ကို ရရှိ

လုရွှမ် နောက်သို့ လွင့်သွားသလို ကျန်လူများလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ တွင်းထဲမှ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း မေးနိုင်သော မေးခွန်းမှာ။

"သေသွားပြီလား?"

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဓားစွမ်းအင်က ပြေးထွက်သွားသည်။ ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကွဲထွက်သွားပြီး သပ်ရပ်သော အလောင်းခန္ဓာ နှစ်ခြမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

လုရွှမ်ရဲ့ ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်း စတုတ္ထဓားက ၎င်းကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ အလောင်း၏ ခြေရင်းရှေ့တွင် ကျိုးသွားသော ဓားရှည် နှစ်ပိုင်း ရှိနေကာ ၎င်းက မြေပြင်၌ ကပ်လျက်ရှိပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဓားထက်မြက်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သလို ရောင်ဝါကလည်း မရှိတော့ပေ။

အားလုံးက ဒဏ်ရာအမာရွတ် မရှိတဲ့ လုရွှမ်နဲ့ သူ့လက်ထဲက ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြင့် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော နတ်လက်နက်ကို ကြည့်နေကြလေသည်။

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်က ဓားရှည်ကို သူ့လက်ဝါးထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ သေးငယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် လူတိုင်းက လုရွှမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြကာ တချို့ကတော့ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့ကြပေ။

ထို့နောက် ဖုတ်ကောင်ရဲ့ လက်ချောင်းထဲမှ သိုလှောင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းသည် ပျံထွက်သွားပြီး လုရွှမ်လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။ လူတိုင်းသည် ပူလောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ ဆရာကြီးလော့ယန်၏ ဒဏ္ဍာရီ သိုလှောင်လက်စွပ် ဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် မှော်ရတနာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိမလဲ ဘုရားကပဲ သိပေလိမ့်မည်။

လုရွှမ်၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ အပြုံးတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းရှေ့မှာပဲ လက်စွပ်ကို လက်ညှိုးတွင် စွပ်ပြရင်း လက်ချောင်းများကို အလွန်ပြောင်မြောက်သော ပုံစံဖြင့် ရွှေ့လိုက်သည်။ လုရွှမ်၏ စူးရှသော အကြည့်များအောက်တွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဝေးကို အကြည့် လွှဲသွားကြသည်။

သူတို့အားလုံးဟာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အလောင်းကောင်ကို ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ လူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရန်သူဖြစ်ရဲပါ့မလဲ။ သူတို့မှာ နှလုံးသားရှိပေမယ့် သတ္တိမရှိဘူး။ ခွန်အားလည်း မရှိဘူးလေ။

နှင်းဖွဲတောင်ပေါ်မှ နတ်သမီးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း စကားမပြောသေး။ သူတို့သည် ဆရာကြီးလော့ယန်ရဲ့ ရတနာအတွက်သာ ဤလမ်းကို လာခဲ့ကြတာပင်။ ယခုမူ ထိုကဲ့သို့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပေးချေပြီးနောက်တွင် တခြားသူက အလွယ်တကူ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

"နတ်သမီးချင်းလင် ဒီဆေးက နောက်ဆုံးဆေးပဲ... နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက်တော့ အချိန်ဆွဲပေးထားနိုင်တယ် အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"သခင်လေးလုရွှမ် ခဏနေပါဦး!" ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် ဒါဟာ ယွမ့်ချောင်ချင်ရဲ့ အသံပဲ ဖြစ်နေသည်။

လုရွှမ် ပြုံးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးယွမ့်က ဒီလို သခင်ငယ်လေးလို့ ခေါ်တာမျိုးကို ကျုပ်အနေနဲ့ မခံ့ယူဝံ့ပါဘူး"

ယွမ့်ချောင်ချင်ရဲ့ မျက်နှာက မည်းမှောင်လာပြီး။

"ရှင့်ကို ကျွန်မတို့ ယွမ့်မိသားစုဆီ အလည်လိုက်ခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုချင်တာပါ... ရှင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ ယွမ့်မိသားစုက ကျေးဇူးကန်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် ပေးစေချင်ပါတယ်”

"ဟုတ်ပါတယ် ကိုကိုလုရွှမ်... မြောင်းမြောင်းတို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား "

