ကျန်းပင်းရဲ့နောက်ခံ
Vol. 104 Ch. 4.1073
"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တအားလေးလံလာပြီ... ငါမပျံသန်းနိုင်တော့ဘူး"
ထူဖူးက ရုတ်တရက် အော်လာသည်။ ထိုမှသာ လူတိုင်းလည်း ဤပြဿနာကို အမှန်ပင် သိမြင်လာခဲ့ကြသည်။
ပါးလွှာသော လေထုထဲမှ လူတိုင်း၏ ခေါင်းထက်တွင် အသွင်အပြင်တစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး မှောင်မိုက် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေလို ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် လူတိုင်းကို မှိုင်းမှိုင်းပြ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဗလာဖြစ်ပြီး သူမသည် လူသေများကို ကြည့်နေသလိုမျိုး သူတို့ကို ကြည့်နေ၏။ အထေ့အငေါ့ကတော့ လူတိုင်းက ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတဲ့အခါ သေနေတဲ့လူကို ကြည့်နေရသလိုပါပဲ။
"မင်း အသက်ရှင်ချင်လား ဒါမှမဟုတ် သေချင်လား"
အမျိုးသမီးကြီး၏ ပါးစပ်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်သွားပြီး စကားအနည်းငယ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောပေ။ လုရွှမ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် တိတ်တဆိတ် လွင့်ထွက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လေထဲတွင် တွေ့ရှိလိုက်ရသော အရာမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်သမီးရှန်းရှဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်ခဲ့စဉ်က လှုံ့ဆော်ပေးသည့် ဒြပ်စင်စွမ်းအင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက ဒီအချိန်မှာတော့ တစ်ဖက်အရာဆီမှာ စိတ်စွမ်းအားရဲ့ ငွေ့ရည်ဖွဲ့မှုအရှိန်က ရှန်းရှဲ့ထက်တောင် ပိုမြန်ပါသေးသည်။ လုရွှမ် တွေးတောင်မတွေးဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တုန်ခါပစ်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ အနည်းငယ် မူးဝေလာသော်ငြား သူ့ရှေ့တွင် ဖီးနစ်နတ်မီး၏ မီးတောက်များကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။
"မာနကြီးနေတဲ့ကောင်!"
အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး ဟောက်ကာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အန်ထုတ်လိုက်လေ၏။ လေဖြူ အလုံးတစ်လုံးက ထွက်လာကာ ၎င်းက လေထုထဲမှာပဲ တစ္ဆေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုရွှမ်ဆီကို ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
လုရွှမ်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်မိုးခြိမ်းသံက တဖျပ်ဖျပ်တောက်ကာ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော် မိုးကြိူးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုရွှမ် မိုးကြိုးကြာပွတ်ကို လွှင့်ပစ်တဲ့အခါ လျှပ်တပြက်အတွင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိခတ်သွားသည်။
အခြေအနေ မဟန်မှန်းသိတော့ ၎င်းက ဆက်လက် ထွက်ပြေးချင်သေးသည်။ နတ်မိုးခြိမ်းသံသည် အလိုအလျောက် ကွဲထွက်သွားပြီး တစ္ဆေကို အပြာရောင် မီးခိုးများအဖြစ် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် တစ္ဆေအားလုံး ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။
လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် လေထဲက လှပသော ဦးခေါင်းကို စိုက်ကြည့်လျက်ရှိသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကောင်းကင်မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေသောကြောင့် စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော သူ့မျက်လုံးများတွင် မီးလျှံများ ဖြာထွက်လျက် ရှိနေတာကို တွေ့ရသည်။
"အပြန်အလှန် မတုံ့ပြန်ဘဲ ထားရတာက မယဉ်ကျေးရာကျတယ်တဲ့ သွား!"
လုရွှမ် လက်ထဲက မိုးခြိမ်းသံဟာ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ နတ်မိုးကြိုးရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် အားကောင်းလာပြီး မိုးကြိုးကြာပွတ်က ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ခေါင်းကို လှမ်းရိုက်ချလိုက်သည်။
ဝုန်း!
နတ်မိုးခြိမ်းသံ ပေါက်ကွဲသည်။ ကြာပွတ်က အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းပတ်လည်တွင် စုရုံးပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားကာ ဦးခေါင်းမှာလည်း ပြုတ်ကျသွားသည်။
"ဟမ် ဘယ်သွားချင်နေတာလဲ!"
