ရွှေကျီးကန်းက စွမ်းအားပြလေပြီ

တောင်ပေါ်ကို တက်တုန်းက အလောတကြီးနဲ့ တက်သွားခဲ့ကြပေမယ့် တောင်ပေါ်က ပြန်ဆင်းတော့ လူတိုင်းဟာ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ပဲ အမြန်ဆင်းခဲ့ကြသည်။ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လူတိုင်းလိုလို နတ်တောင်ထိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဟူး.... လူတချို့က တက်ချင်ကြတယ်၊ တချို့ကကျ ဆင်းချင်​နေကြတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့ အရာကမှ သူတို့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံး ဆိုတာကို ဘယ်သူက သိနိုင်ပါ့မလဲ!"

လီလင်သည် အောက်ဖက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာ​နေသော ကျောက်လှေကားများကို ကြည့်ကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားငယ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ကိုယ့်အနားကနေ ချုပ်နှောင်ထားတာက စိတ်အခြေအနေတစ်ခုပဲ အဒေါ်နဲ့ လင်ရှို့က ဦးလေး ပြန်လာတာကို တွေ့ရရင် အရမ်းပျော်မယ်လို့ ကျွန်​တော်ယုံကြည်တယ်"

"အင်း ငါမစောင့်နိုင်တော့ဘူး... လုရွှမ် အဲဒီကျောက်ပြားကို မင်းတို့ပဲ သွားဖမ်းလိုက်ပါတော့... ငါ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး ငါ အခုပဲ ပြန်သွားချင်တယ်"

"ဒါက အဒေါ်နဲ့ လင်ရှို့အတွက် ကောင်းချီးပါပဲ"

"ကောင်းပြီ... အရင်သွားရအောင်"

လီလင် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

"လုရွှမ် ငါ မင်းကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်... မင်းဆီကနေ ငါအများကြီး သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ပါ မင်းရဲ့အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် လီလင် လှည့်ထွက်သွားကာ လီမိသားစုမှ အားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ လိုက်ကာ ထွက်သွားကြသည်။

"ဦးလေးရဲ့စိတ်ကို ချုပ်ထားနိုင်တာက လင်ရှို့အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပဲ..."

ရွှမ်ကျီးကလည်း ဆိုရင်း နတ်တောင်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့အမူအရာနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းကင်စာအုပ်ကို သွားဖတ်ရအောင် ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ရနိုင်မှ မြေကမ္ဘာထဲကို အပြေးအလွှား သွားနိုင်တဲ့ အရင်းအနှီး ရှိမှာ သွားကြရအောင်"

လူအများအပြားကလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်ကြ​လေသည်။

ရတနာရှစ်ခုသည် ကောင်းကင်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်၌ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းနေကာ မြေပေါ်သို့ ကျရောက်ခါနီးတွင် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ ၎င်းတို့ရဲ့ အလင်းရောင်က တောက်ပနေပြီး ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ကျန်နေကာ ကောင်းကင်စာအုပ်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာ​​နေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုနဲ့ ချည်နှောင်ထားသလိုပင်။

"အဲဒါက တတိယအစ်မပဲ.... သူက အစ်မ၆ကို မျိုချပြီး ကျောက်​ပြားကို ချန်ထားခဲ့ချင်နေတာ"

ရှန်ရှို့သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ကာ ငို​တော့သည်။

"ဟားဟားဟား"

ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ရယ်မောသံ တစ်သဲနဲ့အတူ တစ်ချိန်က သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်ချင်ခဲ့တဲ့ နတ်ဝိညာဥ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ရောင်ဝါသည် ယခုအခါ ပိုမိုအားကောင်းလာကာ ရှန်ရှို့က သူမနှင့် နှိုင်းစာလျှင် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင်။

"ညီမ၉.... နင်က အရူးတစ်ပိုင်းပဲ နင်ဘာလို့ ဒီကိုလာပြီး ငါနဲ့ မပေါင်းတာလဲ... ငါတို့ အတူတူ နတ်တောင်ကြီးကို ချုပ်ကိုင်လိုက်ရင် ဒီနေရာက ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ရှန်ရှို့ အော်ဟစ်ပြီး အလိုအလျောက် ပြေးထွက်သွားသည်။ ခေါင်းလောင်းလေးရဲ့ အကာအကွယ် မပါဘဲ သူမဟာ သူ့အစ်မအပေါ် ယှဉ်နိုင်စရာမရှိပါဘူး။

