အိမ်ပြန်သိမ်းမယ်

ခဏလောက် ပျံသန်းပြီးနောက် လုရွှမ်က သက်ပြင်းချပြီး ဆို၏။

"ငါ သူတို့ကို မကြောက်ဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ လိုက်ဖမ်းနေတုန်းပဲ"

"သူတို့?"

သုံးယောက်သား အံ့သြသွား၏။

"အင်း လှောင်အိမ်သခင်တွေ!"

ခဏအကြာတွင် လူသုံးဦးသည် တြိဂံတစ်ခုဖွဲ့ကာ လူလေးဦးကို ရပ်တန့်​စေလိုက်သည်။ အနောက်မှလည်း တခြားသူများက အလွန်နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။ အရင်ရောက်လာသူထဲ အောင်းရှောင်နဲ့ ထျန်းကျန်းတို့လည်း ပါ၏။

"ကောင်လေး မင်းလွှတ်လိုက်တဲ့ မီးက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ လက်တွေနဲ့ မင်းရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ အဖိုးအခကို ပေးရမယ်... မင်း ဒီလို မီးတောက်ကို ထပ်ပြီး လွှတ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး!"

ခေါင်းဆောင်သည် အတန်ငယ် ကြင်နာပုံပေါက်သော မုတ်ဆိတ်မွှေးဖြူနှင့် အဘိုးကြီးဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရောင်ဝါက ပြင်းထန်ပြီး ချုပ်နှောင်ထားသဖြင့် လုရွှမ်သည် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို လုံးဝ အာရုံခံလို့ မရချေ။

သူ့အားပေးသော ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ လီလင်၏ ယောင်ဝါးဝါး တူနေသယောင်ပင်။ လီလင်က ဘယ်လို ကျင့်ကြံမှုမျိုးရှိလဲ။ သူက ကြယ်တစ်သောင်းကမ္ဘာမှာ နံပါတ်တစ်လူလို့ ခေါ်တယ်လေ။ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုဖြင့် ကန့်သတ်ထားသသလို ဤလူကြီး၏ စွမ်းပကားမှာလည်း အနည်းငယ် ဖိသိပ်ထားသည်။

ဒါဆို ဒီလူက လီလင်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အင်အားရှိတယ် ဒါမှမဟုတ် လီလင်ထက်တောင် ပိုကောင်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တကယ်တော့ ဒီလူတွေဟာ လှောင်အိမ်သခင်တွေဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်လုံး လှောင်အိမ်တွေထဲမှာ အကျဉ်းချခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက် အားကောင်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။

အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း “ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျင့်​​ကြံမှုအကြောင်း မှန်းဆနေတာ ငါသိသားပဲ... ဟားဟား ငါ မျှော်စင်နယ်ပယ်ကို လုံးလုံးလျားလျား မထိုးဖောက်ရသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ ဝေးတော့တယ်... မင်းရဲ့ အစွမ်းရှိသမျှ မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က နတ်လက်နက်၊ မီးတောက်တွေက ငါ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိဘူး”

"ဒါပေမဲ့ မင်းက တော်တော် ထက်မြက်တာကို မြင်တော့ မင်းကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ်.... ဟားဟား မင်းလိုလူမျိုး ဒီကမ္ဘာမှာ နှစ်ယောက် မရှိနိုင်တော့ဘူး"

"ခင်ဗျားကကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်ရင်တယ်ပေါ့.... ထိုက်တန်လို့လား? တိုက်လိုက်ရအောင် မျှော်စင်နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်က ဘယ်လိုအစွမ်း ရှိလဲဆိုတာ မြင်ချင်နေတာကြာပြီ ဒဏ္ဍာရီလောက် အစွမ်းထက်တာ ဟုတ်ရဲ့လား?"

လုရွှမ်သည် ချင်ထျန်းဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့ ချထားလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ ပူလောင်နေပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေသော စိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အငယ်လေး.... မင်းက မာနကြီး​နေတာပဲ!"

အဘိုးကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

လုရွှမ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တခဏချင်း ခန်းခြောက်သွားသကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝိုက်က တင်းကျပ်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး တက်ကြွမှုမရှိတော့ပေ။ ပြီးတော့ လေထုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ချုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုးဖြစ်ပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး ဖြစ်နေသည်။

"ဟမ့် အငယ်တန်းလေး... အခု"

အဘိုးအိုက သူ့အစွမ်းအစကို ဂုဏ်ယူစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်စဥ် လုရွှမ်က ရုတ်တရက် ရွေ့လျားသွားပြီး လေထဲက ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ သူ့အပြုံးတွေက အေးခဲသွားလေသည်။ သူ့ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုက သူ့လက်ဗလာမှာ လုံးဝသက်ရောက်မှု မရှိပုံရသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?"

လုရွှမ်သည် သူ တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာကို ဝင်လာစဥ်တုန်းက မြင်လိုက်ရသော အာကာသ နိယာမကို တွေးလိုက်မိ​ခြင်း ​ဖြစ်​သည်။ အဲဒီတုန်းက သူ သိပ်မသိပေမယ့် တစ်ခုခုကိုတော့ ခံစားလိုက်ရသေးသည်။

အခုလေးတင်ပဲ အာကာသစွမ်းအားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန့်ကျဲသွားလုနီးပါးပါပဲ။ ခဏလောက်တော့ သူမြင်ခဲ့ရတဲ့ အတွေးတွေကို သူ့စိတ်ထဲ အမြန် ပြန်သတိရသွားသလို သူလည်း သူ့လို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ လေထုကို မတွေးဘဲ ရွေ့လျား ထိုးဖောက်ခဲ့လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ အံ့သြ ပျော်ရွှင်သွားပြီး ပိုလို့တောင် သဘောကျသွားသည်။ နေရာတိုင်းတွင် အမှန်တကယ် သခင်များ ရှိနေပါရောလား။

အဘိုးအိုက "အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်... မင်းမှာ အာကာသနိယာမတွေ အကြောင်း ဗဟုသုတအများကြီး ရှိထားတာပဲ... ငါမင်းကို ပိုပိုပြီးသဘောကျလာပြီ... မင်းငါ့ရဲ့တပည့် မဖြစ်ချင်ဘူး ဆိုတော့ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ့ဆီ ပေးလိုက်တော့!"

သူသည် နေရာ၌ မျှောမနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းကာ လုရွှမ်ကို အမှန်တကယ် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လုရွှမ်လည်း တွေးမနေဘဲ ချင်ထျန်းဓားကို မြှောက်ကာ ​ဝေ့ယမ်းချလိုက်သည်။

ဓားစွမ်းအင်များ ကြီးထွားလာပြီး ဓားရည်ရွယ်ချက်များ ပြေးထွက်သွား၏။ မိုးခြိမ်းသံ၊ လျှပ်စီးလက်မှု၊ နတ်မီးတို့နှင့် ရောနှောကာ အဘိုးအို၏ လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးအိုက သူ့လက်မောင်း တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ချင်ထျန်းဓားကို တကယ်​​​ကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်လေး...ဒါလေးက နတ်လက်နက်လေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ့လက်များသည် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပ​နေသည်။ သူက ထူးထူးခြားခြား ရယ်မောပြီး သူ့လက်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လုရွှမ်လည်း ပြင်းထန်သော တွန်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ အတွက် နောက်ပြန် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သူ့လက်များ တုန်ခါသွားကာ နတ်ဓားက လွင့်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရတာက နည်းနည်းတော့ ပြင်းထန်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘယ်သူက သွေးဆောင်မခံရဘဲ နေပါ့မလဲ... မင်း နောက်ဘဝမှာ လူပြန်ဝင်စားပြီး မိသားစုကောင်း တစ်ခုရဖို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတော့..."

အဘိုးအိုက သူ့လက်ဖဝါးကို စုပ်လိုက်တဲ့အခါ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ သူသည် လုရွှမ်ရဲ့မျက်ခုံးကြားက လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ဖိကာ။

"ကောင်လေး မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ့ကိုပေးလိုက်ပါတော့!"

