လူနှစ်ယောက် ဆက်တိုက်သတ်

အကြီးအကဲ ဟန်တန်းကျစ်က လုရွှမ်ကို နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့် ဖြစ်ကြောင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လူအများက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်အရ လုရွှမ်သည် နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်ရှိ လူအနေဖြင့် အကြီးအကဲ ဟန်တန်းကျစ်ရှေ့တွင် မောက်မာစွာ ပြုမူပုံကို မြင်လိုကြသည်။

သူတို့က လုရွှမ်တစ်ယောက် မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခံရဖို့အရေး မစောင့်နိုင်ကြတော့ချေ။

"အရမ်းကောင်းတယ် နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ထောက်ခံဖို့ ထွက်လာရဲသားပဲ.... မင်းအရင် လှုပ်ရှားလိုက်... ငါ့ဘက်ကစလိုက်ရင် မင်းလက်လှုပ်ချိန် မရတော့မှာ ကြောက်ရတယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျယ်လောင်သော ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးက လုရွှမ်ကို ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလာကြသည်။

လုရွှမ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကဲ့ရဲ့သံကြောင့် မတုန်လှုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲနေလေသည်။ သူက ဟန်တန်းကျစ်ကို ဘာမှမထူးခြားသလိုပဲ ကြည့်နေကာ သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း လှောင်ပြောင်သရောနေသည့် အရိပ်အမြွက်လည်း ပြနေ၏။

ဟန်တန်းကျစ်လည်း လုရွှမ်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးလာခဲ့သည်။

"မာနကြီးပြီး သေဖို့ရှာနေတဲ့ကောင်!....ငါ့ရဲ့လူဓားကို ကြည့်ထား!!"

လုရွှမ်: "မင်းကလည်း ခွေးတစ်ကောင်သာသာပဲ!"

လက်နက် သန့်စင်ရေး ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လုရွှမ်သည် ဤလူကြီးသည် လက်နက် သန့်စင်ခြင်းအကြောင်း အနည်းငယ် သိကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပြောပြနိုင်သည်။ သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ကို သူကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဘယ်လို ဝေဖန်ရမလဲ ဆိုရင်တော့ ဓား အသွင်ပြောင်းထားခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သလိုပင်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ညစ်ညမ်းသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရတော့ လုရွှမ်လည်း ထိုဓားသည် ကောင်းမွန်သော အရာ မဟုတ်ပါက သဘာဝ အရင်းအမြစ်များကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

လုရွှမ် ချင်ထျန်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဟန်တန်းကျစ်​၏ ဓားသိုင်းကို ကြည့်မ​နေဘဲ သူ့ဓားကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။ လုရွှမ်၏ ဓားသည် ရိုးရှင်းပုံရကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် လုရွှမ်သာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ပါက သူသည် ပထမဦးစွာ ဓားဖြင့် ထိသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဟန်တန်းကျစ် သူ့ဓားကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချထားသည်။ လှောင်ပြောင်သံနှင့်အတူ လုရွှမ်၏ ချင်ထျန်းဓားသည် ဟန်တန်းကျစ်၏ဓားကို ထိမှန်သွားကာ အမှိုက်စက္ကူ တစ်ရွက်ကို ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟန်တန်းကျစ်၏ ဓားရှည်မှာ ဖြတ်တောက် ခံလိုက်ရလေသည်။

လုရွှမ်သည် ကရုဏာမပြဘဲ ချင်ထျန်းဓား၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကာ အံ့အားသင့်နေသော ဟန်တန်းကျစ်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ၂ခြမ်း ခွဲပစ်လိုက်သည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခြမ်း လေထဲမှ ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ပါးပါးလှီးထားသော အသားဘောလုံးတစ်လုံးလို ကွဲသွားခဲ့သည်။

"အားနည်းတယ်!"

