၊ နတ်မီးနယ်ပယ်၊ မျှော်စင်နယ်ပယ်.... အဲဒီနယ်ပယ် ၈ခုပြီးရင် နောက်ဆုံးနယ်ပယ်က ဘာလဲ မင်းသိလား?"
"နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်... အဲဒါက မသေမျိုးအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ဟုတ်ပေမယ့် မသေမျိုးဖြစ်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲတယ်.... သာလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အသွေးအသားမရှိဘဲ၊ ကောင်းကင်မြေ လိုဏ်ဂူလို ကျင့်ကြံမှု မရှိဘဲ... နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းချင်ရင်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုပဲလေ"
"ဟုတ်တယ် မသေမျိုးဖြစ်ဖို့ဆိုတာ တကယ့် မသေနိုင်တဲ့လူ ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး... မင်း မသေမျိုး စဖြစ်လာပြီဆိုရင် မသေမျိုးအမြစ် တစ်ခုရဖို့အတွက် အခွင့်အလမ်းရှိပြီ... မသေမျိုးအမြစ်နဲ့မှ မသေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ် ဒါဆို မသေမျိုးအမြစ်ဆိုတာ ဘာလဲ? လုရွှမ် မင်းမသိချင်ဘူးလား?"
အဘိုးအို၏ စကားများ ရုတ်ခြည်း ရပ်သွားကာ လုရွှမ်အား အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲက အဆုံးမဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်ချင်သော်လည်း စိတ်ပျက်သွားရသည်။ လုရွှမ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကြည့်နေတုန်းပင်။ သူ့အမူအရာက လုံးဝကို ဆွဲဆောင်မခံလိုက်ရသလောက်ပါပဲ။
“မင်း မင်းမသိချင်ဘူးလား” အဘိုးကြီးက ထပ်မေး၏။
ထိုအခါ လုရွှမ်ကလည်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး။
"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် သိချင်နေတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီအရာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းဝေးနေတယ် ဆိုတာ သိသာတယ်... သိတော့ရော ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? အဲဒါက အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပေးနိုင်မှာလား ကျွန်တော် တခြားသူတွေကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနိုင်ပြီး ပညာကို ပြနိုင်တော့ရော ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ? ကျွန်တော်က ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲလေ.... သက်ဆိုင်တဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်ရင် သဘာဝကျကျ သိလာလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော် အဲဒီအခြေအနေ မရောက်ခင် ဘယ်လောက်ပဲသိနေပါစေ အမြတ်အစွန်းကို စိတ်ပူပြီး ခဏလောက် မျက်စိစုံမှိတ် တွေးနေရုံကလွဲလို့ တခြားအကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
အဘိုးအိုသည် စကားမပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် အဘိုးအိုသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ရယ်မောသံသည် ရိုင်းစိုင်းပြီး အဆုံးမရှိ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောပါနေကာ သံကြိုးများလည်း တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားသည်။
ရယ်မောသံများ ခဏအတွင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ အဘိုးအိုသည် နက်မှောင်ပြီး ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများဖြင့် လုရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သွားများကို အံကြိတ်ထားသည်။
“ကောင်းပြီ လူတိုင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့အတွက် ငါမင်းကို ပြောစရာရှိတယ် ငါ့ကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား?"
လုရွှမ်လည်း အဘိုးအိုသည် ယခင်က ညစ်ပတ်သောပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဝါရှိသေးသည်။ အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလိုပင် လုရွှမ် သူ့စိတ်ထဲ သက်ပြင်းချမိသည်။ နဂါးကိုးကောင်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီအကြောင်း သူပြောပြတာကို နားထောင်ရင်း အဲဒါကို စိတ်မ၀င်စားဘူးလို့ ပြောရင် လုံးဝကို မှားသွားလိမ့်မည်။
ယခုတော့ ဒါတွေအားလုံးက လုပ်ဇာတ်တစ်ခုလို့ ထင်လာရပြီ။ သူပြောသမျှက မိမိငါးစာလာဟပ်မှာကို မြှူဆွယ်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။
အခု သွားတွေ ကြိတ်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရက်စက်တဲ့ အကြည့်တွေကို ပုံဖော်နိုင်သည်။ သူဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ ထင်ရှားပါ၏။ သူ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှာ မုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပုံပါပဲ။
ကယ်တင်ပြီး လွတ်မြောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
လုရွှမ်အတွက် ဤအဖိုးအိုက လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ထိုကျင့်ကြံသူများလိုပင်။ တစ်ဖက်လူ ခံစားနေရတာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားလာရတဲ့ နာကျင်မှုကို သက်သာအောင် သတ်ပစ်ချင်နေတာ သိသာသည်။
ဒီလိုလူကို မလွှတ်သင့်ဘူး။
သူ့ကို နှိမ်နှင်းတဲ့သူဟာ ကောင်းကင်ဘုရင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ယခုမူ ထန်းယွမ်မြို့တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် အဓိက အင်အားကိုးခုအနက် နံပါတ်တစ်ဖြစ်သော လီလင်ပင် ဤလူသားနဂါး သားစဉ်မြေးဆက်ကို နှိမ်နှင်းနိုင်မလား မပြောတတ်ချေ။
သူ ဒီလူကို လွှတ်ပေးပြီးလို့ ဒီလူကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်လုံးထဲမထည့်၊ မထိန်းနိုင်ဘဲ အသက်တွေ ပျက်သုဉ်းသွားမယ်ဆိုရင် သူ့အပြစ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး"
လုရွှမ် အမှန်အတိုင်း ပြောနေသလိုပဲ။ အဘိုးအိုက ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး။
“ဘာပြောတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းကို ငါသတ်မှာကို ကြောက်နေတာလား... မင်းကို ဘယ်တော့မှ မနာကျင်စေရဘူးလို့ ငါ ကတိပြုနိုင်တယ် ငါ့ကို မကူညီနိုင်ဘူးလား!"
"မင်းတစ်သက်လုံး ဒီဆိုးညစ်တဲ့ အရပ်မှာ နေချင်နေတာလား မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက အရမ်းမြင့်တာကို ငါမြင်ရပါတယ်... မဟုတ်ရင် မင်းငါ့ရဲ့ စိတ်နှလုံး နှိုးဆော်သံကို မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...မင်း မြေကမ္ဘာတွေဆီ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘူး... ဒီမှာ လေ့ကျင့်မှု မြင့်မားရင်တောင် အနာဂတ်မှာ မသေမျိုး နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"