မြောင်းမြောင်းသည် သူ့ဘေးနားက ဆရာကြီးလင်းယုန်ရဲ့ နောက်ကျောပေါ်မှာ ထိုင်နေလေသည်။

"ဟားဟား...သခင်လေးလုရွှမ်သာ လိုက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့မှာကို ကြောက်ရတယ်"

နှင်းဖွဲတောင်ပေါ်က နတ်သမီးက သူ့မျက်နှာကို လှောင်ပြောင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးလော့ယန်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်နဲ့ နတ်လက်နက်က သခင်လေးရဲ့ လက်ထဲမှာလေ... အဲဒီအရာတွေက သာမန်လူတွေနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး... ကျောက်စိမ်းကို သယ်ထားတဲ့ ပြစ်မှုကို သခင်လေးအနေနဲ့ သေသေချာချာ မှတ်ထားရမယ်!”

ယွမ့်ချောင်ချင်က ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"မုရွှယ်ချင်း နင်က ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ ငါတို့က သခင်လေးလုကို ဧည့်ခံဖို့ ကြင်ကြင်နာနာ ဖိတ်ခေါ်တာ... နင်တို့လို သူခိုးဖမ်းဖို့ အော်ဟစ်​နေခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းတချို့နဲ့ မတူဘူး"

မုရွှယ်ချင်းရဲ့ မျက်နှာ အနည်းငယ်နီလာခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ် ပုံပြင်နှင့် အလားတူပင် ဤအကြောင်းကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း နှင်းဖွဲတောင်က ကိုယ့်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက် နှင်းဖွဲတောင်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တောင်ကလည်း ထာဝရ စွန်းထင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဟေးရန်အဖွဲ့အစည်းထဲရှိ နှင်းဖွဲတောင် ၏ အခြေအနေကြောင့် လူအများစုသည် ၎င်းကို အများသူငှာရှေ့ မဖော်ပြဝံ့ကြပေ။

ယွမ့်မိသားစုသည် နှင်းဖွဲတောင်ထက် အားနည်းသော်လည်း အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ရှိနေဆဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း ယွမ့်ချောင်ချင်က မုရွှယ်ချင်းကို ရင်ဆိုင်ရဲသည်။

"ဟမ့် ငါက သခင်လေးလုရွှမ်ကို ကြင်နာစွာနဲ့ သတိပေးလိုက်တာပဲပါ... သူက သဘာဝကျကျ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ အတွက် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

မုရွှယ်ချင်းမှာ ငြင်းခုံမှုကြောင့် မျက်နှာအနည်းငယ် နီသွားကာ နတ်သမီး ကျက်သရေ မရှိတော့အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ပညာရှိရွေးချယ်မှု? ဟမ့် နင်တို့ရဲ့ နှင်းတွေထူထပ်တဲ့ တောင်တွေကို သွား​ကြည့်ဖို့ ပြောနေတာလား.... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က တစ်ခါ လုပ်ထားပြီးသားမလို့ ဒုတိယ အကြိမ်ကျတော့ ရင်းနှီးသွားပြီပေါ့လေ"

ယွမ့်ချောင်ချင်ရဲ့ နှုတ်အမူအရာက ထက်မြက်ပြီး ရွဲ့စောင်းစွာ ပြောသောအခါတွင် သူမ၏ စကားလုံးများသည် နှလုံးသားကို ရင်ဖိုစရာ ဖြစ်သွား​စေသည်။

"ယွမ့်ချောင်ချင်... နင်က တိုက်ချင်တာလား"

"ဟမ့် ဘယ်သူက ကြောက်​နေလို့လဲ!"

လုရွှမ် ကျယ်လောင်စွာ သမ်းဝေပြလိုက်စဥ် ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အာရုံကို စွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

"အို... ငါ့ကို မကြည့်နဲ့ မင်းတို့တွေ ရိုက်နှက်ချင်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

နတ်သမီးနှစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်နေတာ သေချာသော်လည်း လုရွှမ်ကတော့ ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ ရွှေချင်းလင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီသွားကာ ဤလူသည် သူခိုးမဟုတ်သော်လည်း သူသည် လူကောင်းလည်း မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ယွမ့်ချောင်ချင်က အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

"ရှင်က တကယ် လူကောင်းမဟုတ်ဘူး!"

