အတူတူလျှောက်မယ်

"ထွက်သွား!"

ကျန့်နမ် သူ့ဓားကို လွှဲလိုက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ငှက်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ သူ့ဓားစွမ်းအင်က အများဆုံး ထူးဆန်းတဲ့ငှက်ကို သတ်နိုင်ပေမယ့် လုရွှမ်ကိုတော့ မကယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

နတ်မိုးကြိုးသည် လုရွှမ်၏ မျက်ခုံးများကြားသို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။ ထူးဆန်းသော ငှက်သည် ၎င်း၏မာနကိုပြကာ ကျန့်နမ်၏ဓားမှ ရုန်းထွက်ကာ လုရွှမ်ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ အတောင်များကို မြှောက်ကာ အမြင့်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်ရှားတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် သူ့ရဲ့လက်သည်းတွေက လုရွှမ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုပ်ကိုင်ထားပုံရ၏။ သို့သော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သေဖို့သေချာတယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ လုရွှမ်က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"နတ်မိုးကြိုးနဲ့ ကစားချင်တယ်ပေါ့... ကောင်းပြီလေ ဒီနေ့ ညစာကတော့ ငှက်ကြော် ဖြစ်သွားပြီ!"

လုရွှမ်လက်ဖဝါးမှ ခရမ်းရောင် နတ်မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအခိုက် ထူးဆန်းသော ငှက်သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွား​ပြီး အမွေးအမှင်မရှိ​သော ငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရံဖန်ရံခါ တုန်ယင်နေပုံမှာ လွန်စွာ အားနည်းသွားကြောင်း သိသာလှ၏။

ကျန့်နမ်နဲ့ ကျန့်ပေတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် မယုံကြည်နိုင်မှု အပြည့်ဖြင့် လုရွှမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်အရ ထူးဆန်းတဲ့ ငှက်ဟာ အစွမ်းထက်လွန်းတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ပင် မဖမ်းနိုင်ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ လုရွှမ်က အလွယ်တကူ ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ့​​​လက်ဖဝါးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော နတ်မိုးခြိမ်းသံ၏ ရောင်ဝါမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ကျယ်ပြောလှသဖြင့် အမွေးပျံငှက်ပင် သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီနတ်မိုးကြိုးရဲ့ စွမ်းအားက ကောင်းကင်ကလာတဲ့ အတိဒုက္ခရဲ့ စွမ်းအားနီးပါးပဲ။

ထိုကဲ့သို့ နတ်မိုးခြိမ်းသံမျိုးသည် အမှန်တကယ် ကာကွယ်ရန် လိုအပ်သော နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူထံမှ အမှန်တကယ် ပြေးထွက်လာခဲ့လေ၏။

ဒါဆို ဒီကျင့်ကြံသူ လုရွှမ်က ဘယ်လောက်တောင် တန်ခိုးကြီးတာလဲ။

မောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ လုရွှမ် သူတို့ ထိတ်လန့်နေမှန်း သိသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါက ငါပဲလေ... လာ ငှက်သားကို အတူတူစားရအောင် ငါလည်း ဒီလိုအသားကိုတော့ မစားဖူး​သေးဘူး"

လက်ဖဝါးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဓားတစ်ချောင်းသည် အမျိုးမျိုးသော အမွေးငှက်၏

ပေါင်ကို အလိုအလျောက် ချုပ်နှောင် ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုစဥ် အမျိုးမျိုးသော အမွေးအတောင်ရှိသည့် ငှက်ခမျာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ဆက်လက် ငိုနေလေသည်။

ယွမ်ယန်စွမ်းအားသည် ငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ငှက်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ သူ့ရောင်ဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ အမျိုးမျိုးသော အမွေးအတောင်ရှိ ငှက်သည် ရုတ်တရက် မိုက်မဲလာပြီး စိတ်ဆင်းရဲစွာ ညည်းတွားခြင်း မပြုဝံ့တော့ဘဲ လုရွှမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် မျှော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဖြစ်ပြီး လုရွှမ်က ပထမအဆင့် နတ်မီးနယ်ပယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူက လုရွှမ်ဆီမှာ အကျဉ်းချခံခဲ့ရ​လေသည်။

