အပေးအယူ

"လုရွှမ် ရှင်က ငတုံးလား?"

ယွမ့်ချောင်ချင်မှာ မီးလောင်လွယ်သည့် ဒေါသရှိသည်။ လုရွှမ်က ဒီလိုအခွင့်အရေး ကောင်းကို ငြင်းလိုက်တဲ့အတွက် သူမနှလုံးသားမှာ မနာလိုမှုတွေ ပြည့်နှက်စွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။ ရွှေချင်းလင်ကလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုရွှမ်အား နားချလိုသည်။

"လုရွှမ်... သေချာစဉ်းစားရင် ပိုကောင်းမယ်မလား?"

"ဘာမှစဉ်းစားစရာ မရှိပါဘူး.... မင်းလိုချင်ရင် ဒီဝိညာဥ်ကို ငါပေးလိုက်မယ်"

ယွမ့်ချောင်ချင်: "ကျွန်မတို့ဒါကို လိုချင်ပါတယ် ဆိုရင်တောင် သူက ဆန္ဒရှိမှာလား"

"အပို​တွေပြောမနေနဲ့... မင်းရဲ့ရတနာ ဘယ်မှာလဲ?"

လုရွှမ် အော်မေးလိုက်သည်။ ဒီမိန်းက​လေးနှစ်ယောက်က ထင်းနဲ့ ထမင်းမှာ ဘယ်ဟာက ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာ တကယ် မသိကြပေ။ ရတနာထက် ဘာကများ ပိုအရေးကြီးလို့လဲ။

ဆရာကြီးလော့ယန်က သက်ပြင်းချရင်း "ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေ အားလုံးက ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ ရှိတယ်... ရနိုင်မလားဆိုတာ သခင်လေးလုရွှမ်ရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

"ဒီလိုပြောလိုက်ရင် ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား?"

လုရွှမ် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ယွမ့်ချောင်ချင် အော်လိုက်ပြီး နတ်သမီးချင်းလင်ကလည်း သီးသန့်နောက်ကို ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူသူ့ကို လိုချင်တာလဲ မင်းတို့ငါ့ကို လုံလောက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပေးနိုင်သရွေ့ ငါသူ့ကို ရောင်း​ပေးလို့ ရတယ် နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့ကို လေးစားပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုအဖြစ် ဆက်ဆံမလား သူ့ကို ကျွန်အဖြစ် ဆက်ဆံပြီး အတင်းအကြပ် လုပ်ခိုင်းမှာလား ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး.. ငါက ကိုယ့်အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ လိုချင်တာ"

ယွမ့်ချောင်ချင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ချက်ချင်း ပြန်မေးလိုက်၏။

"ဒါအမှန်လား?"

"ဟုတ်တယ်... နတ်သမီးချင်းလင်ရော ပါဝင်ဦးမလား?"

ရွှေချင်းလင်ရဲ့ မျက်လုံးများသည်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပလာသော်လည်း သူမ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျစ် ကျစ် ဘယ်သူကမှ ဈေးမတောင်းဘူးလား... လျှော့ဈေးနဲ့ ရောင်းသင့်တယ် ထင်တယ်... သခင်မလေးယွမ့် အကြီးအကဲ လော့ယန်က မင်းစိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တန်ဖိုး ရှိမယ်ထင်လဲ"

ယွမ့်ချောင်ချင်က လုရွှမ်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်က ဆရာကြီးလော့ယန်ဟာ အသုံးမဝင်သူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ငွေနှင့်ရောင်းနိုင်သော လူ ဖြစ်နေပြီ။ ဒီကောင်က တကယ်ကို မိုက်မဲတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းကိုတော့ သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုသည်။ စျေးအရမ်းများရင် စျေးနည်းနည်းကြီးရင် ဆရာကြီးလော့ယန်က မကျေမနပ်ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။

"အင်း အနီရောင် သလင်းကျောက် တစ်သန်း!"

ယွမ့်ချောင်ချင် အံကြိတ်နေသော သွားသံများဖြင့် အော်လိုက်သည်။ အနီရောင် သလင်းကျောက်။ ဤအရာသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ငွေကြေး တိုင်းတာရန်အတွက် အသုံးပြုသော သလင်းကျောက်ဖြစ်တာ သိသာထင်ရှားပါ၏။

လုရွှမ် ရွှေချင်းလင်၏ မျက်လုံးများကို အာရုံစူးစိုက်ကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမမျက်နှာမှာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှု မရှိရာ လုရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နည်းလွန်းတယ်"

"အဓိက ကတော့ ငါပ နည်းတယ်လို့ ထင်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အကြီးအကဲက အရမ်းနည်းတယ်လို့ထင်တာ စျေးကောင်းမရှိရင် မင်းရဲ့ ယွမ့်မိသားစုက နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်က သခင်တစ်ယောက်ကို သိက္ခာချသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့...ဟုတ်တယ်နော် အကြီးအကဲ ?"

