ချီထျန်းပု

"နတ်သမီး... ဘာလို့ ငါတို့ကို ဆက်လိုက်နေတာလဲ ငါ့မှာ မကောင်းကြံတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာ မင်းသိလား ဒါပေမယ့် မင်းဆက်ပြီး လိုက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အငယ်တန်း ညီမလေးတွေက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်တစ်သောင်း ကင်းခြေများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှေချင်းလင် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ လုရွှမ်နဲ့ ရွှီတလည်း ကြောက်စရာကောင်းသော ဓားကို ရှောင်ရှားရန် နှစ်ဖက်စလုံးသို့ အလျင်အမြန် ဖြန့်လိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်က ကြီးထွားလာပြီး အဝေးကို ဖြတ်​တောက်သွားသည်။

၎င်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေပေါင်းများစွာနက်သော ကြီးမားသော လျှိုမြောင်တစ်ခု ဖန်တီးပစ်ခဲ့သည်။

"ရွှိတ နောက်ဆို ငါ့လက်ထဲမရောက်လာဖို့ ပိုမျှော်လင့်ထားသင့်တယ်... ငါနင့်ကို မှတ်ထားမယ်! ငါ ရွှေချင်းလင်က နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး!"

ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်သံနဲ့အတူ ရွှေချင်းလင် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဒါ ငါ့ညီ လုစစ်တဲ့ ဟားဟား နတ်သမီး မမေ့ရဘူးနော်..."

ရွှေချင်းလင် အသံက အဝေးမှ ထွက်​ပေါ်လာသည်။

"နင်တို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ငါ ရေးထွင်းထားမယ်!!"

လုရွှမ် ရွှီတကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီတက ရယ်မောရင်း ဆိုလေသည်။

"ညီအစ်ကို မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်.... မင်းနာမည်ကြီးဖို့ အချိန်သိပ်မကြာပါဘူး"

ဒီလိုကျော်ကြားမှုမျိုးက အကျိုးကျေးဇူး ရှိလို့​လား။

ရိုင်းစိုင်းသော အသံနှင့်အတူ ကျောက်အာ့နဲ့ ကျန်းစန်းတို့သည် ရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးများဖြင့် တောတွင်းမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လုရွှမ်အား သတိမထားမိသော မျက်လုံးများဖြင့် သစ္စာစောင့်သိသော ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ကြည့်​နေကြ​လေသည်။

"ညီလေး... ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ကံာ ငါတို့ ပင်လယ်ဓားပြ သင်္ဘောပေါ်ကို ဒီအတိုင်းပဲ လိုက်တက်ရတာ... အစတုန်းကတော့ တော်တော်စိတ်ဆိုးသွားပေမယ့် နောက်တော့ သူဌေးက နာမည်ကြီး အစားအသောက်ကောင်းတွေ အများကြီး ကျွေးတယ်... သောက်ဖို့လည်း ခေါ်သွားတယ်!"

"ဟုတ်တယ်.... သူဌေးက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပြီး ကျွမ်းကျင်မှုတွေလည်း သင်ပေးတယ် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်းနိမ့်တယ် မင်း ဒီကမ္ဘာမှာ ခရီးသွားချင်ရင် မင်းနည်းနည်းနောက် ကျကျန်နေသေးတယ်... မင်းမြန်မြန် တိုးတက်လာအောင် ငါတို့လမ်းပြပေးပါမယ်..."

လုရွှမ်သည် သီလရှင်ငယ်လေး၏ အသက်ကို အခုနတုန်းက မကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင် နှလုံးသားက မဆိုးလှဘူးဟုပင် ခံစားမိလေသည်။

"ကောင်းပြီ အစ်ကိုကြီး... ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် ညီအစ်ကို သစ္စာရှိပါ!"

ရွှီတက လုရွှမ်ပုခုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူတို့လေးယောက် တစ်ပြိုင်တည်း ရယ်မောလိုက်​ကြသည်။ တစ်ဆက်တည်း ကျောက်အာ့က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ။

"ဟူး... နတ်သမီးရွှေချင်းလင် ဘယ်တော့မှ ထပ်တွေ့နိုင်မလဲ မသိဘူးနော်... မဟုတ်ရင် နောက်ကျ တစ်သက်လုံး နောင်တနဲ့ တကယ်သေသွားရမှာ!"

