ချမ့်ချန်၏အမျက်ဒေါသ

သို့သော် တစ်လကြာပြီးနောက်တွင်ပင် စုမင်က ထိုဆံချည်ကျစ်ထုံးပေါ်တွင် ရှစ်ခုမြောက်ထုံးကို တစ်ခါမျှ မချည်နှောင်ခဲ့ပေ။ သူလုပ်ချင်တာ သုံးကြိမ်လောက်ရှိသော်ငြား လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ခေတ္တရပ်လိုက်ရသည်။

ထိုခံစားချက်ကို သူရှာမတွေ့၊ ရုပ်ဆိုးကလေးငယ်၏ဖခင်ပြောခဲ့သည့် မရေမတွက်နိုင်သော ခံစားချက်ကို မတွေ့နိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့ပင် ရှစ်ခုမြောက်ကျစ်ထုံးကို အတင်းအကြပ် ချည်လိုက်လျှင်

ယခင်က လုပ်ခဲ့သမျှ အားလုံး လုံးဝ ပြိုပျက်သွားစေမည့် ခံစားချက်မျိုး ကြုံလာရသည်။

ထို့ကြောင့် စုမင်က လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်ကစပြီး ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ကျစ်ထားကျစ်ထုံးကို ထပ်မထိတော့ပေ။ ယင်းအစား သူ့ကိုယ်သူ အေးအေးဆေးဆေးနေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“ကျစ်ထုံးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အရုပ်ကို စမ်းသပ်နိုင်မဲ့လူတစ်ယောက်ကိုရှာဖို့လိုတယ်.. ဒါမှသာ ရှစ်ခုမြောက် ကျစ်ထုံးမှာ အမှားအယွင်းပါ မပါ သေချာသိနိုင်မှာ...”

စုမင်က သူ့မျက်ခွံများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်က တစ်နှစ်တာ၏ အအေးဆုံးလဖြစ်ပြီး၊ နှစ်သစ်၏ ပထမဆုံးနေ့နှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရွာ၏ဓလေ့အရ နှစ်စဉ်ပထမနေ့က တစ်နှစ်တွင် အရေးကြီးဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံးစုရုံးပြီး သူတို့ဧ။်အိမ်က ပျော်ရွှင်နွေးထွေးမှုများနှင့် ပြည့်နေသည့်အချိန်ပင်။

ယမန်နှစ် ပထမနေ့တွင် စုမင်က ရုပ်ဆိုးလေး၏ အိမ်တွင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ နက်မှောင်တောင် မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် စစ်မှန်သော နွေးထွေးမှုအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်သည့်အရာကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်။ ဤနွေးထွေးမှုက နဝမမြောက်တောင်ထွဋ်နှင့်ကွဲပြားသော်လည်း ၎င်းက သူ့အတွက် အလားတူ အဖိုးတန်ပါသည်။

မိခင်ရှိခြင်း၏ နွေးထွေးမှု၊ ဖခင်တစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ပေးမှု ၊နွေးထွေးမှုနှင့် ညီမငယ်၏ ပျော်ရွှင်ရယ်မောခြင်းမှ မွေးဖွားလာသော နွေးထွေးမှုတို့ဖြစ်သည်။

“ရုပ်ဆိုး လေးတို့မိသားစု... စုဝေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ...”

စုမင်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ ချန်ဒါရှီ၏ ဝိညာဉ်က လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးလုံး ပေါင်းစပ်သွားပြီး မကြာမီ နိုးထတော့မည် ဖြစ်သည်။စုမင်က ရုပ်ဆိုးလေး၏ အိမ်သို့ ပြန်မပို့သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျောက်ချုံး ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့် စောင့်ဆိုင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်လကြာပြီးနောက်တွင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ဤကိစ္စကို အာရုံစိုက်နေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသေချာသောကြောင့် သူစိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သူ ဆက်လက်တွေးတောရင်း ခေါင်းကိုမော့ကာ အဝေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်စိမှိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်ပါတော့သည်။ မကြာခင်မှာပင် အဝေးက နှင်းလွင်ပြင်မှ လူပေါင်းများစွာ ရောက်လာကြသည်။ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာချမ့်ချန် ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ အိတ်တစ်လုံးပါပြီး နှင်းပေါ်တက်ရင်း သူနဲ့ ပေတစ်ရာအကွာမှာ ရပ်နေ‌သော စုမင်အနားကို ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသော အကြည့်မျိုးရှိသော်လည်း ခဏအကြာတွင် အေးစက်သော လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။

