ရန်ငြိုးတစ်ခုစတင်

Vol. 106 Ch. 4.1101

လုရွှမ် ပြောတာ မှန်ပေသည်။

စန်းချိုင်ကျောင်းတော် ၏ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ သူမြင်ချင်သောကြောင့် သူ၏ ခွန်အား အနည်းငယ်ကို တမင်တကာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ဝမ့်လီယွင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားက ဘယ်လောက် အားကောင်းပြီး သူ အားထုတ်တဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက် နိုင်လောက်လဲ။

အထူးသဖြင့် လုရွှမ်၏ အရိုးများသည် မိုးကြိုးနိယာမ ပုံစံ၊ မီးနိယာမ ပုံသဏ္ဌာန်များဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားပြီး အရိုးများ၊ ကြွက်သားများနှင့် အမွေးများသည် အချိန်တိုင်းလိုလို မိုးကြိုးပစ်ချက်နှင့် မီးတောက်များကြောင့် အဆက်မပြတ် အားကောင်းလာပြီး ရုပ်ခန္ဓာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာသည်။

ဒီလို မြှင့်တင်မှုမျိုးက မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဟုတ်ပေမယ့် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေတဲ့ ခွန်အားတွေ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုရွှမ်သည်လည်း ပြိုင်ဆိုင်မှု မည်မျှအထိ ရောက်ရှိလာကြောင်းကို စိစစ်လိုပါသည်။

"ဟမ့် အရမ်းကြီး ဝါကြွားမနေပါနဲ့...."

ဝမ့်လီယွင်က သူ့စိတ်တွေကို ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေထဲက တစ်ခုခုနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး အော်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထူးဆန်းသော ဂူတစ်ခုထဲက ရရှိသော လျှို့ဝှက်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်သည်ါ ထို့နောက်တွင် ၎င်း၏ အမြုတေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်။

"လက်ဝါးချက်ကို ကြည့်!"

ဝမ့်လီယွင် အော်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထိုးချလိုက်သည်။

ယခင်လက်ဝါး ရိုက်ချက်များနှင့်မတူဘဲ ဤလက်ဝါးသည် ပြင်းထန်သော လေနှင့် မိုးခြိမ်းသံကို ထုတ်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်စွမ်းအင်၏ အခိုးအငွေ့များက သူ့လက်သီးများပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ့လက်ဖဝါးများကို ထိမှန်ကာ အေးစက်သော လေ၏ခြေရာများကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

အဲဒါကိုကြည့်ရုံနဲ့ လူတိုင်းဟာ ဒါက သူတို့နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်ပြီဟူ၍ ထိတ်လန့်သွားသလို သူတို့ဆိုရင်တော့ သေမှာ အသေအချာပဲလို့ ပြောနေကြလေပြီ။ စန်းချိုင်ကျောင်းတော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးကြောများက တင်းမာနေပြီး ဤလက်ဖဝါး၏ စွမ်းအားကို သဘာဝအတိုင်း ခံစားရပါသည်။ အထူးသဖြင့် အပေါ်စီးမှ လွင့်မပျံ့သေးသော အေးစက်သော လေထုသည် သူ့အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖျက်စီးနေပြီဖြစ်ပြီး အံ့ဩခြင်း အနည်းငယ်က သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

"ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်တာပဲ! ဒါ ဘယ်လို လက်ဝါးချက်မျိုးလဲ?"

လုရွှမ်သည် အနည်းငယ် သံသယရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်သော စိတ်ဖြင့် ဝမ့်လီယွင်၏ ပြောင်းလဲမှု အားလုံးကို တုံ့ပြန်ရန် မပြောင်းလဲသေးဘဲ ထပ်မံထိုးသတ်လိုက်သည်။ တုံ့ပြန်လိုက်တာက အရိုးရှင်းဆုံး ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ကောင်းကင်မီးလက်သီးပါပဲ။