ယင်းက ပြဿနာတစ်ခုသာ ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း သူ၏ ယွမ်စွမ်းအားသည် နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်ရှိ ဤအငယ်တန်းလောက်ပင် မကောင်းနေပြန်။ ဒါက ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးလဲ။ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ကျန့်နမ်နဲ့ ကျန့်ပေတို့လည်း လုရွှမ်၏ ခွန်အားသည် သူတို့ ထင်ထားတာထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

"ဟူး... အစ်ကိုလု... မင်းလူမြင်ကွင်းမှာ စွမ်းအင်သလင်းကျောက်တွေ အများကြီး ဖြုန်းဖို့ သတ္တိရှိတာ မဆန်းတော့ပါဘူး... မင်းမှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိရှိနေတာပဲ..."

ကျန့်ပေသည်လည်း ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လုရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင် ဒီလိုလုပ်တာ တကယ်ကို မကောင်းဘူးမလား"

"ကောင်းပြီ..ငါတောင်းပန်မယ် ကြက်ခြေထောက်ကင် လုပ်မယ်"

"ငါက ကြက်မဟုတ်ဘူး!"

လုရွှမ် ငှက်ကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး "ငါ မင်းကို စကားပြောခွင့် ပေးထားလား?"

ငှက်ခမျာ သူ့ပါးစပ်ကို ခါးခါးသီးသီး ပိတ်လိုက်ရသည်။ သူဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခရောက်နေရမှန်း သူတကယ်ပင် နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ဖက်မှာတော့ လုရွှမ်က ကျန့်နမ်နဲ့ ကျန့်ပေတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့​ရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကို မပြောဘဲနဲ့တောင် ဒီမှာရှိတဲ့ သဘောတရားတွေကို သိဖို့ ငါ သူငယ်ချင်းတချို့ လိုတယ်.... မင်းတို့နဲ့လည်း မိတ်ဖွဲ့ချင်တယ်"

လုရွှမ်က ကျန့်ပေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး မောင်နှမနှစ်ဦးကလည်း လုရွှမ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ လုရွှမ်နဲ့ အရမ်း ဝေးသွားရင်တောင်မှ သူတို့နှစ်ယောက်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဖို့ လိုနေပါသေးသည်။

သူတို့နှစ်​​ယောက်​ အတူ​ရောက်​လာပြီး ကျန့်ပေက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်း... ဒါဆို ကြက်​ပေါင်​​အကြီးကြီး စားချင်​တယ်​"

လုရွှမ်သည် စမ်းသပ်ပြီးသော ကြက်ခြေထောက်များကို တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဥ်မီးတောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖီးနစ်နတ်မီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒါတွေက မျက်စိကျစရာ ကောင်းလွန်းသည်လေ။

နတ်ဆိုးမီး၏ စွမ်းအားသည် အံ့ဩစရာ ကောင်းသော်လည်း ၎င်း၏သဘာဝအရ ထူးဆန်းသောမီး မဟုတ်သောကြောင့် လူများစွာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သုံးယောက်သည် ငှက်ဆီက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် မျှော်စင်နယ်ပယ်က သခင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများကို အများအပြား တွေ့လိုက်ရ​လေသည်။

"ဒီကောင်က တကယ်သေဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်.... သူက ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်တာလေ"

ကျန့်ပေက အော်ပြောလိုက်သည်။ ကျန့်နမ်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက် ရခဲ့တာနဲ့ နှိုင်းယှဥ်လိုက်ရင် ဒီခွေးကောင်က စျေးဆိုင်ကြီး ပြေးချလာနေသလိုပဲ အရာရာတိုင်းဟာ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသည်။

ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ ခွဲဝေယူကြသည်။ လုရွှမ်သည် မောင်နှမနှစ်ယောက်အား တစ်ဝက်ပေးလိုက်သော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်​​လေသည်။

"အစ်ကိုလု... ငါတို့ မယူနိုင်ဘူး ငါတို့ ဘာမှလည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဘေ... မင်း ငါ့ညီမရဲ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်၊း ထုံးစံအတိုင်း ဒါတွေအားလုံး မင်းရဲ့ ဥစ္စာတွေပဲ ငါတို့ အတွင်းထဲက အရာတွေကို အရှက်မဲ့ပြီးယူလိုက်ရင် မရိုးသားရာ ကျလိမ့်မယ်!"