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အားလုံးပဲ ဆရာကြီးလော့ယန်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိချင်စိတ် စောနေမိတယ်... အားလုံးကို လိုက်မမှီနိုင်ပေမယ့် ကံကြမ္မာရှိရင်တော့ ပြန်ဆုံကြမယ်နော်"

"မသွားနဲ့!"

ယွမ့်ချောင်ချင် ကျိန်ဆဲသော်လည်း လုရွှမ်ကတော့ မလိုက်နာခဲ့ပေ။ မုရွှယ်ချင်းကတော့ လှောင်ပြောင်ကာ ဒဏ်ရာရနေသော အငယ်တန်းညီအစ်မများကို ထောက်ကူ၍ အမြန်ထွက်သွားသည်။

ရွှေချင်းလင်လည်း သက်ပြင်းချလျက် ဒီမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ အငယ်တန်းညီမလေးကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားလိုက်သည်။ အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် သစ်ပင်ထိပ်ဖူးပေါ်၌ လူသုံးဦး ပေါ်လာ၏။

"ငါတို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ညီအစ်ကိုက အရမ်းအစွမ်းထက်တာပဲ"

ကျန်းစန်း အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေသည်။ ကျောက်အာ့မှာလည်း လုရွှမ် ရသွားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး များစွာကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီလိုလူက ကျွန်​တော်တို့နောက်ကို လိုက်စရာ လိုလို့လား? သူ့မှာအကြံအစည် မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ ထည့်စဉ်းစားစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်နော်"

ရွှီတ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေပြီး သူ့နှလုံးသားက မီးတောင်​ကြီး ပေါက်ကွဲသွားလို့ ရူးသွပ်​နေသလို ဖြစ်နေသည်။ သူတာဝန်ယူရမယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ညီငယ်တစ်ယောက်ဟာ ကပ်ဆိုးကြီးကနေ သူ့ကိုကာကွယ်ပေးမယ့် သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူ့ရဲ့ ထူးထူးခြားခြား လွတ်မြောက်မှု စွမ်းရည်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် အဲဒီကလေးရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။

"ဟမ့် သူက မကြင်နာရင် မတရားဘူးလို့ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်... ကျောက်အာ့နဲ့ ကျန်းစန်း အဲဒီကောင်လေးရဲ့ နာမည်ကို ဖြန့်လိုက်ကြရအောင်!"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ကျန်းစန်းသည် လုရွှမ်ကို သူ့​နှလုံးသားထဲတွင် အကောင်းမြင် နေသေးသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ့ကိုယ်သူ လုံခြုံစိတ်ချမှု အတွက် စိုးရိမ်တာတွေ ရှိလာသောကြောင့် အမြင်ကောင်းတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ လူသုံးယောက်ကို အမှန်တကယ်ပင် သတိမထားမိပေ။ ထွက်သွားပြီးနောက် လက်စွပ်ကို ကျောက်စိမ်း​ပြားထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရွှေကျီးကန်းက သဘာဝအတိုင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

"ဟုတ်​တယ်​ ဒီခရီးစဉ်​က အလကား မဖြစ်သွားဘူး...ဟားဟား"

ရွှေကျီးကန်းကလည်း ပြောရင်းဆိုရင်း ​​ပြုံးပျော်​​နေသည်​။

မြေပုံအတိုင်း လမ်းကြောင်း ရှာဖွေပြီးနောက် မလိုအပ်တဲ့ ခြေလှမ်းတချို့ကို လှမ်းခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ငန်းရိုင်းကျတောက ထွက်လာခဲ့သည်။ သူထွက်ခါနီးတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရ၏။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ ရွှေချင်းလင် ဖြစ်နေသည်။

ထင်ရှားသော ခြေသလုံးသည် လုံးဝ အနက်ရောင်ဖြစ်သွားပြီး အဆိပ်တော်တော် ပြင်း​နေသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

"ဒီမိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေးကတော့... ဆေးမသောက်ထားဘူးလား?"

ရွှေချင်းလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမတစ်ကိုယ်လုံး မည်းမှောင်​နေပြီး အနံ့အသက်ဆိုးတွေ ထွက်နေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်က ပျောက်ဆုံးသွားကာ လုယက်ခံလိုက်ရတာ ထင်ရှားပါသည်။