တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက ပြောင်းလဲမှုများ

​တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက တကယ်ကို ကြီးမားလာခဲ့ပါပြီ။

လုရွှမ် အတိတ်ကို ကြည့်ပြီး ပြန်စဥ်းစားကြည့်လျှင်ပင် ရင်းနှီးသော ခြေရာများကို မမြင်နိုင်ပေ။ သစ်တောများက အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကြီးထွားလာပြီး မြစ်ချောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီးဆင်းနေသဖြင့် တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက အသစ်ပြန်လည် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ပင်။

မြေပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲမှုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ဘုန်းကြီးတွေ နည်းပါးလာပါပြီ။ အခုထိ ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိ ဝင်လာတဲ့ တိုင်းတစ်ပါးက လူတွေကလွဲရင် တောထဲက အကောင်တွေက တော်တော်ငယ်သေးပြီး အသစ် ပေါက်ဖွားလာတဲ့ သားရဲတွေ ဖြစ်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်အထိတော့ တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက အရင်လူတွေကို မတွေ့ရသေးပါဘူး။ လုရွှမ်သည် တောထူထပ်သော တောအုပ်ကို ဖြတ်၍ ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံးတွင် အဝေး တစ်နေရာ၌ လူနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သာမာန်လူသား တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံနေရသလို ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လျင်မြန်စွာ ပျံတက်သွားခဲ့ရာ ထူးကဲသော အရှိန်ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြောက်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားစေခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် သူတော်စင်နယ်ပယ်များသာ ဖြစ်၍ ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် တားလိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ အကြီးအကဲ”

တစ်ယောက်က မလွတ်မြောက်နိုင်မှန်း သိနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်သဖြင့် ဆောလျင်စွာ ဂါရဝပြု​လေသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း သူ့နာမည်နှင့် ဂိုဏ်းကို ပြောရင်း အလျင်အမြန် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ လုရွှမ် သူတို့၏ဂိုဏ်းများအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သလို ၎င်းတို့သည်လည်း လူသိများခြင်း မရှိပေ။

"ဒီနေရာက ဘယ်​​နေရာလဲ ဒီအနီးနားမှာ ဂိုဏ်းတွေရှိလား"

လုရွှမ် သူတို့အကြောင်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား အံ့အားသင့်သွားကာ တစ်ယောက်က ပြော၏။

"အကြီးအကဲ... ဒါက တားမြစ်နယ်မြေပါ... အကြီးအကဲက တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါအရင်က တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာကပါပဲ... ငါ ထွက်သွားခဲ့တာ ကြာပြီ... မကြာသေးခင်ကပဲ ပြန်ရောက်လာတာ... အပြောင်းအလဲတွေ ကြီးမားလာတာ တွေ့တော့ အရင်နေရာတွေကို လုံးဝ မရှာနိုင်​တော့ဘူး..."

ပထမလူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြည့်ရှိသော်လည်း နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ပတ် ကြည့်နေသော မျက်လုံးများက လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

"အကြီးအကဲက တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာ ဒုက္ခမရောက်ခင်က ထွက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်မယ်...လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်က တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက ဒုက္ခကြီးအတွင်းမှာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ဆိတ်သုဉ်းလုနီး ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးပါတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက အကြီးအကဲလုရွှမ်က ပြန်ရောက်လာပြီး ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုကို သုံးသွားခဲ့တာ..."