လုရွှမ် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို လှုပ်လိုက်သည်။ သွေးတွေ စွန်းထင်းနေတဲ့ ဓားက သွေးတွေ လုံးဝ ကင်းစင်သွားသည်။ မယုံကြည်နိုင်မှုတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ဟန်တန်းကျစ်သည် မျှော်စင်နယ်ပယ်မှ သခင်ဖြစ်ပြီး သူသည် ထင်ရှားသော အကြီးတန်း သခင်လည်း ဖြစ်သည်။ ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် အသတ်ခံရပြီး နှစ်ပိုင်းဖြတ်ကာ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိ​သေး​လဲ"

လုရွှမ် ဆိုရင်း လူအားလုံးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အသီးသီးသည် ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ ပစ်မှတ်ထား ခံနေကြရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် နောက်ပြန် ဆုတ်သွားကြသည်။

"အတင့်ရဲလိုက်တာ! မင်းက အင်အားမရှိဘဲ အနိုင်ရဖို့ မှော်လက်နက်ရဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုးနေတာ အသိသာကြီး!"

အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သို့သော်လည်း အသံရှင်သည် လူလုံး မပြဝံ့သောကြောင့် လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းနေခဲ့သည်။ လုရွှမ် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ ဒီအပေါ်ယံ အတတ်ပညာနဲ့ပဲ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ရေပြင်မှာ ငါးရှာနည်းကို သင်ယူချင်သေး​တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

"ထွက်လာခဲ့!"

လူတစ်​​ယောက်​ ရုတ်​တရက်​​ လေထဲသို့ ခုန်​ဆင်းကာ သတိလစ်​သွားလေသည်။ သူ့ရဲ့ အ​ပေါက်​ခုနစ်​လုံးမှ ​သွေးများ ထွက်​ကျလာ၏။ လုရွှမ် လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်တဲ့အခါ မီးတောက်အနည်းငယ် ထွက်လာပြီး ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသည်။ စကားပြောသူသည် လန့်နိုးလာပြီး ရုန်းကန်နေခဲ့သော်လည်း ခဏအတွင်း ပြာကျသွားသည်။

လုရွှမ်ကို လှောင်ပြောင်တဲ့ ပြင်းထန်သော အော်သံကြောင့် သူဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားသည်မှာ သနားစရာပင်။

"အော်မီတော်ဖော်... ဒကာလေးလုရွှမ် မင်း အပြစ်မဲ့သူတွေကို ဒီလောက် သတ်သတ်နေတာ မင်းရဲ့ တံခါးဝဆီ အကုသိုလ်တရားတွေ ဝင်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား?"

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် လက်အုပ်ချီလျက် တစ်လှမ်းချင်း ထွက်လာခဲ့လေသည်။ တစ်ခဏအတွင်း အံ့ဩ​နေတဲ့ အသံတွေကို ကြားလာရပြီး ဘုန်းကြီးရဲ့နာမည်ကို တစ်ယောက်ယောက်က မမေ့ဘဲ ထအော်လာ၏။ ဆရာတော်ဝူဝမ့် ဟူသော် အားပေးသံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆရာကြီး! အဲ့နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ပစ်လိုက်!"

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကောင်းကင်မီးသည် တောက်လောင်နေသည်။ ဘုန်းကြီးသည် ပြင်းထန်သော မှော်စွမ်းအားတစ်ခုကို သုံးနေတာ မဟုတ်ဘဲ လေပြင်းနိယာမကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူနဲ့ ကျားဖြူလေးက တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေမှာ ရှိကတည်းက ဒါကို လုပ်နိုင်နေပြီ။

ဒီဘုန်းကြီးဟာ လူတော်လူကောင်း မဟုတ်ချေ။

"အကုသိုလ်... ဟားဟား.. ဟုတ်တယ် ဒါခင်ဗျားပြောတဲ့ အကုသိုလ်ပဲ.. အဲဒီတုန်းက ကျုပ်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ပါးကို ခင်ဗျား ဘယ်လို ဆက်ဆံ ဖျက်စီးခဲ့တာလဲ... အခု ငါ တစ်ခုချင်းစီ ပြန်ယူဖို့ ပြင်ထားတယ်... ဘုန်းကြီး ခင်ဗျားရော မပတ်သက်ဘူးလား"

ဘုန်းကြီးကတော့ လက်အုပ်ချီပြီး ဘာမှ မပြောပါဘူး။

"ဘုန်းကြီးတွေက လိမ်မပြောဘူးတဲ့.... လက်ကို ပိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး ဆိုမှတော့ ကျုပ်ဘာပြောချင်လဲ မင်းနားလည်မှာပါ"

