ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှု

ထိုအခိုက် ထူးထူးဆန်းဆန်း အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ်မှာ ရွှင်မြူးရန် အချိန်မရှိဘဲ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူမျက်နှာ ပင့်ကူများကို တွေ့လိုက်ရပြီး သတိလက်လွတ် လေအေးအေးတွေကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။

သူသည် ရွှံ့ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည် ထို့ကြောင့် ရွှံ့နွံအောက်တွင် စုပ်ယူမှုအား ဘယ်လောက်ရှိကြောင်း သဘာဝအတိုင်း သူပြောနိုင်သည်။ ၎င်းက ငိုကြွေးတစ္ဆေဂူ ပြိုကျသွားသော အချိန်က ထုတ်ပေးသည့် စုပ်ယူမှုအားထက် မနည်းပေ။

လုရွှမ်သည် ခွန်အားများစွာကို အသုံးချကာ နောက်ဆုံးတွင် စိမ့်တွင်းမှ မလွတ်မြောက်မီ အကြိမ်တိုင်း သေခြင်းတရားရဲ့ လက်ထဲမှ အဖန်ဖန် ကျဉ်းမြောင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူတကယ်ပဲ စိမ့်ထဲမှာ အသက်ရှုကြပ်ပြီး သေသွားရလိမ့်မယ်။ ဒီအတိုင်းသာဆို အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။

ဒီပင့်ကူတွေဟာ ရှည်လျားသော ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းရှိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေ့လျားနိုင်သည်။ သူတို့က မြေပြန့်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ စိမ့်မြေကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျား​နေကြ၏။

လုရွှမ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မထိန်းနိုင်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်မှ ဧရာမဘီလူးကြီးများက ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

အဲဒါ ပင့်ကူပဲလား။ ၎င်း၏ လက်မောင်းများသည် ကလေးတစ်ယောက် ​ခေါင်းလောက်ပင် ထူထဲသည်။ မာကျောတဲ့ လက်တံအပိုင်းတွေ ကြားမှာ အဆိပ်ရဲ့လက္ခဏာဖြစ်သော် အပြာရောင် အဆူးတွေလည်း ရှိသေးသည်။

တစ်သောင်းကမ္ဘာတွင် သူသည် အဆိပ်ဆယ်ပါးကို ခံနိုင်ရည် ရှိခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင်တော့ ၎င်းအား တွန်းလှန်နိုင်ပါ့မလား မသေချာပါ။ ဤပင့်ကူများ အသီးသီးသည် အရသာရှိသော အစားအစာကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ အပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်နေကြသည်။

တန်ပြန်အစီအမံကို စဉ်းစားရန် အချိန်မလုံလောက်သဖြင့် လုရွှမ်သည် ချင်ထျန်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဧရာမအ​ကောင်ကြီးကို ခုတ်လှဲချလိုက်သည်။ သို့သော် ချင်ထျန်းဓားကို ၎င်းရဲ့ပင့်ကူမျှင်တွေက အမှန်တကယ် ခုခံထားနိုင်ခဲ့၏။

လုရွှမ် လန့်သွားကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ အဆင့်ကိုးရှိတဲ့ နတ်ဓားဟာ ဒီပင့်ကူရဲ့ ကြိုးတွေကို မဖြတ်​တောက်နိုင်ပေ။ လုရွှမ် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးတောက်တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်မီးဖြင့် တောက်လောင်ပစ်သည်။

စူးရှသော အသံသည် ပင့်ကူပိုးပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း သက်ရောက်မှု လုံးဝ မရှိလာပေ။ နောက်ထပ် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုက ပင့်ကူပိုးကို တုန်လှုပ်စေသော်လည်း သက်ရောက်မှု လုံးဝမရှိပြန်။