"အကြီးအကဲလုရွှမ် နောက်ပိုင်း ပျောက်သွားတာတော့ သနားစရာပဲ... သူသာ ဝိုင်းထားမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

လုရွှမ်ရဲ့ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက အပြောင်းအလဲတွေ ရှိ​နေတာလား။

ကျင့်ကြံသူလေးက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဝမ်ရှန်ကမ္ဘာကြီးဟာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ကြုံလာရပါတယ်... တောင်တွေနဲ့ သစ်တောတွေက ဘာမှမရှိသလို သားရဲတွေနဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေလည်း ပေါ်ထွက်လာတယ်... သူတို့က အရမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြတယ် အရင်ကပင်လယ်သားရဲ​တွေ ထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်”

"ဒါပေမဲ့ ပိုတောင် ကြောက်စရာကောင်းတာက ပြင်ပကလာတဲ့ လူတွေပဲ....သူတို့က တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာရဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို မြင်ပြီး သိမ်းပိုက်ဖို့ ရူးသွပ်နေကြတာ... နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဘုရင်အဖြစ်တောင် တင်မြှောက်ကြ​သေးတယ် ကျွန်​တော်တို့ကိုလည်း သက်သက်မဲ့ သတ်ခဲ့ကြတယ်... အတိတ်က ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခုကလည်း အခုအချိန်မှာ အရှုံးသမားတွေ ဖြစ်လာပြီ... ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီအစွန်အဖျားဆုံး ဒေသကို ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက ကျွန်​တော်တို့ကို ​နေခွင့်မပြုဘဲ အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ... သူက ပြင်ပလူတစ်ယောက်ပဲ... ကျွန်တော့်ကို တွေ့တော့ လိုက်ဖမ်းတယ်... ကျွန်တော်သာ သတိမထားမိရင် ကျွန်​တော်တို့ စုဝေးတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားမိလိမ့်မယ် "

နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး ရုတ်တရက် လှည့်အော်လိုက်သည်။

“မင်းပြောသလောက် ချဲ့ကား​နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာမှာ နေရာ သိပ်မရှိဘူး ငါတို့ နေရာနည်းနည်းပဲ ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.... တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက မင်းရဲ့နယ်မြေပဲလား"

"ဟာဟား.... နယ်မြေနည်းနည်းပဲ ယူတယ်ပေါ့ အဲဒါက နယ်မြေနည်းနည်းပဲပေါ့... အဲဒါက အရေးမပါတဲ့ နယ်မြေလား... အကြီးအကဲ အဲဒါက ကျွန်​တော်တို့ရဲ့ အဓိကဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခု တည်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပါ!"

လုရွှမ်၏အမူအရာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ သေခြင်းတရားရဲ့ စွမ်းအင်များ အလိုအလျောက် ထွက်လာသည်။

"ဘာပြောတယ်?? ဂိုဏ်းရှစ်ခုစလုံးကို တခြားသူတွေက လုယက်သွားပြီ ဟုတ်လား"

“မှန်ပါတယ် အကြီးအကဲ... တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာ ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျွန်​တော်တို့ရဲ့ အဓိကဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခုရဲ့ အမြင့်ကလည်း အများကြီး တိုးလာသလို နေရာအရေအတွက်လည်း သိသိသာသာ တိုးလာတယ်.... ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်ဘုံလို ဖြစ်လာတယ်"

"သူတို့က အဲဒါကို တပ်မက်ပြီး သိမ်းပိုက်ချင်ကြတာ... ကျွန်တော်တို့က သဘောမတူတော့ တပည့်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လွှတ်လိုက်ကြတယ်... သနားစရာ ကောင်းတာက တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာအတွက် ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရှစ်ခုက အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်... ကျွန်တော်က ကျန့်ဝူဝေါ်ရဲ့ တပည့်ပါ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းဆရာက တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်...."

ကျင့်ကြံသူလေးက မျက်ရည်ကျလာပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေ ကျွန်တော်တို့ကို နေခွင့်မပြုဘဲ နှင်ထုတ်ချင်နေတာ...”

"အကြီးအကဲ... ဒီအငယ်တန်းက..."