စိတ်ဝိညာဥ်တစ်ခုက ရုတ်ရုတ်သဲသဲနှင့် လုရွှမ်ရဲ့ စိတ်ထဲသို့ ဝင်​ရောက်လာသည်။

"အိုး... မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ပင်လယ်က အရမ်းကြီးတာပဲ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ကောင်လေးပဲ ဟေး ဒီအရာက ဘာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုပ်ယူနေတာလဲ မလုပ်နဲ့ မလုပ်နဲ့...."

အဘိုးအိုသည် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လုရွှမ် စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုသူ မာနကြီးရန် နည်းလမ်း မရှိ​တော့ပေ။

ရွှေကျီးကန်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန်ပင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီးသည် လုရွှမ် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်လိုကြောင်း မျှော်လင့်ထားတာမို့ သူ့ကို စောင့်ရန် ထောင်ချောက်တစ်ခု စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

လုရွှမ်၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း ကျောက်စိမ်း​ပြား နေရာထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကာ သူ့ရှေ့တွင် လူလေးယောက် ရပ်နေ၏။ လုရွှမ်၊ ရားရား၊ ကျားဖြူ​လေးနှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့ အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ”

အဘိုးအိုက အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်သည်။ ထိုထူးဆန်းသော နေရာကြောင့် သူသည် မျှော်စင်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ထားသော်ငြားလည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင်ရှိ စည်းမျဉ်းများသည် အပြင်ဘက်နှင့် ကွဲပြား​​နေပုံရသည်။ သူ၏ ခွန်အားကို ခံစားရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ပြသရန် အလွန် အဆင်မပြေလှပေ။

"ဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲတဲ့လား... ဟားဟား... ဒါက ကျွန်​တော့်ရဲ့ ပရဒိသုဘုံပဲလေ"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး ရွှေကျီးကန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရွှေကျီးကန်းက တခစ်ခစ်ရယ်ကာ အဘိုးကြီးကို လက်ညိုးထိုး၍ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"လှည့် လှည့် လှည့်!"

အဘိုးအို၏ ဦးတည်ရာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လုံးဝ ရှုပ်ပွသွားပြီး သူသည် အမျိုးအစားခွဲထားသော နေရာများစွာတွင် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လုံးဝ မလုပ်​ဆောင်နိုင်ပေ။

အာကာက ကျောက်စိမ်း​ပြားကို မူလကတည်းက ရွှေကျီးကန်းက ထိန်းချုပ်ထားတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဝင်လာတဲ့ လူတွေကို တွေ့တဲ့အခါ မတူညီတဲ့နေရာကို သတ်မှတ်ပေးနိုင်သည်။ ယခုလို ဝိညာဉ်တစ်ခုစီနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူ့အတွက်က ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

ဤဝိညာဉ်သည် ကျောက်စိမ်း​​ပြားနေရာ၏ အပေါ်ပိုင်း ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိပါက ရွှေကျီးကန်းလက်ထဲက လွတ်မြောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအဘိုးအိုကို ရွှေကျီးကန်းက သေအောင်ကစားရန် ရည်မှန်းထားကြောင်း သိသဖြင့် လုရွှမ်သည် ဒီနေရာတွင် ဆက်နေရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ သူ့ဝိညာဉ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

တခြားလူတွေက အသံမထွက်ဘဲ ပတ်ပတ်လည်မှာ သတိကြီးကြီးနဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေက လုရွှမ် အဘိုးကြီးရဲ့ အဖမ်းအဆီး ခံလိုက်ရပြီး ဖျက်စီးခံလိုက်ရမှာကို သိသာထင်ရှားစွာ ကြောက်နေကြ၏။

လုရွှမ် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက် လူတိုင်းရှေ့တွင်ပင် အဘိုးအို၏ခ န္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို စုဆောင်းပြီးနောက် ၎င်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားဖြင့် နှစ်ပိုင်းခွဲကာ ခရမ်းရောင်မီးတောက် တစ်ဆုပ်ဖြင့် ပြာချပေးလိုက်သည်။