တောင်ထဲကို ဝင်

နတ်ခန္ဓာ? စတည်နေပြီ?

'ကောင်လေး.. မင်းလေ့ကျင့်နေတာက သခင်ဖန်တီးထားတဲ့ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်လေ... ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သခင်လေးရေ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်ရဲ့ ခုနစ်ခုမြောက်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းခန္ဓာကိုယ်က နတ်ခန္ဓာတစ်ခုကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီပဲ ပြီးတော့ နတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြားမှာ အပြန်အလှန် လှုံ့ဆော်မှုတွေလည်း ရှိနေတယ်'

'အခုနက ကောင်လေးက နတ်ခန္ဓာ ဖြစ်တည်သွားပြီ။ ဟုတ်တယ် သူက ရင့်ကျက်မှုနဲ့ ဝေးကွာနေပေမယ့် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ကြားမှာ ခံစားနိုင်တာတွေ ရှိနေပြီ'

လုရွှမ်သည် ယခုတော့ ကျောက်စိမ်း ကိုင်ဆောင်မှုတွင် အပြစ်မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ နတ်ခန္ဓာသည် အစွမ်းထက်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဖြစ်ပြီး ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်သည် သာမန်လူသားများကို စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် နတ်ခန္ဓာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်မှာ ထင်ရှား​ပေသည်။

နတ်ခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာ အဖိုးတန်ပြီး ရှားပါးလှသည်။ ဒါက “နတ်ခန္ဓာကိုယ်” ဟူသော စကားလုံးကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ် နတ်ဘုရားအလောင်း ဖြစ်ကြောင်း အခြားသူများ သိရှိပါက သူ့တွင် နောက်ခံမရှိသောကြောင့် အဖမ်းခံရနိုင်ချေ များသည်။

အကျဥ်းချပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာလိမ့်မည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် သဘာဝခန္ဓာ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်စဥ်ကြောင့် နတ်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရှိပါက လုရွှမ်သည် တစ်ကမ္ဘာလုံး သူ၏ရန်သူ ဖြစ်လာမည့်နေ့သည် မဝေးလှကြောင်း သိလိုက်သည်။

နတ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် မူလ နတ်ဓားသည် ရိုးရှင်းစွာ အရေးမပါလှ​တော့ပေ။

"ကျီးဖိုးဖိုး ကျွန်တော် ဘာပစ္စည်းတွေ လိုသေးလဲ"

လုရွှမ်လည်း စိတ်ပူလာသည်။ မနေ့က မျက်မမြင် အဘိုးကြီး ပြောခဲ့တာကို ပြန်ပြောင်း တွေးကြည့်တော့ ထိုသူက မိုက်မဲစွာ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို သူတကယ် မြင်ခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။ ရွှေကျီးကန်း၏ အသံထဲတွင်လည်း အရေးတကြီး အရိပ်အမြွက်မျိုး ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါကို စဉ်းစားပါရစေ မင်း မအောင်မြင်ခင် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တ ဖုံးကွယ်ပြီး တခြားသူတွေ ရှာမတွေ့​အောင် ကောင်းကင်ဘုံ ဒုက္ခပန်းပွင့် လိုတယ်!"

"ကောင်းကင်ဘုံဒုက္ခပန်းပွင့်?"

"အင်း အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပဲ.... မင်း အဲ့ပန်းနားကို ရောက်သွားရင် ဘေးဥပဒ်တောင် ဖြစ်စေနိုင်တယ် ရှာရမလွယ်ဘူး ဒီကမ္ဘာမှာ အခုထိ ရှိနေသလားတောင် မသိဘူး"

"ဟေး ငါသိပြီ!"