လုရွှမ် နောက်တစ်ယောက်ကို ပါးရိုက်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူသည် အသားငါးပိထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးထည့် ခံလိုက်ရသလို လွင့်သွား၏။ မီးလုံးကြီးတစ်ခုက သူ့နောက်မှ လိုက်သွားကာ လောင်ကျွမ်းသွားကာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲ”

ကျင့်ကြံသူလေးလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှမ်းအော်သည်။

"အကြီးအကဲ ကျန့်ဝူဝေါ် သေပြီ ဟုတ်လား? သူ့ကို ဘယ်သူသတ်လိုက်တာလဲ"

လုရွှမ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လူသတ်ချင်စိတ်တွေ တဟုန်ထိုး ထိုးတက်လာပြီး သူ့အနောက်က နတ်ဓားကလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေ၏။ ကျန့်ဝူဝေါ်က သူ့ကို အရမ်းဂရုစိုက်တဲ့ အကြီးအကဲပဲ။ အလွန်သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ထူးဆန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့​ပြီ။

"အကြီးအကဲက ဘယ်သူများလဲ"

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက အကြီးအကဲ ကျန့်ဝူဝေါ်က ငါ့အပေါ်မှာ ကျေးဇူးအကြွေး ရှိတယ်... သူ့တပည့် ကျန့်မော်နဲ့ငါက ညီအကိုတွေ....ကျန့်မော် ပြန်လာပြီလား"

ကျင့်ကြံသူလေးက ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပေမယ့် ခေါင်းယမ်းနေတုန်းပဲ။

"ဦးလေးဓားနတ်ဆိုး ဆရာကြီးက တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမယ် ဆိုပြီး အကြီးအကဲလုရွှမ်နဲ့ ထွက်သွားတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့လက်ရှိစုရပ်ကို အရင်ခေါ်သွား​ပေးလို့ ရမလား"

လူငယ်လေးရဲ့ မျက်လုံးထဲက သံသယတွေကိုမြင်တော့ လုရွှမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်အောင်ခြင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်သင်္ကေတကို ထုတ်ယူပြလိုက်သည်။ အ​ခြေအနေကြောင့် သူ့ကို ပြင်ပတပည့်အဖြစ် မှတ်ယူထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲက ကောင်းကင်အောင်ခြင်း ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်လား"

၎င်းသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်သုံးဆယ်ကျော်ကတည်းက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သော သင်္ကေတဖြစ်ကာ အတုလုပ်လို့ မရပေ။

"အင်း... ဂိုဏ်းချုပ် လော့ချောင်ဖုန်းရော ဘယ်လိုနေလဲ?"

“သေသွားပါပြီ”

လုရွှမ် နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းတင်းစေ့သွားတော့ လူငယ်လေးက ဆက်ပြောသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဂိုဏ်းချုပ်ကျန့်နဲ့ အမြဲရှိနေခဲ့တာ... သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လေးစားကြတယ် အတူနေထိုင်ပြီး အတူပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... အကြီးအကဲကျန့် ဆုံးပါးသွားချိန်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်လော့ အသက်ရှင်နေဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ထားဘဲ သူလည်း ထွက်သွားခဲ့တယ်"

"ဒါဆို အခု လူတွေကို ဘယ်သူက ဦးဆောင်တာလဲ"

"ဓားဖြတ်တောင်ထွတ်က ဂိုဏ်းချုပ် ရှုံထျန်းပါ့ပါ... သူက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ရှစ်ယောက်ထဲမှာ တစ်ဦးတည်း ကျန်ခဲ့သူပဲ... ကျန်တဲ့လူ အားလုံးက တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ"

"ရှုံထျန်းပါ့...တင်းပုတ် ကိုင်ဆောင်ထားသူက ကျန်ခဲ့မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး.... ဒုက္ခတွေကြုံပြီးမှ လူတွေရဲ့နှလုံးသားကို ထုတ်ဖော်ပြသလာဖို့ ဆိုတာ ရှားတယ်..."

ကျင့်ကြံသူလေးက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေရင်း နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲကို ဘာခေါ်ရမလဲ”

"ဟားဟား... မင်း မှန်းဆမိ​နေပြီး မဟုတ်ဘူးလား? မင်းထင်တာ မှန်တယ်... ငါလုရွှမ် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာပြီ!"