“ညီလေးချန်...ဒီနေရာက မဆိုးဘူး.. မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှာ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါက ‌ ပေါများတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ နှင်းတွေရဲ့ ရှုခင်းကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် လှတယ်.. ပိုအရေးကြီးတာက ဒီနေရာက ဆိတ်ငြိမ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်တယ်..မင်းကျင့်ကြံဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နေရာ..ကျင့်ကြံပြီး မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်လိုက်ပါ..”

စုမင်က ဘာသံမှ မကြားရသလို ငြိမ်သွားသည်။ ဤ ချမ့်ချန် ပထမလတွင် သူ့အား မယုံနိုင်လောက်အောင် ဧည့်ဝတ်ကျေခဲ့သည်။သို့သော်လည်း ဒုတိယလသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူက ဤနေရာသို့ လာမည့်အချိန်များကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်ပြီး သူရောက်လာတိုင်း စုမင် အား မယုံနိုင်လောက်အောင် သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ .

“ဟေး ငါတို့ကို မပြောဘူးလား..ညီလေးချန်... မင်း ပြင်ပဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရတာကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြသင့်တယ်.. ငါ မင်းကို ခက်ခဲအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..ငါ မင်းကို အလုပ်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်.. အဲဒီ့အချိန်ကစပြီး မင်းအလုပ် မင်းလုပ်.. ငါ့အလုပ် ငါလုပ်မယ်...ငါတို့ အချင်းချင်း သင့်မြတ်အောင်နေကြတယ်..”

“ဒါပေမဲ့ မင်း.. မင်းငါ့ကိုလိမ်ခဲ့တယ်.. မင်းကို ပြင်ပဂိုဏ်းမှာ စုံစမ်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါမစေလွှတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းဆက်ပြီး လှည့်စားတာခံရမှာ.. မင်းဂိုဏ်းထဲဝင်လာတာ တစ်နှစ်တောင်မပြည့်သေးပဲ မင်းရဲ့ဆရာကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လလောက်က ပျောက်သွားတယ်.. မင်းကြောင့်ပဲမဟုတ်လား...အဲဒါကြောင့် မင်းကို ပြင်ပဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခဲ့တာ...”

“မင်းက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ကောင်မဟုတ်လား မင်းက ဒီကိုလေလွှင့်ပြီး လာခဲ့တာဘဲ ဒါ မင်းစိတ်ကြိုက်လာနိုင်တဲ့နေရာလား.. ငါမင်းကိုပြောနေတာ ညီလေးချန် မင်း...”

ချမ့်ချန်က အခိုက်အတန့်တိုင်းကို ဒေါသထွက်လာသည်။ လူတစ်ယောက်ကို အမြင်မှားခဲ့သောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အရင်ဆုံး စိတ်ဆိုးနေလေသည်။ ထိုလူမှာ နောက်ခံကြီးကြီးမားမားရှိနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။တကယ်တော့ စုမင်မှာ သာမန်အညတရတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက သူ့အတ္တအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က သူ၏လူကဲခတ်စွမ်းရည်ကို အထင်မှားမိသွားသည်။