လုရွှမ်၏ နှလုံးသားသည် နားမလည်နိုင်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ ရွှေကျီးကန်း တစ်ကောင်ဟာ ဘယ်လို အကြံကောင်းကိုမှ ရလာမည် မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သေချာတာပေါ့။ ရွှေကျီးကန်းက ရယ်ပြီး ပြောတာကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံ ဒုက္ခပန်းပွင့်ကို မင်းရှာမတွေ့နိုင်ပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် ဆီမှာတော့ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်"

"သောက်ကျိုးနည်း ခင်ဗျားက လူယုတ်မာပဲ! ခင်ဗျား အဲ့ရှေးဟောင်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးကျိုးယိ ဆီကနေ လုယူဖို့ ပြောမှာမလား? အဲဒါက သေမင်းကို ရှာနေတာပဲ!"

ရွှေကျီးကန်းက လှောင်ပြောင် ရယ်မောရင်း။

"ဒါဆို ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး.... အခုအချိန်မှာ မင်းက နတ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မရှိသေးဘူး အခုမှ ကနဦးအဆင့်ကိုပဲ ရောက်သေးတာ... တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို အထူး​လေ့ကျင့်ထားတဲ့သူက မင်းကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်"

"ဒါနဲ့ မင်း အဲ့ပန်းကို ထိတွေ့ပြီးတာနဲ့ မင်း အန္တရာယ် ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လုရွှမ် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲသော်လည်း ရွှေကျီးကန်း ပြောတာ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ မျက်မမြင် အဘိုးအိုကတင် အထူးကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်​နေပြီး။ အပြောင်းအလဲများ ကိုယ်တိုင်က အထူးဖြစ်ရပ်တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် နတ်ခန္ဓာအမွေကို ဆက်ခံနေပြီ။ ဒါက ဘေးဒုက္ခနဲ့လည်း မဝေးတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုနေခြင်းပင်။

"ကောင်းပြီ ငါတို့ အဲဒါကို ရအောင်ယူနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်"

ဝမ်ထောင်နှင့် စုန့်မင်တို့သည် ကျိုးယိ၏ မျက်လုံးများ သူတို့ဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည့် မြင်ကွင်းအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် မည်သူ့အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို ငြင်းခုံနေကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က တားမြစ်နယ်မြေကို ခရီးထွက်ပြီးရင် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုကို သွားသင့်လား၊ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုထဲ ဝင်သင့်လားဟု ဆွေးနွေးနေကြပြန်၏။

ရှေးခေတ်မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စန်းချိုင်ကျောင်းတော်က ဘာမှမဟုတ်​တော့ပေ။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားကာ တောင်ထိပ်သုံးခုမှ ပျံသန်းလာသော အလင်းတန်းများကလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။

ခေါင်းလောင်းသံ အစီအရီက လူတိုင်း၏နားထဲ စူးစူးဝါးဝါး အသံအဖြစ် မြည်လာရာ လုရွှမ် အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အသံသည် တောင်ထိပ် သုံးခုကြားတွင် တွဲလောင်းကျနေသော အပိုဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု နားမလည်နိုင်စွာ ပြေးလွှားနေသည့် အတိုင်းပင်။

ဒုန်း ဒုန်း!

ခေါင်းလောင်းသံက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး တိတ်ဆိတ်လာသည်။

ဝမ်ထောင်: "ကောင်လေး သတိထားနေ... လူစုမကွဲစေနဲ့"

စုန့်မင်: "ဟုတ်တယ်... ငါတို့နှစ်ယောက်က မင်းကိုကာကွယ်ပေးရင် မင်းပိုပြီး ဘေးကင်းလိမ့်မယ်"

ယခုအချိန်တွင် အနောက်မှ လူအများအပြားက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ လုရွှမ် လူစုလူဝေးတွင် အသိအကျွမ်းများစွာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရပြီး သွမ်းယန်ရင်း၊ သူ့ညီမ သွမ်းယန်ချီ၊ ဝမ့်လီယွင်၊ ယွမ့်ချောင်ချင် အပါအဝင် ဟေးရန်စန်းယင်တို့ လူယုတ်မာ သုံးယောက်လည်း ရောက်လာကြသည်။