"ဒါအတွက် ဝမ်းနည်းစရာ မရှိပါဘူး မင်းရဲ့ အလားအလာကို ကြည့်လိုက်ရင် နှင်းတောင်တန်းက နတ်သမီးတွေကိုတော့ တွေ့ရမှာပါ သူတို့တွေ ရောက်လာပြီလို့ ငါကြားတယ်... အစ်ကို ဘာပြောမလဲ"

ရွှီတက မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားကာ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပေါင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုပြောမှ နှင်းတောင်တွေပေါ်က လှပတဲ့ နတ်သမီးလေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး​သေးဘူး"

လုရွှမ် ပြုံးပြီးပြောသည်။ "နှင်းတောင်က နတ်သမီးရဲ့ အင်အားက ရေလနန်းတော်က နတ်သမီးတွေရဲ့ အင်အားထက်တောင် ပိုမြင့်နေသေးပုံရတယ်နော်"

"ဟုတ်တယ် နှင်းတောင်ကို ဒီမိုင်သန်းခွဲ အကွာအဝေးအတွင်း နံပါတ်တစ် အင်အားစုလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တယ်... သူတို့ဂိုဏ်းထဲက တပည့်တွေက အလွန်အစွမ်းထက်တယ် တခြားတပည့်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ပိုပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်တယ်။"

ကျန်းစန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ့အပြုံးသည် ဘဝ၏ နာကြည်းမှုနှင့် ရောထွေးနေသည်။

"အဲဒီတုန်းက နှင်းတောင်က ကျင့်ကြံသူမှုတွေ ပျက်စီးသွားသေးတယ်...ဟမ့် အစ်ကိုကြီးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါက အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

လုရွှမ် လျှို့ဝှက်စွာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ဤလူအနည်းငယ်ကြားတွင် ထိုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"သူတို့လည်း အဲဒီငှက်အိုကြီးဆီ လိုက်လာကြတာ ထင်တယ် ဟမ့် တကယ်ချမ်းသာတဲ့ နေရာလို့ ထင်နေကြတာလား...ငန်းရိုင်းအိုကြီးရဲ့ ရုပ်ကြွင်းတွေကို ထိချင်ရင် သေမင်းကို ရှာနေတာပဲတဲ့....ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ?"

"သွားစို့!"

ကျောက်အာ့နဲ့ ကျန်းစန်းတို့က ဝမ်းသာအားရ ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ လုရွှမ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာကတည်းက အန္တရာယ်တွေကို ကြုံခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

လုရွှမ်ဟာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိပုံရသော်လည်း ရွှီတ၏ ခြေလှမ်းများကို နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်ထားလေသည်။ သူ့ပြေးနှုန်းက သိပ်မမြန်ပေမယ့် နားမလည်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင်။ ခြေတစ်လှမ်းက ခပ်ဝေးဝေးကို မလှမ်းသေးတာ ထင်ရှားပေမယ့် တကယ်တော့ အဝေးကို ရောက်နေပြီ။ သူဟာ သူဌေးဆိုတဲ့ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပြီ။

သူ့ကို အံ့အားသင့်ဆုံး အရာကတော့ ဒါဟာ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ ရိုးရှင်းတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပါပဲ။ အလားတူပင် ကျောက်အာ့နဲ့ ကျန်းစန်းတို့သည် ရွှီတလောက် မကျွမ်းကျင်ကြသော်လည်း အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်၏ ကိုယ်ပိုင်လေပြင်းနိယာမ အသုံးပြုမှုသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးထက် နိမ့်ကျမည် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့အကြား နှိုင်းယှဉ်မှုသည် တရားစီရင်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။

"စတုထ္ထလေး.... အဲဒါကိုမြင်ရလို့ အူယားနေတယ်မလား.... စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကို​ကြီးနောက်ကို ကောင်းကောင်းလေးသာ လိုက်... အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ဒီခြေရာအကြောင်း မကြာခင်မှာ သင်ပေးလာလိမ့်မယ်... အဲဒီအကြောင်း ပြောရရင် ငါက ဂိုဏ်းပေါင်းစုံကို လိုက်ပြီးတော့ အိမ်တော် တော်တော်များများကိုလည်း ဝင်ဖူးတယ်... မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေက လွဲရင်ပေါ့... အစ်ကိုကြီးက သိုင်းပညာတွေကို ခွဲထုတ်ထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်​တွေ၊ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်​တွေကို သင်ပေးဖို့ မင်း အစ်ကို​ကြီးရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်... ဒီလို အကျိုးကျေးဇူး နည်းနည်းရဖို့အတွက်ပေါ့ကွာ....အစ်ကိုကြီးကို ငါကတော့ နှလုံးသားထဲက သဘောကျတယ်”