"ရှန်ရှို့ကို ဝါးမြိုချင်ရင် မင်းငါ့ကို အရင်မေးသင့်တယ်! "

လုရွှမ် ဖီးနစ်နတ်မီးကို ရှန်ရှို့ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ နတ်သမီးလေးက ညင်သာစွာ ဟစ်အော်ရင်း လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေထုတိမ်တိုက်ထဲက ဖီးနစ်နတ်မီးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရှန်ရှို့ကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ လုရွှမ်အနောက်တွင် ပြေးပုန်းရင်း လုရွှမ် အဝတ်အစားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး မလွှတ်ဝံ့​တော့ပေ။

"ဟာဟား... ငါ့ကို အရင်က နတ်ဝိညာဥ်လို့ ထင်နေတာလား...မကြာခင်မှာ နတ်တောင်က ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ် အဲဒီအခါမှာ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး"

“ခဏလောက်တော့ မောက်မာခွင့် ပြုလိုက်ပါ့မယ်”

ထိုနတ်သမီးက ပါးစပ်ထဲက လေကို မှုတ်လိုက်တဲ့အခါ ရတနာရှစ်ပါးက တဆက်ဆက် တုန်ယင်လာတော့သည်။ နတ်တောင်ရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ တိုက်ခတ်နေတဲ့ လေပြင်းတွေဟာ ဒီမှော်ဆန်တဲ့ အမျိုးသမီးက အရာအားလုံးကို ကြံစည်နေမှန်း သိသာလာပါ၏။

ကောင်းကင်စာအုပ်နှင့် ကျောက်ပြားကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။ ယ

"အားလုံး... သူမကို တားကြ!"

လူအားလုံး လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲပြီး ဝိညာဉ်မိန်းကလေးကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။

"နင်တို့အဆင့်နဲ့လား? ငါ့ရဲ့ရုပ်သေးစစ်တပ်ကို အရင်ဖြိုချကြည့်စမ်းပါ!"

သူမက ဟောက်ပြီး ထောင်နဲ့ချီတဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို ရုပ်သေးရုပ်တွေ အဖြစ် လေထုအလယ်မှ ပစ်ချ၍လိုက်လေရာ ၎င်းတို့က အထွေးလိုက်ကြီး ပြေးချလာကြလေ၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော တောင်တန်းများသည် ၎င်းတို့၏ ရောင်ဝါများကြောင့် မီးတောက်တွေလို တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေတော့သည်။ တောင်တန်းများ အားလုံးဟာ နတ်မီးနယ်ပယ်နှင့် ၎င်းအထက်တွင် ရှိသော ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ထူထပ်စွာ ပြည့်ကျပ်နေသဖြင့် သူတို့သည် နေကိုပင် ပိတ်ဆို့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

လူတိုင်းက မတားနိုင်မှန်းသိ၍ စိတ်ပြောင်းသွားကြသည်။ နတ်သမီးလေးအား ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း ရုပ်သေးတွေ ထွက်လာတဲ့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်​လေရာ သူမလက်ထဲသို့ လုံးလုံး ကျ​ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်ကျီး ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး။

"ဒီအချိန်ကျမှ ဦးလေးလီကိုတော့ သတိရသွားပြီ!"

လုရွှမ်လည်း : "ဦးလေး ဒီမှာရှိရင် ဒီနတ်သမီး ထွက်လာဖို့ သတ္တိရှိမယ်လို့ ထင်လား"

"ကျွန်မတို့မှာ တခြားနည်းလမ်း တစ်ခုလည်း ရှိနိုင်သေးတယ်"

ရှန်ရှို့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"တခြားနည်းလမ်းလား?"

"ကျွန်မ တတိယအစ်မကို ဝါးမျိုလိုက်မယ်"

လုရွှမ်: "မဟုတ်ဘူး ရှန်ရှို့... မင်းက ကြင်နာတတ်ပြီး မင်းအစ်မနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး... မင်း သူ့ကို မျိုချမလို့လား"

"ဒါပေမဲ့ ရှင်ရှုံးရင် ကျွန်မလည်း မျိုချခံရလိမ့်မယ်... တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး!"

