ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ရယူခြင်း

လုရွှမ်လည်း ကျန့်ပေရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်တော့မှ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းပြန်မော့ကြည့်လိုက်သော် ကောင်းကင်စာအုပ်ရဲ့ ကျောက်ပြား လေထုထဲသို့ တစ်ဖန် ထွက်လာပြန်ပြီ။ တခြားလူများကလည်း ရွှေကျီးကန်းအကြောင်း မေးရန် စိတ်မ၀င်စားတော့ဘဲ ကျောက်ပြားကိုသာ အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်စာတန်းသည် အလင်းရောင်များဖြင့် ထွန်းလင်း တောက်ပ​​နေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် လိုင်းအဝိုင်းများလည်း တောက်ပလာနေသည်။ ကျောက်ပြားက လေထုအလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ ရတနာရှစ်ပါးက အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထောက်ကူပေးသည့် မုခ်ပေါက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်​နေသည်။

"အဲဒါက ကောင်းကင်စာအုပ်ပဲ!"

"ဟမ် အဲဒီလူတွေ မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံ ဝင်မဝတ်သွားအောင် ငါတို့ ကြိုးကြိုးစားစား ယူရမယ်"

ပေါင့်တာထင်း အော်ပြီး ကျောက်တုံးကို ပြေးဖမ်းဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ လုရွှမ် သူ့ကို ​ပြန်ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ကာ။

"မလောနဲ့... ဒီကျောက်ပြားပေါ်က အငွေ့အသက်က စိတ်ဝိညာဉ်မီးနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူတယ်... သူ့ဘက်က အသိအမှတ်မပြုရင် ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး အဲဒီလူတွေကို စမ်းကြည့်ပါစေ!"

ထိုအခါ ပေါင့်တာထင်းက ရယ်လိုက်လေသည်။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ချက်ချင်းဆိုသလို အနယ်နယ် အရပ်ရပ်မှ ကျင့်ကြံသူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြေးထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့က ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံဝဲကာ ကောင်းကင်စာအုပ် ကျောက်ပြားကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လူခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးလောက်က ကျောက်ပြားကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ဟန်ရေးပြင်ကြ၏။ အချင်းချင်း အငြင်းအခုံ မပြုမီတွင် ကျောက်ပြားသည် တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ အလင်းတန်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အရိပ်အယောင်မကျန်၊ သဲလွန်စ မရှိဘဲ လူရှစ်ဦးစလုံးသည် ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ထဲ ဝင်ရောက်သွားလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အတိုင်းပင်။ အဲဒီလူတွေ သေသလား ရှင်သလားလည်း မသိရပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်က လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှ ကမောက်ကမ မပြုမူဝံ့တော့ပေ။ လုရွှမ် အသံကို ထုတ်လိုက်သော် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတော်တော်များများ ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်ကျသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ကမောက်ကမ မပြုမူဝံ့ကြတော့ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

နတ်တောင်ထိပ်တွင် လုရွှမ်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို အပြည့်အဝ ပြသထားပြီးပြီ။ လုရွှမ် ဒေါသထွက်လျှင် ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ခေါင်းကွဲသွားမှာမလို့ အားလုံးက ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

အခုအချိန်ထိ အပြေးအလွှား ဝင်​ရောက်လာသူတွေက များနေဆဲပါပဲ။ နတ်တောင်ထိပ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိသူများက နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်က လုရွှမ်ကို မျက်စိထဲ ဘယ်ထည့်ပါ့မလဲ။

"ဟမ့် နတ်မီးနယ်ပယ်ထဲက လူသေးသေးလေးက မာနလာကြီးနေသေးတယ်... ငါ ဝူထောင်းက မင်းကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ရောက်နေပြီ... မင်းတို့လူလေးတွေက အကြီးအကဲတွေကို လေးစားရမယ်ကွ!"

ဝူထောင်းရဲ့ နောက်ကျောမှာရှိတဲ့ လူတချို့က ရယ်မောနေကြကာ လုရွှမ် အကြောင်းသိတဲ့ လူတွေကတော့ သေလမ်းရှာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ထိုလူများအတွက် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲပေးလိုက်သည်။

လုရွှမ်၏ ခွန်အားသည် ယခုအခါ ပုံမှန်အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ရှိစဉ်ကနှင့် ဝေးကွာနေသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သာမန်မျှော်စင် နယ်ပယ်က လူတွေ စော်ကားနိုင်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

သို့သော် ထိုသို့သောလူကို ကိုင်တွယ်ရန် နတ်ဓားကို သုံးရမည်ဆိုလျှင် ထိုလူအတွက် မြှောက်ပင့်ပေးရာ ကျလွန်းလှသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ညှိုးကို ပွတ်လိုက်ပြီး ယင်စွမ်းအင်ကိုးစင်းဖြင့် ပစ်သတ်လိုက်သည်။

"ဟမ်... ခဏစောင့်..."