လုရွှမ်သည် သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှ လေပြင်းနိယာမကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်စေပြီး ပြေးထွက်သွား၏။ နောက်တဖန် သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က နတ်မိုးခြိမ်းသံ၊ နောက်လက်တစ်ဖက်က ကောင်းကင်မီးတောက်ပဲဲ ဖြစ်ပေသည်။
လှောင်အိမ်ထဲမှ သင်ယူခဲ့သော ကျိုးပဲ့နတ်ဘုရားကြာပွတ်သည် ယခင်က ဘုရားမိုးခြိမ်းသံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စွမ်းအားသည် အဆတစ်ရာကျော် ကြီးမားသည်။ မိုးကြိုးသည် လေထုအလယ်က ဘာမှမဆိုင်သည့် နေရာတစ်ခုကို ထိမှန်သွား၏။
သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှ မီးတောက်များက လေထုအလယ်၌ ပေါ်လာသော ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် နဖူးတွင် ချိုနှစ်ခုရှိပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သွက်လက်စွာ ကူးခတ်နေပြီး ဘုန်းအာနုဘော်နှင့် ပြည့်နေသော မျက်လုံးကြီးများလည်း ရှိသည်။
လုရွှမ်သည် ၎င်းထံမှ နဂါး၏ စွမ်းအား အနည်းငယ်သည် ဖျတ်ခနဲ ထွက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဲဒါက နဂါးလေးလား" အောင်ရှင်းက အော်၏။
"ဟမ့် ဒီအချိန်မှာ မင်းက ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားချင်သေးတယ်ပေါ့!!"
လုရွှမ် အော်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးများကို တဟုန်းဟုန်းနဲ့ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ပိုးကောင်ငယ်လေးသည် တီးတိုးအော်လိုက်ရင်း ၎င်းကိုယ်ပေါ်ရှိ နဂါး စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နဂါးရောင်ဝါချို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"အဲဒါက?"
လုရွှမ်: "ရှန့်!....ရှေးဟောင်းလျှပ်စစ်ကမ္ဘာမှာသာ မကြုံခဲ့ရဖူးရင် ဒါပဲလား ဆိုတာ မသိနိုင်လောက်ဘူး"
လုရွှမ်က နတ်မိုးကြိုး လှောင်အိမ်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး ပိုးကောင်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ပိုးကောင်ငယ်လေးက ညည်းတွားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်လိုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"ငါမင်းကို ပြောလိုက်မယ်! မင်းငါ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့ သတ္တိရှိလို့ကတော့ ငါ့သခင်က မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!!"
"ကောင်းပြီ ဒါဆိုလည်း မင်းရဲ့သခင် လာဖို့ ငါစောင့်နေမယ်"
လုရွှမ်သည် သူ၏လက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်လိုက်၏။ ပိုးကောင်လေးမှာ လုရွှမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ လှမ်းကြည့်ရင်း သူသည် နတ်မိုးခြိမ်းသံကြောင့် မီးတောက်ဖြစ်သွားကာ ပြာဖြစ်တဲ့အထိ မီးရှို့ခံလိုက်ရလေသည်။
"ထွက်လာခဲ့! မင်းပေါ်လာပြီးပြီပဲ ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ"
လုရွှမ် သူ့လက်ချောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်နှင့် လေထုအလယ်၌ မီးတောက်တစ်ခု ပျက်ပြယ်သွားသည်။ မီးတောက်သွားခဲ့သော် နေရာမှာတော့ အလင်းတဖျတ်ဖျတ် ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။
"မင်း ငါ့ရဲ့အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို ဖောက်မြင်ရတယ် ဆိုတော့ မင်းက အခင်းအကျင်း စာအုပ်ကို ရတဲ့သူပဲ ဖြစ်မယ်!"
လုရွှမ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
"မင်းဘယ်လိုလုပ် သိလဲ"
"ဟာဟား ငါမသိတာ ဘာမှမရှိပါဘူး... မင်းရဲ့ကမ္ဘာက လူတိုင်းကို ငါသိတယ် အဲဒါတွေကို ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်းလည်း မြင်နိုင်တယ်"
လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အော်ပြောလေသည်။
"မင်းက မြေကမ္ဘာထဲက လာတဲ့လူ!"