လုရွှမ်သည် ဤနေရာက သေခြင်းတရား၏ စည်းချက်ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေတိုးသံတွေ ကြားလိုက်ရကာ လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင် ဖြတ်ပျံလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့ကံကောင်းသည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာ တွေးလိုက်မိ၏။ ထိုစဥ် လေထဲက လင်းယုန်ကြီးပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လင်းယုန်ကြီးသည် ၎င်း၏ခြေသည်းများကို လွှတ်ချလိုက်သည်နှင့် လူမျက်နှာပင့်ကူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီးနောက် အလွန်ကြောက်လန့်သွားပုံဖြင့် လွင့်သွားကာ လင်းယုန်ကြီး ဟောက်လိုက်တာနဲ့ နောက်ပြန် ပြေးသွားတော့သည်။

ထိုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ပန်းနုရောင်ဂါဝန်နှင့် ကလေးမလေးမှာ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်ခန့် တောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမမျက်လုံးတွေက စူးစမ်းလိုစိတ်များ အပြည့်ဖြင့်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိ​နေတာလဲ"

ကလေးမလေး စကားပြောနေစဉ်တွင် လင်းယုန်ကြီးသည် လုရွှမ်အား ၎င်း၏မျက်လုံးများဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်သော ရောင်ဝါကြောင့် လုရွှမ်လည်း ဟူသာ ဤလင်းယုန်ကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းယုန်ကြီးသာ သူ့ကို သတ်ချင်ရင် သူ အကြိမ်အနည်းငယ်တောင် လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ငါ့နာမည်က လုရွှမ်ပါ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီကိုရောက်လာမှန်း မသိဘူး"

ဒီထူးဆန်းတဲ့ နေရာကို သူလည်း ပထမဆုံးရောက်ပြီး ဒီလိုမျိုး လင်းယုန်ကြီးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သဘာဝကျကျ အမှန်တိုင်း မပြောဝံ့ဘူး။ အမှန်က သင်အရမ်းကြိုးစားရင် တစ်ခုခုဆုံးရှုံးလိမ့်မယ်။

"အိုး... နင်ထွက်လမ်းကိုသိလား... ငါနင့်ကိုခေါ်သွားဖို့ အဘိုးတောက်ကို မေးလိုက်ဦးမယ်"

သူမ၏အောက်ရှိ လင်းယုန်ကြီးသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ​လေသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ။

"မလိုဘူး မလို​ဘူး ငါတစ်ယောက်တည်း ပျံသန်းနေမှာ..."

"အင်း ဒါအမှန်ပဲ... နင်အရမ်း ညစ်ပတ်​နေတယ်... အဘိုးတောက်က မကြိုက်ဘူးတဲ့"

လုရွှမ်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ညစ်ပတ်တာကို မကြိုက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။ သူ့မျက်လုံးထဲက ခံစစ်ပုံစံဟာ လုရွှမ် ဤမိန်းကလေးကို လှည့်စားပြီး လုပ်ကြံမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

"စကားမစပ်.... ညီမလေးနဲ့ ဆရာကြီးတောက် ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် မင်းတို့ကို ကျေးဇူးမတင်သေးဘူး ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

လုရွှမ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းကြောက်နေတုန်းပဲ။ ပင့်ကူက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်လေ။

ကလေးမလေးက ပြုံးပြီးပြောတယ် "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါ့နာမည်က မြောင်းမြောင်း ကြောင်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လေ..."

မြောင်းမြောင်းက ဆိုရင်း ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကို သူ့လက်မောင်းကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ကြောင်သားမွေးတွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောင်တစ်ကောင်လား ဟူသည့် အတွေးဖြင့် အရောင်ပြောင်းသွားသည်။

၎င်းနဖူးတွင် "王" (ဘုရင်) ဟူသော စာလုံးပါသော ပုံစံသည် ကျားတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က မနိမ့်ပါဘူး။ နတ်မီးနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိနေပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ ကလေးမလေးအတွက် အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန် တစ်ကောင် ဖြစ်နေ၏။

