လက်မည်းကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာ

"ဝေ့ ရှင့်မှာ ဒီလိုမျိုးဆေးလုံး ရှိသေးလား ကျွန်မဝယ်မယ်"

ယွမ့်ချောင်ချင်က လှမ်းအော်သည်။ ရွှေချင်းလင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အနက်ရောင် စွမ်းအင်ကို ဖိနှိပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးကို သူမ သိသည်။

ယွမ့်ချောင်ချင်ကိုလည်း စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကျေးဇူးတင်မိသည်။ လုရွှမ်က သူ့အသက်ကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ခဲ့လဲ မသိသော်ငြား ယွမ့်ချောင်ချင် လုရွှမ်အား မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အမြွက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမဟာ ဒီလိုဆေးမျိုးကို တကယ် လိုအပ်ပါသည်။

သူမသည် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိသွားသောအခါတွင် အဂ္ဂိရတ်ဆေးထံမှ အနီရောင် နေရောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအင် ရောင်ဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးအနည်းငယ်နဲ့သာဆို အနက်ရောင် စွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ နှင်ထုတ်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ လုရွှမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထား၍ ဆို၏။

"ငါ့မှာ အဲဒီဆေးလုံး နည်းနည်းပဲ ရှိတယ် အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက အသက်ကယ်ဖို့ တခြားဘာမှ မရှိဘူး... ဒီဆေးကို ခဏသုံးထားနိုင်တယ် သူမအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး... အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် ကြာ​လောက်​တော့ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်"

ယွမ့်ချောင်ချင်နဲ့ ရွှေချင်းလင်တို့ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချနိုင်တော့သည်။ အနည်းဆုံး တစ်နာရီခန့်ကြာအောင် ထိန်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေနိုင်လောက်ပါရဲ့။ ယွမ့်ချောင်ချင်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်လာပြီး သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန် သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် ပျံတက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဆင်ပြေလား?"

ရွှေချင်းလင်က လုရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ့်ချောင်ချင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေသလုံးများက အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းလှပသော ခြေထောက်များ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

အဆိပ်သင့်မှု ဖြစ်ပွားသည့်နေရာတွင် ကြေးနီအကြွေစေ့ အရွယ်ခန့် အနက်ရောင်အစက်အပြောက်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မင်း လက်နဲ့ညှစ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... မင်းနောက်တစ်ခါ အဆိပ်သင့်ရင် ငါ့သွေးကို တကယ် သောက်ရလိမ့်မယ်!"

"နင့်​ရဲ့သွေးကို သောက်ရမယ်... ဖီး!"

ယွမ့်ချောင်ချင်မှာ ကျိန်ဆဲပြီး ရွှေချင်းလင်ကပါ သူမနှုတ်ခမ်းကို လှုပ်လိုက်သော်လည်း လုရွှမ်ယခု သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ကျိန်ဆဲရန် ရှက်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်သည် ဘေးနားရှိ အနက်ရောင်သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ယခင်ခုတ်ခဲ့သော ဒဏ်ရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကလည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဓားရှည်ရှည်များဖြင့် ညင်သာစွာ ဓားဖြင့်ထိုးလိုက်ရာ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ လုရွှမ် လှောင်ပြုံး ပြုံး၍ သူ၏ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထိုအရာလေးတွေက အင်းဆက်​လေးတွေကို ကိုက်စားတတ်တဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ အနက်ရောင်စွမ်းအင်က လုရွှမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်တက်သွားစဥ် လုရွှမ်လည်း အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက် အနက်ရောင်စွမ်းအင်တွေက သန့်စင်သွား၏။

"ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ မီးလျှံလဲ.... ရှင်လုပ်ချင်တာ မှန်သမျှ လုပ်နိုင်တယ် ရှင့်အရိုးတွေပေါ်မှာ မီးနိယာမကို ထိုးထားပြီးသားပဲ မဟုတ်လား"

ယွမ့်ချောင်ချင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။ ရွှေချင်းလင်လည်း လုရွှမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ မယုံချင်နေမှန်း သိသာလှသည်။

အရိုးများတွင် နိယာမများကို တံဆိပ်တပ်ခြင်းသည် တစ်ကြိမ်သာ ရရှိသည့် အခွင့်အရေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပါရမီရှင် ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ထားလိုက်သလဲ။ သို့သော် ဒီလိုသူခိုးကောင်ကို ကံကြမ္မာက အခွင့်အရေး ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရော ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ရဖို့ မရှိဘူးလား။ လုရွှမ် နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်တော့ သစ်ပင်ကြီးသည် အနာပျောက်ပြီး ယခင်ခြေရာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွမ့်ချောင်ချင်ကလည်း "လုမျိုးရိုး ကောင်လေး... ကျွန်မတို့အားလုံး အခုအခြေအနေမှာ အတူတူ ဒုက္ခရောက်နေပြီ လောလောဆယ်တော့ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားနိုင်တဲ့အထိ ငြိမ်းချမ်းရေး ယူကြတာပေါ့"

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်ကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြောလာသည်။

"ဒီအပင်က တကယ်သေသွားပြီလား စိတ်ကူးရခက်တယ် ဟင် အဲဒါက ဘာလဲ"

ရွှေချင်းလင်: "လူတစ်​​ယောက်​လား မသိဘူး... ဘုရားရေ သစ်​ပင်​ထဲမှာ ပိတ်​မိ​နေတဲ့ လူတစ်​​ယောက်​လား"

"သတိထား"

လုရွှမ် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော အထိတ်တလန့်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ တွေးမနေဘဲ သူသည် မိန်းက​လေး နှစ်ယောက်ဆီသို့ ​ပြန်ပြေးသွားသည်။ ဖီးနစ်နတ်မီးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာပြီး လူသုံးယောက်စလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

ဝုန်း! ဝုန်း!

ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေ ပေါက်ကွဲသွား၏။ အဆုံးမရှိလုနီးပါး အနက်ရောင်ရေသည် သူတို့သုံးယောက်ဆီသို့ သွန်းလောင်းကာ မိုးရွာချလာသလိုပင် သူတို့အပေါ်မှ စီးဆင်းသွား​တော့သည်။

သူတို့၏ ဦးခေါင်းအထက်မှ သာမက ဘက်ပေါင်းစုံ၊ ခြေအောက်မှပင် အနက်ရောင်ရေများသည် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့က လူသုံးဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။

"မတွန်းလှန်နဲ့.... မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မသုံးနဲ့!"

လုရွှမ် အော်လိုက်သည်။ သူအရင်က စမ်းသပ်ခဲ့ပြီးတဲ့ ဒီအနက်ရောင်နဲ့ အနက်ရောင်စွမ်းအင်တွေက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နားမလည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်ဝင်စားနေလေသည်။

မီးတောက်များသည် အနက်ရောင် စွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသောပမာဏကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးလေးလုံးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသည်။

အတွင်းမှ အပြင်သို့ ကောင်းကင်မီး၊ ဖီးနစ်နတ်မီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်မီးနှင့် အရိုးများမှ ထွက်သော မီးလျှံ နတ်ဆိုးမီးများဖြင့် ဖုံးကာထားသည်။ အနက်ရောင်ရေသည် ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လှံနှင့် အဆက်မပြတ် ထိုးခံနေရသည်။

လူသုံးယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်ကုန်သော မိန်းက​လေးနှစ်ယောက်သည် အစပိုင်းတော့ ခုခံရှာသည်။ နောက်တော့ လုရွှမ်ရဲ့ အင်္ကျီစကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လုရွှမ် သူမတို့ကို လွှတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိတ်လန့်ထိတ်လန့်သွားသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"မလှုပ်နဲ့ မတွန်းလှန်နဲ့ ငါ့လက်ထဲ အပ်ထားလိုက်"

လုရွှမ် ဆိုလိုက်သည်။ အောက်ဖက်က နေရာတစ်ခွင်လုံး အနက်ရောင်ရေနဲ့ စိုစွတ်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အပင်တစ်ပင်လို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ လက်မောင်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုရှည်လာပြီး သူတို့ခြေထောက်​တွေကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

ဖမ်းမိသွားပြီးရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပါ၏။

လူသုံးယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး လုရွှမ်လည်း ဖိအားများ ပြင်းထန်စွာ တိုးလာနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် လေထုသည် သေမင်းစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးများနှင့် ပြည့်လျှံနေသောကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မိန်းက​လေး နှစ်ယောက်ကလည်း သူတို့ အသက်ရှူတာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမှန်း သိသာပေမယ့် သေစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေဆဲပါပဲ။

အနက်ရောင် စွမ်းအင်သည် မီးတောက်များကိုကြောက်သော်လည်း ထူးဆန်းသော မီးသည် သေခြင်းစွမ်းအင်၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို မတားဆီးနိုင်ပါ။

အထူးသဖြင့် ရွှေချင်းလင်၏ ခြေသလုံးတွင် အနက်ရောင်ရေများ ထွက်ပေါ်လာ​နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေသည်။ သူမ၏ စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အမူအရာများ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာသည်။

လုရွှမ်လည်း ရွှေချင်းလင်ကို သိုလှောင်ကွင်းထဲက ပိတ်စပဝါတစ်ထည်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ထားလိုက်ပါသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင်ရေများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားကာ အောက်ရှိလက်မည်းများသည် ကြီးထွားမှုရပ်တန့်သွားကာ ၎င်းတို့သုံးဦးကို လေထုအလယ်တွင် ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင် လက်များရှိပြီး ၎င်းတို့အတွက် ကျန်သည့်နေရာသည် အနည်းငယ် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရုံဖြင့် ၎င်းတို့ သုံးဦးကို လက်မည်းများ၏ ဖမ်းမိခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"လုမျိုးရိုး.... ကျွန်မရှင့်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါရစေ ရှင် အပြင်ထွက်ပြီးရင် ဒီနေ့ အခြေအနေ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြရဲရင်တော့ ရှင်သေဖို့ စောင့်နေတော့!"

ယွမ့်ချောင်ချင် ခြိမ်းခြောက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က မျက်နှာချင်းဆိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေကာ နှုတ်ခမ်းတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှောင်နေကြလို့သာ မဟုတ်ရင် နမ်းမိကြလိမ့်မည်။

လုရွှမ် စကားပြောသောအခါတွင် သူမ၏ အသံထဲက လေတွေကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်နေပုံ ပေါက်သော်လည်း တော်တော့်ကို အဆင်​ပြေနေပါသေးသည်။

"အိုး... ဒါဆို လွှတ်ချလိုက်ရမှာလား"

"ရှင် လုပ်ရဲလား!"