ရှန်ရှို့ ပြောသည်။

"အစ်ကိုလုရွှမ် ရှင့်ရဲ့ တောင်ပေါ်က မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကနေ အနစ်နာခံမှုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့တယ်... ကျွန်မကို ယုံပါ... ကျွန်မ အောင်မြင်မှာ သေချာတယ်"

ရှန်ရှို့နဲ့ ဝိညာဥ်မိန်းကလေးတို့သည် ရုပ်ရည်က အတိအကျ တူညီသော်လည်း ရောင်ဝါနှင့် အရှိန်အဟုန်၏ ကွာခြားချက်ကြောင့် ဝိညာဥ်မိန်းကလေးကို မျိုချရန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူမ ဒဏ်ရာအနာတရတွေကလွဲရင် ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"လုရွှမ် မင်း?" ရွှမ်ကျီးလည်း လုရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လုရွှမ်က သက်ပြင်းချရင်း။

"ဒါဟာ လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါ... အခုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ငါက အခုမှအရင် သာမန်လူပဲ!"

ရှန်ရှို့ ပျံသန်းတော့မယ့် အခိုက်မှာပဲ လုရွှမ် သူမကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါတို့အားလုံး အတူတူ သေကြတာပေါ့... ငါတို့ ရှုံးနိမ့်တာကို ဝန်မခံသရွေ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိလာလိမ့်မယ်"

"ဟေ့ ကောင်လေး... မင်းရဲ့ကျီးဖိုးဖိုးကို လွမ်းနေပြီလားကွ?"

လုရွှမ် ဝမ်းသာအားရနဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ကျီးဖိုးဖိုး... နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားပေါ်လာပြီပေါ့... ဘယ်လိုလဲ ထွက်လာနိုင်ပြီလား"

"ငါ့ဖင်ကြီးကိုပဲ ထွက်! ငါမြေကမ္ဘာရဲ့ အငွေ့အသက်ထဲက အာဟာရနည်းနည်းကို ရလိုက်လို့ ခဏ ထွက်လာနိုင်တာ"

လုရွှမ် မျက်လုံးများ လင်းထိန်သွားသည်။ အမှန်ပင် ရွှေကျီးကန်းသည် ​မြေကမ္ဘာ၏ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ထောင့်က ထွက်လာခဲ့သလို ပေါ်လာခြင်းပင်။ လုရွှမ် အံ့သြနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွှေကျီးကန်း ရလိုက်တာက မြေကမ္ဘာရဲ့ အာဟာရ ဖြစ်ပုံပါပဲ။

"မိုက်မဲတဲ့စကားတွေ ရပ်လိုက်တော့... ငါ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး ပထမအချက် ဒီကလေးမလေးကို အာကာသ ကျောက်စိမ်းပြားထဲ ခေါ်သွင်းလိုက်... နောက်တစ်ချက်ကတော့ ဟိုကလေးမ ငါ့ကိုကြည့်ပြီး သေတဲ့အထိ ကြောက်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်!"

လုရွှမ် လက်ဝေ့ယမ်းကာ ရှန်ရှို့ကို ကျောက်စိမ်း​ပြား နေရာထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။ သူမသည် ရွှေကျီးကန်းလို စိတ်ဓာတ်ရှိသူဖြစ်ပြီး သူမအတွက် ရွှေကျီးကန်းက မှန်ကန်သော အဖော်ဖြစ်သည်။ ခဏကြာတော့ ရွှေကျီးကန်းသည် မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ယခင်ကထက် ပိုမိုတောင့်တင်းလာသည်။

ရွှေကျီးကန်း နှစ်ကြိမ်ခန့် တွန်လိုက်သည်။

"မင်းဘယ်လောက် ဒေါသထွက်ရဲ​သေးလဲ..."

ရွှေကျီးကန်းက အတောင်ပံတွေခတ်ပြီး နတ်သမီးလေးဆီ ပြေးဝင်သွားသည်။ နတ်သမီးခမျာလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာ၏။

"နတ်ငှက်ရွှေကျီးကန်း!"

သူမသည် ရွှေကျီးကန်းကို တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း လှည့်ပြေးသွားပုံမှာ ကောင်းကင်စာအုပ် ရှိရာ ကျောက်ပြားကိုတောင် မယူနိုင်တော့ချေ။ ရွှေကျီးကန်း သူမနောက်ကို လိုက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ပြေးလာပြီး လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

"ကျီးဖိုးဖိုး သူမကို ဘာလို့မသတ်တာလဲ"

"ယုတ်မာလေး! သူမကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာတုန်း! ငါဒီမိန်းကလေးကို တော်တော်လေး သဘောကျတယ်...သူမကိုဒီမှာနေခိုင်းပြီး အကျဥ်းချရမယ်လေ!"

လုရွှမ် တွေးလိုက်တော့လည်း ဟုတ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ကောင်းကင်စာအုပ် ထွက်လာပြီ!"