ဆရာကြီးလော့ယန်က အတင်းပြုံးပြနေသလား မပြောတတ်တော့ချေ။ ယခုသူ့မှာ သိက္ခာရော ရှိသေးရဲ့လား။ သူသည် ယွမ့်ချောင်ချင်က သူ့ကို ဝယ်ယူနိုင်မယ်လို့ အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ထားပြီး အနည်းဆုံး ဤကောင်လေး၏ လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မဝယ်နိုင်ရင် ဒီကောင် သူ့ကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်မှာ သေချာ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ကို အရင်ကယ်လိုက်တာက တရားမျှတပါသည်။

"အနီရောင်သလင်းကျောက် တစ်သန်းနဲ့တောင် မလုံလောက်ဘူးလား...လုရွှမ် ရှင်က တကယ် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ပဲ အနီရောင်သလင်းကျောက် နှစ်သန်းကရော မရဘူးလား?"

ရွှေချင်းလင် မတုန်လှုပ်သေးခင် လုရွှမ်က စျေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

"အနီရောင် သလင်းကျောက်ဆယ်သန်း"

"ခြင်္သေ့တောင် ဒီလိုသတ္တိ မရှိဘူး... ရှင် အရမ်းလောဘကြီးတာပဲ"

ယွမ့်ချောင်ချင်က ကျိန်ဆဲပြီး သူမမျက်နှာက ဒေါသတွေကြောင့် နီရဲလာသည်။ အနီရောင် သလင်းကျောက် 10 သန်းကို ဘယ်လိုတောင် တောင်းနိုင်တာလဲ။ ရွှေချင်းလင်မှာလည်း လုရွှမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေသည်။

လုရွှမ် တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း- "နတ်သမီး စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့.... ငါက စျေးကြီးကြီး တောင်းနေတာ မင်းထိုင်ပြီးတောင် ငါ့ကို ပေးလို့ရတယ်မလား... ဆယ်သန်းက အရမ်းများနေတယ် ဟုတ်လား ငါက ကိုးသန်းလောက် သက်သာအောင် လုပ်ပေးမယ် ?"

"ကိုးသန်း မရဘူး အများဆုံး သုံးသန်းပဲ!"

လုရွှမ် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူက လက်ညှိုးကို မြှောက်ပြီး ယမ်းလိုက်သည်။

"ရှစ်သန်း... တစ်ပြားတောင် မလျှော့ဘူး"

"ဟမ့် အနည်းဆုံး ငါးသန်းပဲ မဟုတ်ရင် ပြောစရာ မလို​တော့ဘူး"

"အပေးအယူ ပြီးမြောက်ပြီ!"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို မသိမသာ ဖြန့်လိုက်သည်။

"တွန့်တိုတယ်!"

ယွမ့်ချောင်ချင်က သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လုရွှမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး အထဲမှာ အနီရောင် တောက်ပတဲ့ သလင်းကျောက်တစ်ခု ရှိနေကာ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်နှင့်ပင်။

ငါးသန်းတိတိ မနည်းတော့​ပေ။

"သခင်မလေးယွမ့်က တကယ်ကို ချမ်းသာတာပဲ!"

သူမက အနီရောင် သလင်းကျောက် ငါးသန်းကို သူမနဲ့အတူ သယ်ဆောင်လာတဲ့အတွက် လုရွှမ် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လက်ခံလိုက်ပြီး ဆရာကြီးလော့ယန်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ယွမ့်ချောင်ချင်ဆီ ပေးလိုက်သည်။ ဆရာကြီးလော့ယန် ယွမ့်ချောင်ချင်နောက်ကို လိုက်ချင်လား ဆိုတာတော့ သူ့ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