လက်ရှိ နေရာဟာ ဟေးရန်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဝေးကွာလွန်းတော့ သူတို့သုံးယောက်ဟာ ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လူအုပ်ကြားထဲမှာ ပေါ်လာ၏။ ဒါ့အပြင် တန်ခိုးကြီးသော လူများစွာကိုလည်း ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရပြီး အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသူများလည်း ရှိသည်။

လုရွှမ် လူအုပ်ထဲတွင် ရွှေချင်းလင်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း လူတိုင်းတွင် မတူညီသော လမ်းများရှိကြတာမို့ သူမလည်း သူမအတွက် ပိုပျော်သင့်ပါသည်။

ရေလနန်းတော်ကို ပြန်သွားရခြင်းမှာ ရွှေချင်းလင် အမှန်တကယ် လိုချင်သည့်အရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

"အိုး... ဒီတစ်ခါ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုတော့ ရှိရမယ် စန်းချိုင်ကျောင်းတော်ဘက်က လူသိပ်မရှိဘူး... ဟိုမှာကြည့် အဲဒါက ယင်ယန်ဂိုဏ်းက မဟုတ်လား"

"ဒါ့ထက် အဲဒါက ဒြပ်စင်ငါးပါးဂိုဏ်းပဲ... ဂိုဏ်းဂဏကြီးတွေ အားလုံး ဒီကို ရောက်နေပြီ... ဒီမှာ ရတနာတွေ ထွက်လာတော့မှာများလား?"

လုရွှမ် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာက ထိုအင်အား ကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့များ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူတို့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ရတနာတစ်ခု မွေးဖွားလာရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ အလှည့် ရောက်လာလိမ့်မလား။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် သတင်းကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ယခုတော့ လုရွှမ်သည် သူတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေါ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်တော့မည်။ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာပေါ်တွင် မူတည်သည်။

ခေါင်းလောင်းသံက လုံးဝ မကြားနိုင်တော့သည်အထိ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်။ လူတိုင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အားလုံးက စန်းချိုင် တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

လုရွှမ်သည် ကျိုးမိသားစုနှင့် ဝမ်ထောင်တို့မှ အထူးညွှန်ပြသော ဂိုဏ်းကြီးများစွာကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ သူတို့က လူအများစုကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း ငယ်ရွယ်သူတချို့က ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"သွားကြစို့ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ... အရမ်းနောက်ကျသွားရင် ဘာမှဖမ်းလို့ မရတော့ဘူး"

လုရွှမ် လှမ်းအော်လိုက်သည်။ အရင်က လူတိုင်း ရှောင်တိမ်းခဲ့တဲ့ နေရာကို ရောက်သွားတော့ ဖိအားတွေက ရုတ်တရက် တိုးလာ၏။

လုရွှမ်မှာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေကို ပြန်​ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခဏတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။ ယခု ယွမ်စွမ်းအင်သည် အလွန်ပါးလွှာလို့ သူ့ယွမ်စွမ်းအင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမှုမှာလည်း နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

"ဟာဟား အစ်ကိုလျောင် တောင်ထဲကို ဘယ်သူအရင် ဝင်နိုင်လဲ ကြည့်ရအောင်"

သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်အပြည့်နဲ့ အနောက်ကနေ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ လုရွှမ် နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ၀တ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ဟောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ တင့်တယ်သော အသွင်အပြင်က ကျိုးယိထက်တော့ မနိမ့်ကျပေ။

"လူတိုင်း ဖယ်ကြ!! ငါ့ကို အရှုံးပေးရင် ငရဲကို သွားကြ"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်လေး၏ ပြေးလမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ လုရွှမ်တို့ ရှိရာဘက်ဆီသို့ ဖြစ်နေ၏။

"လမ်းဖယ်!"

ဝမ်ထောင်နှင့် စုန့်မင်တို့မှာ ထိတ်လန့်နေကြပြီး လုရွှမ်ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲကာ ရှောင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နောက်မှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မသေမျိုးရှောင်းရောင်တို့ နှစ်ယောက်လည်း ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"