လုရွှမ် ရယ်လိုက်သည်။

လီလင်ရှို့: "ဘုန်းကြီးတွေက သူများနေရာကို ခိုးယူပြီး လူသတ်တာ အကုသိုလ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား.... ဘုန်းကြီး ရှင်ကိုကိုလုရွှမ်ကို ဒီစကားတွေ ထွက်ပြောနေရအောင် တုံးများ တုံးနေတာလား"

လူအုပ်ထဲမှ လီလင်ရှို့မှာ မနေနိုင်တော့တာကြောင့် ထွက်လာပြီး ရန်တွေ့လိုက်လေသည်။ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်ဆိုးများအကြောင်း ကြားပြီးနောက် လီလင်ရှို့သည် ထိုလူများအပေါ် စာနာစိတ် မရှိ​တော့ပေ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရနိုင်သလို သူမကလည်း အနိုင်ကျင့် ခံရတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ချေ။

တောက်ကျင့်စဥ် ဗုဒ္ဓဘာသာသည် 'ဘဝ၌ ဆင်းရဲခြင်း ခုနစ်ပါးကို အာရုံပြု၍ လှူဒါန်းသူသည် မိမိတောင်းသမျှကို မရသောကြောင့် ဆင်းရဲကို ခံစားရ၏' ဟု သူမ ကြားဖူးသည်။ ဤလောက၌ သာသနာအကြောငိး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြရန် ခက်၏။ လောကကြီးထဲမှာ ဂိုဏ်းဂဏများ ပြိုလဲခြင်း၊ ထောင်နှင့်ချီသော တောင်များ ပြိုလဲခြင်းတို့ ရှိတတ်သော်လည်း ယခု တောင်တစ်သောင်းကမ္ဘာက ပြန်လည်ပုံဖော်ပြီး အစအတိုင်း ပြန်စတင်နေပြီ။

လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဘုန်းကြီးရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။ ဘုန်းကြီးသည်လည်း လုရွှမ် ယခုလို တိုက်ခိုက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားကာ သူ့မျက်ခုံးမွှေးများက မီးတောက်လာကာ လုရွှမ်ကို ပြန်ဆုတ်သွား​စေလေသည်။

ဓား၏ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်သံနဲ့အတူ လုရွှမ်လက်ထဲက ချင်ထျန်းဓားက ပျံတက်လာသည်။ ဓားဖျားက ဟိန်းဟောက်သွားပြီး ဘုန်းကြီးရဲ့ မျက်ခုံးမွှေးကြား တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားပါ၏။

"လူယုတ်မာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ!"

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ခါလိုက်တဲ့အခါ ဘုန်းကြီးရဲ့ ရုပ်အလောင်းဟာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး အသားစများဖြင့် ပျံ့ကျဲသွားလေသည်။

"နောက်ထပ် ထွက်လာတဲ့လူက ဒီလို အရှုံးသမားပဲ ဆိုရင်တော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သတ်ပစ်မယ်!"

လုရွှမ် အော်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက လူတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လုရွှမ်ကို ငေးကြည့်နေသူများသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို တွေးတောရင်း သေသွားသော ဘုန်းတော်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အနီးနားတွင် လူများလွန်းပြီး သခင်များစွာလည်း ရှိနေသေးသည်။

လုရွှမ်နှင့် အခြားလူများကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး အချို့က လုရွှမ်ထံမှ လွှဲပေးလာရန်ရှိသော တံ​ဆိပ်ပြားကိုပင် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများဖြင့် ခဏတာ ကြည့်​နေကြသည်။ တချို့ကလည်း မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့်။

လုရွှမ်သည် ဤလူများ မယုံကြည်ကြောင်း သိသော်လည်း လူအများအပြား ရှေ့၌ လူမသတ်လို့ မဖြစ်ပေ။ လုံးဝ မသတ်လျှင် ဘယ်သူမှ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပျံထွက်လာခဲ့သည်။

"လုရွှမ် ငါ မင်းနဲ့လက်သီးသိုင်း ပြိုင်မယ်... မင်း ပြိုင်ရဲ့လား?"

အောင့်ယွဲ့: "လူယုတ်မာ!"

လုရွှမ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ!"