ယွမ့်ချောင်ချင်က ဆရာကြီးလော့ယန်ကို ဂရုတစိုက် ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဖလှယ်မှုအပြီးတွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ စည်းကမ်းချက်များ ညှိနှိုင်းထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ကောင်းပြီ အခု ငါတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခုရပြီးပြီ သွားကြစို့"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အလွန်စိုးရိမ်နေကြပြီး ထွက်သွားရမည့် လမ်းကို ဆရာကြီးလော့ယန်က ညွှန်ပြသည်။ ဓားမီးများ မှိန်ဖျော့သွားကာ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာကာ သုံးယောက်သား ထွက်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီအန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကနေ ထွက်သွားရတော့မှာမလို့ သူတို့သုံးယောက် ဦးတည်ရာကို ဖော်ထုတ်ပြီး အမြန်ပဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက်ဟာ အလွန်လျင်မြန်ပေမယ့် သူတို့ ပြန်ပြေးလာချိန်မှာတော့ နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ သေခြင်းတရားနဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေပါ​ပြီ။

မြေပြင်တွင် လူသေအလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် မိသားစုများနှင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။ သေခြင်းစွမ်းအင်သည် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူသတ်သမားသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မိမိဘာသာ သိလာစေသည်။

"အဲဒီလမ်းကြောင်း အတိုင်းသွားရအောင်!"

ယွမ့်ချောင်ချင်က အော်ပြီး ပထမဆုံး အပြေးထွက်သွားသည်။

"သွားရအောင် ဒါ ဆရာကြီးလော့ယန် ညွှန်ပြတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ရွှေချင်းလင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ အပြည့်နဲ့။ အငယ်တန်း ညီအစ်မနှစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းတွေကို ဒီမှာ တွေ့ပြီးပြီ။ သူတို့ အရမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ရင် အဲဒီ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အလောင်းကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ တခြား အငယ်တန်း ညီအစ်မ ဘယ်နှစ်ယောက် သေသွားမယ်ဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မည်။

ငန်းရိုင်းကျတော။ ဆရာကြီးလော့ယန်သည် ယခင်က ဤနေရာတွင် ပျောက်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အလောင်းသည် သဲလွန်စ မရှိသဖြင့် တောတွင်းတစ်ခုလုံး ပြေးလွှားနေသည်။ ယင်းကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူသင့်သည်။ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အလောင်းကောင် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းနဲ့လည်း ဒီလူတွေ လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်ပါသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုလူများ၏အလောင်းများ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။

နှင်းဖွဲတောင်က လူများ၊ ရေလနန်းတော်က သူတောင်စင်များ၊ ယွမ့်မိသားစုမှ လူများစသည်ဖြင့် သေဆုံးသူ အရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနှင့် ဤသည်မှာ အသက်ရှင်နေသေးသူ နည်းပါးပြီး သေဆုံးသူ နည်းပါးလာကြောင်း ပြသနေသည်။

မိန်းက​လေး နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်တွေပူနေကြသည်။ လုရွှမ် ပျံသန်းရင်း ဒီလူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးသည်။ မိမိနှင့်ရန်သူကို သိထားမှသာလျှင် အန္တရာယ်ကင်းစွာ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဝေးမှ တိုက်ပွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုစုပေါင်း လူအရေအတွက်က တစ်ဒါဇင်လောက်သာ ကျန်တော့သည်။

"အလောင်းကောင်! ဓားကိုကြည့်စမ်း!"

ယွမ့်ချောင်ချင် အလွန်ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသလည်း ထွက်သွားသည်။ အဘိုးလင်းယုန်မဗာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အတောင်ပံတစ်ဖက်ကို အလျားလိုက် မျဉ်းစောင်းဖြင့် ဖြတ်သွားကာ သူမညီမလည်း မေ့မြောသွား​ပြီ။ သေတော့မလို အသံနှင့်အတူ လင်းယုန်က မြောင်းမြောင်းအား သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ရွှေချင်းလင်ကလည်း အပြေးအလွှား ဝင်သွားကာ မနှေးကွေးပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အငယ်တန်းညီအစ်မများစွာ ခေါင်းဖြတ်ခံရသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူမ၏ အငယ်တန်းညီအစ်မများ အားလုံးသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြရာ သူမသည် ဤနေရာတွင် သေသွားလျှင်ပင် အလောင်းကောင် နတ်ဆိုးကို သေချာစွာ သတ်ပစ်မည်ဟု သူမ စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားခဲ့သည်။

"ဆရာတူအစ်မ!!"

"သခင်မလေး!"

ဆရာတူညီမလေးများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြပြီး လင်းယုန်ကြီးသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။