တန်ခိုးရောင်ဝါက ကြီးစိုးသည် မဟုတ်၊ ပြင်းထန်သည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မရပ်တန့်နိုင်သော အားကြီးသည့် မိုးခြိမ်းသံနှင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်နေသော မီးလုံးကြီးနှင့် တူပေသည်။

သာမန်လူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ လုရွှမ် ဒီလက်သီးချက်နဲ့ ဘယ်လို ဖန်တီးလိုက်တာလဲလို့ တွေးနေလိမ့်မည်။ ဝမ့်လီယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အထင်အမြင်သေးမှု အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေခဲ့သည်။ အမှန်မှာ သူသည် ပါရမီရှင်ဖြစ်နေသောကြောင့် လုရွှမ်က ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။

လက်သီးလက်ဝါး တပြိုင်နက်တည်း ထိခတ်သွားသည်။

ဝုန်း!

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်သွားသည်။ အဖြူရောင် နှင်းတွေ တောက်ပတဲ့ နေရောင်နဲ့ တွေ့ဆုံသွားခဲ့ရသလိုပဲ ဝမ့်လီယွင်ရဲ့ လက်သီးချက်က အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ဝမ့်လီယွမ်လက်မှ ထွက်လာသော အနက်ရောင်လေနှင့် အေးစက်သော လေတို့သည် လုရွှမ်လက်သီးကြောင့် တိုက်ရိုက် ကွဲသွားလေသည်။

ဝမ့်လီယွင်မှာ မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်ခုမှ ဗုံးကြဲခံလိုက်ရဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တိုက်ရိုက်ပြုတ်ကျသွားသည်။ လူခြောက်ဦး သို့မဟုတ် ခုနစ်ဦးကို ထိမှန်ပြီး သွေးများ ပါးစပ်အပြည့် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"အရိုးရှင်းဆုံး တိုက်ကွက်ပဲ!"

လုရွှမ် ရိုးရိုးသားသားပြောပြီး လက်သီးကို ပြန်ဆွဲကာ ဝမ့်လီယွင်ကိုကြည့်ရင်း လက်ချောင်းများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး"

ဝမ့်လီယွင် နောက်ထပ် သွေးတစ်လုတ်ကို ပါးစပ်ထဲမှ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကလည်း တိတ်ဆိတ်နေလျက်သား။

စန်းချိုင်ကျောင်းတော်က ပါရမီရှင်တွေ ဆိုတာ ဘယ်လို လူတွေလဲ။

ထိုသို့သော နယ်ပယ်တွင် ကောင်းကင်သည် အနာဂတ်တွင် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်လာမည်ကို သိရှိထားသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ဖို့ ကြီးမားသော မိသားစုနှင့် စွမ်းအားမျိုး ရှိရမည်။

"ငါတို့အတွက် ဝိုင်မရှိဘူး ထင်တယ်.... နတ်သမီးချင်းလင် သွားကြရအောင်"

လုရွှမ် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်းက ဆိုလိုက်သည်။

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများက လေးနက်သော အကြည့်ကို သတိပြုမိသော ရွှေချင်းလင်သည် "ဒီလူက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် " ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"အဲဒါက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ် မင်းထွက်သွားနိုင်မလား မထွက်သွားနိုင်ဘူးလား အဘိုးကြီးရဲ့ ဆန္ဒပေါ်မှာပဲ မူတည်သွားပြီ!"

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အမြွက်ပြကာ လုရွှမ်ကို ကြည့်၍ ထွက်လာလေသည်။ လုရွှမ် အမူအရာလည်း လေးနက်လာပြီး အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီးနောက် ဓားနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ သူ့လက်များထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

"အကြီးအကဲက ဒီအငယ်တန်းကို ညွှန်ကြားပြသပေးမလို့လား?"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဘာမှမလုပ်ရသေးပေမယ့် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လိုက်ရုံနဲ့ လူတိုင်းအား အေးစက်တဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားရစေပါသည်။ အားလုံးက အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း ဒီလူကြီးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ တွေးနေကြလေ၏။

"မင်း လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေ! ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေး!"