ကျောက်အာ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လုရွှမ်ကလည်း လုံးဝ အမှားမရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ယုံသွားခဲ့သည်။ ရွှိတက ဘေးမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံး၏။ သူက ငြင်းခုံရန် မပြောဘဲ ကျောက်အာ့ ဝါကြွား​နေခြင်းကို ဘေးနားမှ ကြည့်နေသူတစ်ယောက်လိုပင်။

လုရွှမ် ပို၍ပို၍ သိချင်လာပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ ငန်းရိုင်းကျတောက ကြီးမားပြီး သူတို့လေးယောက်ရဲ့ အရှိန်က မနှေးပါဘူး။ လုရွှမ်ဟာ သူ့ရဲ့အရှိန်အစစ်ကို လုံးဝမပြဘဲ သူ့ရဲ့စွမ်းအား 50% ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ပေမယ့် အမြန်နှုန်းက မနှေးတော့ပါဘူး။

ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် သူတို့သည် ငန်းရိုင်းကျတောထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတလျှောက်မှာ လူတွေအများကြီးကို တွေ့ရပြီး သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုက ဖုံးကွယ်ထားဖို့ပါပဲ။

ထင်ရှားသည်မှာ ဤလူသုံးဦး၏ ဂုဏ်သတင်းက အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ ဆိုလိုတာကတော့ လူတိုင်းသည် ရန်ပွဲအတွက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

စတုတ္ထနေ့တွင် ရွှိတက လုရွှမ်ကို လေခြေရာကို အမှန်တကယ် သင်ပေးခဲ့သည်။ ရွှီတ၏ အဆိုအရ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်ကတည်းက မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး နာမည်မှာ ချီထျန်းပုဟု ခေါ်ကာ အလွန်လွှမ်းမိုးထားနိုင်၏။

ရွှီမိသားစုသည် တစ်ချိန်က အထင်ကရ မိသားစု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစုက ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွှီမိသားစု၏ ဘိုးဘေးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာပင်။ မိသားစု၏ ပျက်စီးခြင်းကို ခံစားရပြီးနောက် ဒါဟာ ရွှီမိသားစု၏ အရေးကြီးဆုံး မှော်ဆန်သည့် စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး ဤချီထျန်းပုက မိသားစု အမွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို ရွှီတတို့မျိုးဆက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးသော အခါတွင် သူသည် မိသားစုထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမွေဆက်ခံနိုင်သရွေ့ အမွေဆက်ခံခြင်းမှာ အရေးမကြီးပါ။

ဒါတွေအားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုရွှမ်က အားလုံးကို အပြုံးနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ခဏအတွင်း ချီထျန်းပုကို သင်ကြားနိုင်ခဲ့ရာ ရွှီတလည်း လုရွှမ်၏ ထူးကဲသော စွမ်းရည်ကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချီထျန်းပု၏ ဒုတိယအဆင့်ကို ထပ်မံသင်ကြားခဲ့ပြီး လုရွှမ်သည် ထို​အဆင့်ကို မကျွမ်းကျင်မီ နာရီဝက်ခန့် လျှော့ကာ တမင်ဟန်ဆောင်ကာ သင်ယူခဲ့သည်။ ရွှီတက တတိယအဆင့်ကို ထပ်မံပြောပြလေသည်။ ယခု ကျောက်အာ့နဲ့ ကျန်းစန်းတို့သည် ဒုတိယအဆင့်ကိုသာ သင်ယူခဲ့ကြပြီး ရွှီတကလည်း ဒုတိယအဆင့်ကိုသာ သင်ယူခဲ့သည်။

လူသုံးယောက်မှာ လုရွှမ်ကို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုရွှမ်၏ ထိန်းချုပ်မှု အရှိန်သည် ယခု အချိန်တွင် နှေးကွေးသွားတာမလို့ ၎င်းတို့သုံးဦးကို အံ့အားသင့်စေကာ သက်ပြင်းလည်း ချနိုင်​စေခဲ့သည်။

သင်ယူပြီးခါစ ချီထျန်းပု၏ အဆင့်ကို ခံယူရင်း လုရွှမ်သည် သူ၏အရှိန်ကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့လေးဦးသည် တောတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာကာ ရှေ့သို့ တိုးလာတာနဲ့ တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။