အထူးသဖြင့် ဤအရာသည် အမှောင်ထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား လှောင်ခံထားရသောကြောင့် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ပြင်ပဂိုဏ်းနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ပြင်ပဂိုဏ်းက သူ့ကို မေ့ထားပုံပေါ်သောကြောင့် သူသည် သံသယများ ကြီးထွားလာနေတော့သည်။ တခြားအချိန်တွေဆိုရင် ဒီအကြောင်းကို သူအံ့သြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ဒီနှစ်ကုန်ခါနီးနေပြီ။ ဤအချိန်တွင်၊ ပြင်ပဂိုဏ်းသည် ၎င်းတို့၏နှစ်စဉ်နှစ်ကုန်ပြိုင်ပွဲကို လက်ခံကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး ပါဝါ သို့မဟုတ် နောက်ခံအခြေအနေအရ အင်အားကြီးသော အက်ဆစ်များအားလုံး ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဤနေရာသို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရသော ပြင်ပဂိုဏ်းဝင် တပည့်အများစုကို ဤအတောအတွင်း ပြန်လည်ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း သူမည်မျှစောင့်ဆိုင်းနေစေကာမူ စုမင်နှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်မည့်သူ မတွေ့ခဲ့ရပေ။သူ စိုးရိမ်သဖြင့် သတင်းရှာရန် ယခင်က အလုပ်သမားများ တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ စေလွှတ်ထားသော အလုပ်သမားများအား ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ဆီပြန်ပို့လိုက်သော အချက်အလက်အားလုံးက ချမ့်ချန်ကိုတုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဖဝါးကို ဆောင့်နင်းပြီး အချိန်အတော်ကြာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူရရှိသောအချက်အလက်များက စုမင်၏ဇစ်မြစ်အကြောင်းအားလုံးကိုပြောပြခဲ့သည်။

“ညီလေးချန်.. မင်းက ငယ်ပေမဲ့ မင်းက ဘယ်လို လိမ်ညာနေနိုင်မှာလဲ..ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းလိုချင်သလို လိမ်လို့မရအောင် ငါလေ့ကျင့်ပေးမယ်...”

ချမ့်ချန်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့အင်ကျီလက်ကျများကို လှန်လိုက်သည်။ သူ့နောက်က တခြားလူများလည်း ထိုသို့လုပ်လေသည်။ သူတို့အားလုံး သတ်ချင်ဖြတ်ချင်ပုံရသည်။

“မင်း ငါ့ပိုင်နက်မှာ ရှိတုန်းက ငါ့ကို စော်ကားရဲတာလား..ဒီနေ့ မင်းကို သင်ခန်းစာပေးရုံတင်မကဘူး.. ငါ မင်းကို တခြားနေရာကိုပါ ပို့ပေးမယ်.. ဒီနေရာက မင်းနေလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး...”

ချမ့်ချန်က စုမင်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း စုမငက မျက်လုံးဖွင့်ကာ ငြိမ်သက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်တွင် စွမ်းအားတစ်မျိုးမျိုးမပါဝင်သော်လည်း ချမ့်ချန် ၏ခြေလှမ်းများကို အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။ သူ့နောက်ကနေ အပြေးအလွှားသွားမည့်လူများကို တားဆီးရန် သူ့လက်ကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်

ထားလိုက်သည်။

သူ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက် အခုန်မြန်သည်။စုမင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သော် သူ့အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း ပိုပို၍ တင်းမာလာသည်။ သူ့အတွေ့အကြုံအရ စုမင်၏နေရာတွင် အခြားမည်သူမဆို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေမည်ကို သူသိသော်လည်း သူ့ရှေ့ကလူသည် တည်ငြိမ်လွန်းသည်။

ထိုသို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုမျိုးက သူ့ကို ကျောစိမ့်သွားစေပြီး ဒုတိယ အတွေးတစ်ခုဝင်လာခဲ့သည်။

‘ငါမှားနိုင်မလား... ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ဒီကောင်က စအဲဒီအထက်တန်းစားတွေထဲက တစ်ယောက်မဖြစ်နိုင်ဘူး.. ငါထင်ခဲ့တာ အတိအကျပဲ.. အားးး.. ငါ့ခြေထောက်...”

ချမ့်ချန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ကောက်ကျစ်သောအပြုံးတစ်ခုနေရာယူထားပြီး လက်သီးထိုးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် စုမင်၏ မျက်လုံးများတွင် သူ့ကျောချမ်းသွားစေလောက်သောအလင်းတန်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့လုပ်ရပ်က ရပ်တန့်သွားပြီး စုမင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေ လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပလာပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ မင်းက ကလေးသာသာဆိုတော့ ဗွေမယူတော့ပါဘူးလေ..ဒါပေမဲ့.. ဒီနေရာက မင်းနေလို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်တော့ဘူး.. မင်းကို သုံးရက် ပေးမယ်..မဟုတ်ဘူး.. ခုနစ်ရက် ပေးမယ်...ခုနစ်ရက်...ပြီးရင် ငါ ဒီနေရာကို ယူမယ်...”