လုရွှမ် ဘေးကို ခေါင်းစောင်းလျက် ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှေချင်းလင်သည် ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အသံနဲ့အတူ သူမဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး။

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့က တစ်ဖက်သတ် တိုက်ခိုက်ခံနေရတာ... ကျွန်မက ဒီကိစ္စကို ကျူးလွန်ခဲ့သူပဲ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်ချင်ဘူး!"

"ရှန်းလောင် သူတို့ကို သတ်လိုက်!"

ဝမ့်လီယွင်က မူးမေ့လဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်၏။ အဘိုးကြီးရှန်းလည်း ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ထွက်သွားခွင့်ပေးရမှာလဲ။ သို့သော်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားတော့..."

အဘိုးကြီးရှန်းရဲ့ စကားကြောင့် ဝမ့်လီယွင်ခမျာ မယုံချင်တော့သလို မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။

"ရှန်းလောင်.. မင်းငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့လာတာ မဟုတ်ဘူးလား? မင်း သူတို့ကို သတ်လိုက်လို့ ပြောနေတယ်လေ"

အဘိုးအိုက “မသွားသေးဘူးလား” ဟု တိုးတိုးလေး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ"

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း လေပြင်းနိယာမနှင့် ချီထျန်းပုကိုသုံးကာ ရွှေချင်းလင်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ လုရွှမ်ကို ရွှေချင်းလင်ကို ဆွဲလျက် အမြန် ပြေးထွက်လာလေ၏။

"ရှန်းလောင်... မင်း"

"အဲဒီသခင်လေးက ထူးထူးခြားခြား ခွန်အားတွေ ရှိတယ် သူ့ကိုထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ ကျုပ်မှာ ယုံကြည်မှုမရှိဘူး"

ဝမ့်လီယွင် ထိတ်လန့်သွားတာကြောင့် နောက်ထပ် သွေးတစ်ပွတ်ကို ပါးစပ်ထဲကနေ ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်းတောင် သူ့ကို ထိန်းထားဖို့ မသေချာဘူး ဟုတ်လား? ငါ့ကို နောက်နေတာလား"

အဘိုးကြီးရှန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကောင်းကင်ယံမှာ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကြောင်သေသေနဲ့ ကြည့်နေသည်။ သူနှလုံးသားသည် ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုသခင်လေးက အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်ဟု ခံစားနေရလေ၏။

အဝေးကို ပျံသန်းပြီးနောက် လုရွှမ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အဲ့လူက?"

"အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်... အကြီးအကဲ တစ်ယောက်လို အစွမ်းထက်တယ် ကံတရားနဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်ပေမယ့် တိုက်ခိုက်ရင် သေချာပေါက် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်ရလိမ့်မယ်"

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မကြောင့် ရှင့်မှာ ရန်သူတွေ ထပ်များလာရပြီ"

ရွှေချင်းလင်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"အစကတော့ ရှင်က သူခိုးလို့ ကျွန်မထင်ခဲ့တယ်... အခုကျတော့လည်း ရှင် စန်းချိုင်ကျောင်းတော်နဲ့ ရန်ငြိုးအသစ် ဖွဲ့မိပြန်ပြီ"

လုရွှမ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာတွေ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲနေတာပဲလေ...ငါလည်း အပြင်မှာ ရန်ငြိုးရန်စတွေ အရမ်းများနေမှာကို စိတ်ပူမနေဘူး မင်းဘာကို ကြောက်နေတာလဲ!"

"ဒါပေမဲ့ ရှင် ဒီနေရာမှာ လောလောဆယ် မနေနိုင်လောက်ဘူး သေသေချာချာ စဉ်းစားရမယ် ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အနာဂတ်မှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... နောက်ကျရင် လူတွေက ကျွန်မကို ပန်းကောက်သူခိုးဆီက လုယက်ခံရတယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်...."

ရွှေချင်းလင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး သူမသည် ခါးသက်စွာ ရယ်မောနေသော်လည်း သူမစိတ်ထဲမှာတော့ ကောင်းမွန်တယ်လို့ မခံစားနိုင်ပေ။