"ဟုတ်တယ် ဒါက ကျွန်မတို့ပိုင်သင့်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး"

လုရွှမ် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါရတနာတွေက အပြင်မှာဆို ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလိုက်မလဲ။ နတ်တောင်ကြီးအနီး၌ပင်လျှင် အနည်းဆုံး သန်း ၃၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူတွေက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းသွား၏။

သူသာဆိုရင် ဒီရတနာတွေကို လွှတ်ထားနိုင်ပါ့​မလား မသိဘူး။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့မှာ ပြောစရာမရှိရင် ငါ့မှာလည်း ပြောစရာမရှိဘူး ဒီလိုလုပ်ရအောင် ငါ့မှာက သလင်းကျောက်တွေ အများကြီးရှိတယ် ဒီသလင်းကျောက်တွေကိုတော့ မင်းတို့ ယူလိုက်"

လုရွှမ် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာရှိတဲ့ ရတနာတွေကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများထက် စွမ်းအင်သလင်းကျောက်များက အလွန်နည်းပြီး အများစုမှာ သန်း 20 သာရှိသည်။

ကျန့်ပေက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး သိမ်းကျုံးယူလိုက်၏။

"ဒါကိုတော့ ကျွန်မတို့ လက်ခံနိုင်တယ်...စွမ်းအင် သလင်းကျောက်နဲ့ ပြတ်နိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူရှိလို့လဲ"

မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သလင်းကျောက်များ အားလုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ စုဆောင်းသွားကြသည်။

"လုရွှမ် ရှင်တကယ် ဘယ်နယ်ပယ်အထိ ရောက်နေတာလဲ"

ကျန့်ပေက သလင်းကျောက်ကို ဖယ်ပြီးတဲ့အခါ သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အရမ်းကို ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ လခြမ်းလေးလို ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျန့်နမ်လည်း အလွန် သိချင်လွန်းသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူနို့ မောင်နှမများသည် လုရွှမ်ခွန်အားကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ငါက နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်... မကြာသေးမီကမှ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တာ... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုလမ်းကြောင်းက အတော်လေး နှေးကွေးတယ်"

မောင်နှမနှစ်ယောက် သက်ပြင်းချကာ ဆက်၍ မမေးတော့ပေ။ တခြား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အလွန်အမင်း မရိုးမသား ဖြစ်​စေသည်။

"ဒီကောင်ကို ဘာလုပ်​ကြမလဲ"

"ကောင်းတာတွေအကုန် လုယူပြီးပြီ ဆိုတော့ သူ့ကို သတ်ပစ်သင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ခုခံခွင့်ပေးလိုက်ပါ... လက်စားချေမယ့် လူတွေ အများကြီး သူ့ဆီကို လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

လုရွှမ် ဆိုလိုက်တော့ မောင်နှမနှစ်ယောက်က ရယ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သုံးယောက် ငှက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ ငှက်ကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာက ကျယ်လောင်စွာ အော်နေတဲ့ အသဲကြောင့် သူတို့သုံးယောက် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး သူ့အား ဆောင့်ဆွဲနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေ့ ငါ့ဥစ္စာတွေ အများကြီးကိူ ခိုးယူသွားတာ ဒီလူယုတ်မာပဲ..... ဟား ဟား မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ်ကွ! မင်း ဒီနေ့ ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာပြီပေါ့ ဟမ့်!"

ငှက်၏ သနားစရာကောင်းသော အော်သံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ခဏကြာတော့ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွား​လေသည်။