ကျားငယ်လေးသည် ကြောင်လေးတစ်ကောင်၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာမျိုးဖြင့် သက်သေပြလိုက်ပြီး မြောင်းမြောင်းကလည်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ လုရွှမ်ကတော့ ကျားငယ်ကို ကြည့်ရင်း သိသိသာသာ ဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဤကလေးမသည် ထူးထူးခြားခြား နောက်ခံရှိပေ၏။ အခြားမဟုတ်ပါဘဲ ၎င်းသည် သူမ၏အောက်ရှိ လင်းယုန်ငှက်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုပင် လုရွှမ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။

လင်းယုန်ကြီးသည် အမြင့်သို့ပျံသွားကာ လုရွှမ် လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ လင်းယုန်ကြီးသည် လုရွှမ်ကို စမ်းသပ်ရန် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး လုရွှမ်ကတော့ ဒဏ်ရာကြောင့် သူ့နောက်၌ တဖြည်းဖြည်း ပြတ်ကျခဲ့သည်။

သေချာတာကတော့ သူဟာ ခွန်အားအပြည့်နဲ့ မပျံသန်းခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ရဲ့ 30% ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့် ဖြစ်သော်ငြား သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မြောင်းမြောင်းထက် အနည်းငယ်သာလွန်သည်။

ခွန်အား ကြီးမား​ပြ​နေရင် သေခြင်းကို ရှာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ခဏကြာတော့ လင်းယုန်ကြီး ပြန်လည် ပျံလာပြန်သည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ရှုတ်ချမှုအပြည့် ရှိသော်လည်း ယခင်ကလို ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး မရှိ​တော့သဖြင့် လုရွှမ်ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေသည်။

"အင်း... ဒါနဲ့ မင်းငါ့ကိုမေးချင်လို့ အဲဒီပင့်ကူကဘာလဲ"

လုရွှမ်သည် ကလေးမလေးနှင့် စကားပြောရခက်မှာ စိုးသောကြောင့် အမြန်ခေါင်းလွှဲထားလိုက်သည်။

"အဲဒါက လူမျက်နှာပင့်ကူပဲ!! အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်...မမက မြောင်းမြောင်းကို ဒီတောထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဘူး... ဟဲဟဲ မြောင်းမြောင်းက တိတ်တိတ်လေး ဆော့ချင်နေတာလေ... ကိုကို မမကို ပြန်မပြောရဘူးနော်"

မြောင်းမြောင်း၏ မျက်လုံးများသည် ဖြူစင်ပြီး ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။ လုရွှမ်အမြင်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် ရားရားနှင့် တူသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။

ယခု အာကာသကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် ရွှေကျီးကန်း တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိတော့သည်။ ရားရားက ကြယ်တစ်သောင်းကမ္ဘာမှာ နေခဲ့ပြီး ကွားကွားကလည်း သူမကို အဖော်ပြုပေးဖို့ နေခဲ့၏။ ရှောင်ပိုင်လည်း ဝင်မလာနိုင်ခဲ့ရာ ယခုသူ အထီးကျန်နေရတာ ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။

ဖြူစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မြောင်းမြောင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ရားရားရဲ့ အရိပ်ဟာ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသလိုတောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မြောင်းမြောင်း နင် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ကံကောင်းလို့ အဘိုးလင်းယုန်က နင့်ကို ကာကွယ်ပေးနေလို့ပေါ့....ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

နန်းတွင်း အဝတ်အစားဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာ အလွန်စိတ်တိုနေပုံရပြီး လုရွှမ်ကို လျှို့ဝှက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ လုရွှမ်လည်း မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မပြုလုပ်ကြောင်း ညွှန်ပြရင်း ဂရုတစိုက် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က လုရွှမ်ပါ... မင်းရဲ့ညီမ မြောင်းမြောင်းက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ!"

"နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်က တစ်ယောက်တည်း လော့ယန်တောထဲကို ဖောက်ဝင်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်ပေါ့လေ...သေမှာ ဂရုမစိုက်ဘူးပဲ... ကောင်းပြီ... မြန်မြန် ထွက်သွားတော့ !"

"ကောင်းပါပြီ ဒါနဲ့ ဒီနတ်သမီး ငါ ဘယ်လို ထွက်ရမှန်းမသိဘူး... လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မလား"