“အဲဒီကျ လိုက်နာဖို့ ငြင်းရင် ဟားး…”

ချမ့်ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ဘေးနားက လူများနှင့် အမြန်ထွက်သွားသည်။ ထိုနေရာနှင့် ဝေးသောအခါတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိတော့သည်။

“သူ့မှာအကြောင်းတစ်ခုခုတော့ရှိလိမ့်မယ်...ဒီစုမင်မှာ နောက်ခံ..ပံပိုးမှုမရှိပေမဲ့အရည်အချင်းတော့ရှိတယ်.. ဒါပေမယ့် အဲဒါက အသုံးမဝင်ပါဘူး.. နှစ်ကုန်ပြီး ခုနစ်ရက်အကြာ ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြီးဆုံးတာနဲ့ လူတစ်ချို့ကို ဒီကိုခေါ်လာပြီး သင်ခန်းစာပေးမယ်...”

ချမ့်ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း သူ့စိတ်မှာ ကျောချမ်းလာလေသည်။ သူက သားမွေးအနွေးထည်ကို တင်းကျပ်စွာ ခြုံလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ လူများကို အစေခံမိန်းကလေးများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေမယ့် မိန်းမတချို့ကို ရှာတာ ပိုကောင်းတယ်.. ဒီလို မဘဝကို ရှင်သန်နေထိုင်သင့်တယ်...ဆောင်းရာသီ မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားရတာ ကောင်းတယ်မဟုတ်လား.. ငါ့ဘဝကဆိုးတော့မဆိုးသေးပါဘူး..”

ချမ့်ချန်က လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာရင်း သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို မေ့သွားသည်။

စုမင်က ထွက်သွားသော ချမ့်ချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ချီစွမ်းအား အနည်းငယ်ကို အပြင်သို့ ဖြန့်ကျက်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး ချမ့်ချန်ကို ထိတ်လန့်သွားပြီး သေစေမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်ကို မည်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပေ။

သို့ပေမယ့် သူ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ထိုအချိန်တွင် စုမင်၏လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်ဆံချည်တစ်မျှင် ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာက ချမ့်ချန်ဆံပင်များပင်သည်။

“ကောင်လေးက အချိန်ကိုက်ရောက်လာတာပဲ.. ဒီကျစ်ထုံးစွမ်းရည်ကိုသုံးပြီး ချမ့်ချန်ကိုထိန်းချုပ်ပြီး အသုံးချလို့ရတယ်.. နောက်ထပ်ရုပ်သေးတွေလည်း ဖန်တီးလို့ရတယ်...”

သူ့မျက်နှာတွင် ဘာအမူအရာမှမရှိဘဲ စုမင်က ထိုဆံပင်စည်းကို စတင်ချည်နှောင်လိုက်သည်။

နှစ်ကုန်ပိုင်းကလည်း တဖြည်းဖြည်းနီးလာပြီ။ လအတော်ကြာပြင်ဆင်ပြီးနောက် ပြင်ပဂိုဏ်းက တပည့်အားလုံးကြားတွင် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကျင်းပခဲ့သည်။ ဤပြိုင်ပွဲသည် ၎င်းတို့၏လူများကြားတွင်သာ ကျင်းပခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းက အခြားသောဂိုဏ်းများနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ နတ်ဆိုးအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းများကြားတွင် အကြီးမားဆုံးသောပြိုင်ဆိုင်ပွဲများကို နှစ်စဉ်ကျင်းပလေ့သည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်း၏ဂုဏ်သိက္ခာတက်အောင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပြိုင်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၊ နတ်ဆိုးမြူမှုန်ဂိုဏ်းနှငိ့နတ်ဆိုးရာဂဂိုဏ်းတို့က ဤပွဲတော်အတွက် လျှို့ဝှက်စွာ ပြင်ဆင်ထားမည်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့အပြင် ပြင်ပဂိုဏ်းဝင်တပည့်များက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးသည်နှင့်အမျှ ဤပြိုင်ပွဲမှ အနိုင်ရသူကို အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် လက်ခံကြသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ တပည့်များကြားတွင် အခြားပြိုင်ပွဲများကိုလည်း ကျင်းပမည်ဖြစ်ကာ ဆုချီးမြှင့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့ ထိုပြိုင်ပွဲက စုမင်နှင့် ဘာမှမဆိုင် ပေ။ ထိုညတွင် ပြင်ပဂိုဏ်းမှ တပည့်များက ဆီးနှင်းများကြား ပြိုင်ပွဲဝင်‌နေကြသည်။ ထိုနေ့ နှစ်ကုန်ခါနီးတွင် စုမင်က မတ်တပ်ထရပ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

