ဝမ်းနည်းစရာ

သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်

လူတစ်စုနှင့် လှေတစ်စင်းသည် ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်တွင် ပျံဝဲနေကာ လီလင် အမှတ်အသား ပြုထားသည့် ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်တံခါးကို ရှာဖွေနေသည်။

၎င်းသည် လူတိုင်းလိုလို မေ့နေသော နေရာဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကိုရှာဖွေခြင်းသည် သဘာဝအတိုင်းပင် ပို၍ပင် ခက်ခဲလာပါသည်။ အရာအားလုံးက ရိုးရှင်းသလိုနဲ့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိ။

သူတို့ ဒီနေရာကို လိုက်ရှာနေတာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီ ဆိုပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ရသေးဘူး။

"လုရွှမ် သတင်း မရှိသေးဘူးလား"

မြေကမ္ဘာဆီသို့ ဦးတည်ရန် အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေနေသည့် အတိတ်က ဘိုးဘေးများသည် ဘဝတစ်ခုလုံးနီးပါး ကုန်ဆုံးခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိပါသည်။ သူတို့မှာ သဲလွန်စတွေ ရှိနေရင်တောင် ဒီကြယ်ဂိတ်တံခါးလို့ ခေါ်တဲ့ တံခါးကို ရှာတွေ့ဖို့က အချိန်နဲ့ စိတ်ရှည်သည်းခံဖို့ အချိန်အများကြီး ယူရလိမ့်မယ်။

သို့သော် ကြီးမားကျယ်ပြောလှသော ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်တွင် လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ဤအချည်းနှီး သဲလွန်စကို ရှာဖွေနေသည်မှာ အမှန်ပင် အလွန်စွမ်းအင် သုံးစွဲရသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းကို မပြောနှင့် လုရွှမ်ပင် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာသည်။ သူလည်း ဒီနေရာကနေ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး ကြယ်ရောင်စုံတဲ့ ကောင်းကင်ကို စတင်ရှာဖွေချင်ပါ၏။ လှေပေါ်တွင် လူများစွာရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် လုရွှမ်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည်။ ပေါင့်တာထင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကတော့ သူတို့ကို ဘာမှ မပြောပေ။

လူတိုင်း စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကာ လုရွှမ်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ တွက်ချက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရလျှင် ထိုနေရာကို ရှာရန် မခက်ခဲသင့်ပါ။ ပြီးနောက် လီလင်ကလည်း ယေဘုယျ လမ်းညွှန်ချက်ကို ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကြယ်ဂိတ်ကို သူတို့သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဧရိယာမှာ ရှာဖွေဖို့ပဲ လိုပါသည်။ တွက်ချက်ထားတာတွေ မမှားပါက လုရွှမ်သည် သူ့အတွေးက မမှားကြောင်း အလွန်သေချာပါသည်။

ဘယ်လို အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်မဆို ချို့ယွင်းချက်ရှိရမည်။ ဘယ်အရာကမှ ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိပါ။ အလားတူပင် မြေကမ္ဘာသည် ၎င်း၏စွမ်းအင်ကို ဆုံးရှုံးနေသောကြောင့် တစ်သောင်းကမ္ဘာတွေက အရင်းအမြစ်ကို လုယူနေခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အဲဒီနေရာကိုရောက်ပြီး မသိဘဲ ဆက်လျှောက်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတာကြောင့် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။

"လှေကို ရပ်လိုက်!"

လှေကို ထိန်းချုပ်ထားသူများသည် လီမိသားစုမှ ဖြစ်တာကြောင့် လုရွှမ်အမိန့်ကို ကြားပြီးနောက် လှေကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

"လုရွှမ် မင်း တစ်ခုခုရှာတွေ့ပြီလား"

"မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီလို့ မဆိုလိုဘူး.. ငါတို့က ဒီကို ရောက်နေပြီ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မသိလိုက်ဘဲ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ လျှောက်သွားနေခဲ့ကြတာ"

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

လုရွှမ်: "​လှေတံခါးကို ဖွင့်... ထွက်သွားရအောင်"

"သခင်လေးလုရွှမ်... မဖြစ်နိုင်ဘူးနော် ကျုပ်တို့ ဒီမှာ ကြယ်တွေ ထူထပ်တဲ့ ကောင်းကင်ကို ရောက်နေပြီ ဘာမှ မရှိဘူး... လှေပေါ်ကနေ ထွက်သွားရင် အန္တရာယ်များတယ် မျှော်စင်နယ်ပယ်က ခွန်အားမရှိရင် မင်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်လိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါသိပါတယ်"

ထိုလူတွေသည် လုရွှမ်၏ တောင်းဆိုချက်အရ အပေါက်ကိုဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အားလုံးပြင်ဆင် ပြီးသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက ငိုကြွေးတစ္ဆေဂူ ပြိုကျမှုမှ ထွက်​ပေါ်သော စွမ်းအားလိုပဲမလို့ လှေပင် ခဏတာမျှ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အောင့်ယွဲ့: "လုရွှမ်... ဒီစွမ်းအားက တကယ်အားကောင်းတယ် သတိထား...."

အကယ်၍ သူမတွင် မီးဒြပ်စင်နတ်ပုတီးစေ့၏ အကာအကွယ် မရှိထားလျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

လုရွှမ်: "ငါမမှားဘူး ဒီမှာပဲ!"