ထိုလူ စကားပင် မဆုံးသေး။ သူဆွဲထုတ်လိုက်သော ဓားဖျားမှ စတင်ကာ ရေခဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားသည်။ ဓားက လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားကာ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် ရေခဲတုံးများ အဖြစ် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလာချင်​သေးလဲ"

လုရွှမ် ဆိုရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက လူအုပ်​ကြီးကို လှည့်ပတ်​ကြည့်နေသည်။ လုရွှမ် တန်ခိုးကြီးမှန်းသိသဖြင့် တချို့လူတွေက သူတို့ပါးစပ်ထောင့်များက တင်းတင်းစေ့ထား၏။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ရှင်သန်လာခဲ့သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မတ်တတ်ရပ်ခဲ့သူပင်။ ဘယ်သူမှ အသံမထွက်ဝံ့ဘဲ ပါးစပ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

လုရွှမ်: "လူတိုင်း နားထောင်ကြ... ငါက ကြီးစိုးတဲ့ လူမဟုတ်ဘူး ဒီကသူငယ်ချင်း တချို့ကလည်း နတ်တောင်ထိပ်မှာ ဒါကို မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်မှာပါ... ဒါကြောင့် ငါ့ကို အတင်းအကြပ် မတိုက်ခိုက်ခိုင်းပါနဲ့... ငါကြီးစိုးရင် မင်းတို့ကို သာမန် လူသားတစ်ယောက်လိုပဲ ရိုက်မိလိမ့်မယ်.... စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရည်မှန်းတတ်တာ လူတိုင်းရဲ့ သဘာဝပဲ... မင်းတို့ တတ်နိုင်သမျှ သင်ယူနိုင်ခွင့်ရှိတယ် ငါ ဝင်မရှုပ်ဘူး... ဒါမင်းတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

"မင်းတို့မှာ အရည်အချင်းရှိပြီး ကောင်းကင်စာအုပ်က မင်းကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုအောင် လုပ်နိုင်ရင် ဒါက မင်းရဲ့အခွင့်အရေးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးပါနဲ့ နားလည်လား"

"နားလည်ပါတယ်... နားလည်ပါတယ် သခင်လေးလုရွှမ်က သီလရှိတဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အရမ်းလေးစားပါတယ်... သခင်လေးလုရွှမ်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း နာခံသွားမှာပါ"

လုရွှမ်ကဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူများစွာသည် လုရွှမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အားလုံးကို တညီတညွတ်တည်း သဘောပေါက်စေခဲ့ပြီး ဘယ်သူကမှ ဘာထင်မြင်ချက်မှ မပေးဝံ့ခဲ့ပေ။

အသစ်ရောက်လာတဲ့ တခြားသူတွေကလည်း နတ်တောင်ထိပ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သိလိုက်ရတော့ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ လုရွှမ်ကို ကြည့်နေသော အကြည့်က လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ..."

ပေါင့်တာထင်းနှင့် ကျန်အဖွဲ့သားများက ထိုင်လိုက်ကြရာ ကျန်လူများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်စာအုပ်ကို နားလည်လာနိုင်အောင် ကြိုးစားနေကြ၏။ ထိုစဥ် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်စာအုပ်ထံမှ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးများက လူတိုင်းအပေါ် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

အဝေးကလာတဲ့ လူတွေကလည်း စိတ်ဝင်တစားနဲ့ စိတ်အားထက်သန်စွာ မြန်မြန် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။ များမကြာမီပင် လူအများသည် ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးတွေအောင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်စာအုပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလိုအလျောက် နားလည်သဘောပေါက် လာကြသည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ထားလိုက်သည်။ အာရုံပျံ့လွင့်နေသော အတွေးအားလုံးကို ဖယ်ရှားထား၏။

အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး မျက်လုံးများ ရှေ့တွင် သေးငယ်သော အသွင်အပြင်များ ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ နှလုံးများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားသည်။ ဤအရာသည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် သူမြင်သော ကျောက်စာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိန်းချုပ်မှုကို အပြည့်အဝ နားလည်မှုများ ပါဝင်ထားသည်။