သူ့ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သဲလွန်စ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူပြန်ပေါ်လာသောအခါ သူက နတ်ဆိုးတောင်ခြေတွင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူက ဂရုမစိုက်သော အကြည့်ဖြင့် အဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ နတ်ဆိုးတောင်ပေါ်ရှိ တည်နေရာရွေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်က သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိပုံရသည်။သူ ထွက်သွားတာကို မည်သူမှ သတိမထားမိပေ။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဂိုဏ်းထဲက မည်သူကမှ စုမင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက တစ်ဆယ့်သုံးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး၏အသွင်အပြင်ရှိသည်။

နှင်းတွေ ထူထပ်စွာကျနေခဲ့သည်။ စုမင်က လေထုထဲတွင် နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းတောင်များ၊ နှင်းလွင်ပြင်များနှင့် သူ့အောက်ရှိ ရေခဲဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်တောများကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ့မျက်နှာကို တိုက်ခတ်လာသော လေနှင့် ဆီးနှင်းများနှင့်အတူ လေထဲ၌ လျှောက်သွားသည်။ တောအုပ်တစ်ခုအထိ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

မြေကြီးနှင့်သစ်ပင်အကိုင်းအခက်များက နှင်းထူထပ်သောအလွှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသောကြောင့် ဖြူဖွေးနေလေသည်။ နှင်းအလေးချိန်ကြောင့် သစ်ကိုင်းများအောက်ဘက်သို့ လေးတွဲကျလာကာ စုမင်ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြိုဆိုနေဟန်တူသည်။

ဤနေရာ၌ နှင်းများ အရည်ပျော်ပြီး နွေဦးသည် ပန်းများပွင့်လာသောအခါ၊ ဤသစ်တောက သစ်ခွ၏ရနံ့နှင့် မွှေးကြိုင်နေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာကျီဟွာ( သစ်ခွ..) သစ်တောဖြစ်သည်...

စုမင်က တောအုပ်ကြားရှိ သစ်ပင်များကြားမှ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော ရွာကို မြင်နိုင်သည်။ အိမ်တစ်အိမ်စီတွင် မီးရောင်များရှိပြီး ၎င်းတို့၏အရောင်က ဤမှောင်မိုက်ပြီး နှင်းများကျနေသောညတွင် မြင်သူအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသောခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

စုမင်၏နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ သူ နှင်းပေါ် လျှောက်လာရင်း ခြေဖဝါးအောက်က စူးစူးဝါးဝါး အော်သံများနဲ့အတူ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် သာမာန်အိမ်တစ်ခုရှိကာ မီးအိမ်မှအလင်းရောင်က ၎င်း၏စက္ကူပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လင်းလက်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြီးနေသော ကလေးမလေးပုံရိပ်ကိုလည်း သူမြင်နေရသည်။

တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ…စုမင်ထွက်သွားပြီး တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ...ထိုအချိန်တွင် ရွာရှိမိသားစုများအားလုံး ဆုံစည်းကြစဉ်တွင်၊ သူက ဤအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ အရိပ်များထင်ဟပ်နေသော မီးအိမ်အားကြည့်ကာ

“ရုပ်ဆိုးလေး၊ မင်းအစ်ကိုကြီး ခွေးရုပ်ဆိုး ပြန်လာပြီလေ.. “