အခြားသူများသည်လည်း တားမြစ်နယ်မြေများကို ဖြတ်ကျော်ထားသူများ ဖြစ်ပေ၏။ သူတို့ မျက်လုံးများ တောက်ပြောင်သွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် စုပ်ယူမှုအားမှာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် တားမြစ်နယ်မြေများ ကဲ့သို့ပင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း အားလုံးသိကြသည်။

ဒါက ကြယ်တွေ စုံနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးပဲ။ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေတာလဲ။ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုပဲရှိသည်။ အဲဒါကတော့ ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ချက် အကြီးကြီးတစ်ခု ရှိနေလို့ပါပဲ။

"သခင်လေးလုရွှမ်... ထွက်သွားချင်ရင် ထွက်သွားမှ ဖြစ်တော့မယ် မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ထိန်းထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိန်းချုပ်သူက လှမ်းအော်လေသည်။ ကြီးမားသော စုပ်ယူမှုအောက်တွင် လှေ၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်းက ဟန်ချက်မညီဘဲ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ အခင်းအကျင်း တချို့တောင် ပြိုပျက်သွားပြီမလို့ ထိန်းထားဖို့ဆိုတာ တကယ် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ငါဆင်းပြီး အရင်ကြည့်မယ်... စိတ်မပူနဲ့ ငါသတိထားပါ့မယ်"

လုရွှမ် အော်ပြောပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ပြင်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပုံရပြီး မည်သည့်အသံကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားနိုင်သော်လည်း လုရွှမ်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အာကာသ အက်ကြောင်းတစ်ခုက နားမလည်နိုင်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးကြောင်းများ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှု တစ်ခု ရိုက်ခတ်လာကာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြန်သည်။ လုရွှမ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရုန်းကန်​နေခဲ့ရပြီး လွင့်ထွက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် စုပ်ခြင်းတို့ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

နတ်မိုးခြိမ်းသံ၊ ကောင်းကင်မီး၊ ယင်စွမ်းအင်၊ ယန်မီး၊ လေ၊ မိုး၊ မိုးကြိုး၊ လျှပ်စီးကြောင်း စသည့် အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအားများသည် အက်ကွဲကြောင်းများမှ မသေချာ မရေရာသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လုရွှမ်ပင်လျှင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အာကာသ အတွင်းရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှ စုပ်ယူသွားသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ယွမ်စွမ်းအား လေချွန်သံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စုပ်ယူထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ပို၍ ပြင်းထန်သည်။ လူ သို့မဟုတ် လှေယာဥ်သာ ဤနေရာမှ ရုတ်တရက် ဖြတ်သွားပါက သေမှာ သေချာသလောက် ဖြစ်ကြောင်း တွေးကြည့်နိုင်ပါသည်။

ထျန်းရှားနဲ့ ကျန့်မော်တို့ ဒီကို ဖြတ်သွားခဲ့ရတာ ဘယ်လောက်​တောင် ကံကောင်းလိုက်လဲ။

ဤနေရာ၌ သုံးလကြာ နေထိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် မြင်ခဲ့ရသည်ဟု ခံစားပြီးနောက် လုရွှမ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာသံမှလည်း မကြားရသေးပေ။ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ သူပြန်လာတာကို အဝေးကြီးမှာ စောင့်နေကြမယ်လို့ သူယုံကြည်၏။

ထို့နောက် အကွာအဝေး တစ်ခုအတွင်း လှေတစ်စင်း ရပ်သွားသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး သူ့ကို သယ်ဆောင်ရန် ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဘယ်လို​နေလဲ?"

လုရွှမ် ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ဘူး... ငါတွေ့ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားတွေ လိုတယ် မင်းတို့မပြေးခင် မိုးခြိမ်းသံနဲ့ မီးစမ်းသပ်မှု အမျိုးမျိုးကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်!"

သူသည် ရွှေကျီးကန်းကို အတိအကျ မေး​မြန်းပြီးနောက်မှ အပြုသဘောဆောင်သော အဖြေတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ လူအုပ်စုသည် ပြန်လည်ပျံသန်းကာ ကြယ်တစ်​သောင်းကမ္ဘာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ယနေ့ခေတ် ကြယ်တစ်သောင်းကမ္ဘာသည် တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လီမိသားစု၏ ကမ္ဘာဖြစ်လာလုနီးပါးပင်။

အထူးသဖြင့် ထန်းယွမ်ကြယ် တစ်ခုလုံး အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာသောအခါ လီမိသားစုက ရပ်တည်​ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က ထန်းယွမ်ကြယ် တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူရဲကောင်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုရွှမ်ကတော့ ထိုဂုဏ်ပုဒ်မျိုးကို လက်မခံချင်တာကြောင့် သူ့အတွက် အရေးမကြီးပါ။

တစ်ဖက်မှာတော့ လီလင်သည် လုရွှမ်တို့လှေ ပြန်လာမှာကို မြင်တွေ့လိုသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါတုန်းက လုရွှမ်ဟာ အဲဒီနေရာကို ရှာမတွေ့ရင် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက်အထိ ပြန်မလာ​သေးဘူးလို့ ပြောထားပြီးသား။ အခု သုံးနှစ်ကျော်သာ ရှိသေးတာကြောင့် တစ်ခုခုတော့ ရနေပြီဆိုတာ သိသာပါ၏။

"ကျွန်​တော်​တို့တွေ့ပြီ!"

စကားငါးခွန်းက လီမိသားစု တစ်ခုလုံးကို အပြုံးများဖြင့် ပြည့်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် လုရွှမ်က အခြေအနေ အားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပြီးနောက် လီလင်၏ အပြုံးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ငါဝင်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား?"

တစ်ချိန်က သူသည် သူ့မိသားစုကြောင့် မြေကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းက ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလာခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ယခုနောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရလာတော့ လုပ်နိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသေးတာကို တွေ့လိုက်ရ​လေ၏။