လုရွှမ် စိတ်ထဲတွင်ရှိ ကျောက်စိမ်းပြား နေရာထဲက ရွှေကျီးကန်း၊ ရားရား၊ ကျားဖြူလေး နှင့် ရှန်ရှို့တို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ အတွေးများဖြင့် အာရုံစိုက်နေကြသည်။ အချိန်တွေက ကုန်လွန်သွားသော်လည်း လူတွေက ဆက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြသည်။

လုရွှမ်သည် နားမလည်နိုင်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် သူ့စိတ်ဝိညာဥ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးဆီက ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုရှိနေကာ ကလေးတစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။

သူက လုရွှမ်ကိုလည်း တွေ့လိုက်သည်။ ကလေးငယ်က ပြုံးကာ သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်ချင်သော်လည်း ချက်ခြင်းဆိုသလိုပင် လက်က အားနည်းလွန်းသဖြင့် လှမ်းမလှမ်းနိုင်တော့ပေ။

"အိုး.... မင်းဒီနေရာကို ရောက်လာမယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားပေမယ့် ဒါက ငါ့နယ်မြေပဲ...."

မိန်းကလေးရဲ့ အသံပဲ။ သူမက လုရွှမ်ကို တားလိုက်သူပင်။ ကောင်လေးက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဆုတ်သွညးလိုက်သည်။

ကလေးက သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်နှင့် သူဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ကြောင်း လုရွှမ် သိလိုက်ပြီး ကောင်းကင် စာအုပ်ကြီးကလည်း သူ့ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ် မပြုတော့ပေ။

"ရားရား... မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့!"

လုရွှမ်လည်း ရားရားကို ကြည့်ခိုင်းဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ရားရား ရုတ်​တရက်​ ခုန်​ထွက်​လာစဥ် သူမသည် သူ့​လောက်​ကြီးပြီး အရမ်းချစ်​ဖို့​ကောင်းတဲ့ ​ကောင်​​လေးကို​ တွေ့လိုက်​ရ၏။ သူမက ကောင်လေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကောင်လေးကလည်း ရားရားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း အစ်မဟုပင် ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်​သေးသည်။

စုပ်ယူ​နေသော စွမ်းအားသည် နားမလည်နိုင်သော် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာသည်။ ရတနာ ရှစ်ပါး ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လေထုထဲမှ ထွက်လာသော ရင်းနှီးသည့် အသက်ရှုသံက ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းအငွေ့အသက်က အမြန်ထွက်လာပြီး ကျောက်ပြားကို သုတ်သင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ တန်ခိုးတစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်။

တစ်ခဏလောက်တော့ လုရွှမ်လည်း မြေကမ္ဘာထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဟာ အခင်းအကျင်း ကောင်းကင်စာအုပ်ရဲ့ ထွက်သက်ဝင်သက်ကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဒါကို သိမ်းသွားချင်တာ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ရုတ်တရက် သိလိုက်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ကျန်ကျောက်ပြား ခုနစ်ပြားကို မြေကမ္ဘာမှ စုဆောင်းထားခဲ့သည်။

ရွှေကျီးကန်းလည်း ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်လာပြီး ကျောက်ပြားပေါ် မီးတောက်များကို ဖြန်းချလိုက်သည်။ အဲဒီနောက် ရွှေကျီးကန်းက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရားရားနဲ့ ကောင်လေးကို ကျောက်စိမ်း​ပြားထဲ ဆွဲထည့်လိုက်ပေ၏။

ကျောက်ပြားက ခဏမျှ လှုပ်ခါပြီးနောက် လွင့်ထွက်သွား​ပြန်သည်။ ထိုအခိုက် လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားကာ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ လူတိုင်း၏ အာမေဋိတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့တွေ နတ်တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်စာအုပ်!"

လုရွှမ် စိတ်ထဲတွင် ရွှေကျီးကန်းကို အမြန်ဆက်သွယ်လိုက်သော် ရွှေကျီးကန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးကာ။

"ဟေးဟေး... ငါတို့ ကောင်းကင်စာအုပ်ရဲ့ နတ်ကို လုယူထားပြီလေ... မင်း ကျောက်ပြားလိုချင်ရင် သွားယူလိုက်"

"ဒါပေမဲ့ ကောင်လေး သတိ​တော့ထား... အဲဒီလူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးမီးကို ခုခံနိုင်တယ်... အခု လောင်ကျွမ်းခံထားရတော့ နောင်မှာ မင်းကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်!"

လုရွှမ်: "ဒုက္ခ​တွေလည်း အများကြီး တွေ့ပြီးပါပြီ... ငါမကြောက်သလိုပဲ"