"ဟုတ်တယ် ငါက မြေကမ္ဘာကလာတာ... မင်း တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ"
လုရွှမ်: "မင်း ချီးကျူးနေဖို့ မလိုပါဘူး မင်းက မြေကမ္ဘာက လာတာ မဟုတ်သလို မြေကမ္ဘာကနေလည်း လုံးဝ ထွက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် မင်းဒီအထဲကို လှမ်းချောင်းကြည့်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိထားလိမ့်မယ်.... မင်း တစ်သောင်းကမ္ဘာထဲကို မဝင်ရဲဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုံးဝ ပြန်မသွားနိုင်တော့မှာကို ကြောက်လို့"
"ဟမ့် ပြောတာ ကောင်းတယ်... မင်း ဘာထပ်သိသေးလဲ"
"မင်းတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အခင်းအကျင်း ကောင်းကင်စာအုပ် အတွက်ပဲ ဆိုတာလည်း ငါသိထားသေးတယ်.... မင်းရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ အားလုံးက အခင်းအကျင်း ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ယူပြီး မြေကမ္ဘာထဲကို ပြန်သွားဖို့ပဲ ကံမကောင်းချင်တော့ ငါကမင်းကို လမ်းခုလတ်မှာ တားလိုက်မိတယ်... ကောင်းကင်စာအုပ်က မြေကမ္ဘာထဲ မဝင်သွားခဲ့ဘူး...အဲဒါကြောင့် ငိုကြွေးတစ္ဆေဂူထဲက လမ်းကြောင်းကို မင်းတို့ ထွက်သွားဖို့ လမ်းချန်ထားခဲ့တာမလား"
"မင်းက အမြီးကြီးတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ကောင်ပဲ!"
လုရွှမ် ရုတ်တရက် အသံကျယ်လာခဲ့ပြီး သူသည် နတ်ဓားကို နောက်ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူတို့ လျှောက်လာခဲ့သော လမ်းမအား ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။
ချင်ထျန်းဓားက အလွန်ထက်မြက်သည်။ ပါးလွှာသော လမ်းက ခိုင်မာသော်လည်း နတ်ဓားအောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားခဲ့သည်။ အောင့်ယွဲ့တို့ လူတိုင်းသည် အချင်းချင်း ထောက်ကာ လွင့်မျောရင်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ကြိုးတစ်ခုသည် ပေါ်လာပြီး တောင်ပေါ်မှ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပြန့်သွားလေသည်။
"ကြိုးကို ကိုင်ထား!" လုရွှမ် အော်လိုက်သည်။
အားလုံးက ကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လုံးလုံး စိတ်ရှုပ်သွားကြသည်။
ထိုစဥ် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးများ ပြိုကျကာ လမ်းများလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျလာသည်။ တချို့လူတွေက ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်ပြီး အောက်သို့ လဲကျကုန်ကြသည်။ တချို့မှာ ကြိုးကို ဖမ်းလိုက်သော်လည်း ချောက်ထဲသို့သာ တိုက်ရိုက်ကျသွားကာ ကံမကောင်းပေ။
လုရွှမ်: "သူတို့ကို မကယ်နဲ့... ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် အဲဒီလူတွေဟာ ဟိုးအရင်ကတည်းက သေပြီးသားတွေ... တကယ်တော့ မရဏကြယ်ရဲ့ ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ထဲက ထွက်လာတဲ့အချိန်ကတည်းက ငါတို့ ငိုကြွေးတစ္ဆေဂူထဲကို ဝင်ပြီးသား... အဲ့မှာ ထိုင်နေတဲ့လူတွေ သေကုန်ပြီသားတွေ!"
"ဟုတ်တယ်မလား ကျန်းပင်း?"
လုရွှမ် ရုတ်တရက် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက အံ့အားသင့်သွားပြီး။
"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါနားမလည်ဘူး"
"မင်းအကုန်ကို နားလည်ပါတယ်... မင်းလုပ်ခဲ့သမျှက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့နဲ့ ငါတို့ဒီရောက်လာအောင် မြှူဆွယ်ဖို့ပါပဲ ကံမကောင်းစွာပဲ၊ မင်းငါ့ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိတယ်... ငါက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို မင်းနားလည်တာထက် အများကြီး ပိုနားလည်တယ်!"
"ထွက်လာခဲ့!"
လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေထုထဲက တစ်နေရာကို လက်ဝါးစွမ်းအင်ဖြင့် စုပ်ယူ၍ ပေါင့်တာထင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။