ပိုးမွှားနှင့် ပုစဉ်းရင်ကွဲ

အဂ္ဂိရတ်ဆေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို ပြန်လည် ထုတ်ပေး​လေသည်။ သွေးတွင်း အင်္ဂါများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ ထွက်လာတဲ့ သွေးအ​ငွေ့တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ခွန်အားက တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိပြီး အသစ်ထွက်ရှိလာတဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေက ပိုသန့်စင်လာသည်။

ဤနေရာသည် ကောင်းမွန်သော နေရာ ဟုတ်ခဲ့ပါက လုရွှမ်သည် နေရာတွင် ရိုးရိုးတင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အတွင်းအင်္ဂါများကို အမြန်ဆုံး သက်သာလာအောင် အာရုံစိုက်ထားလျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပို၍ပင် သိသာလာပေလိမ့်မည်။

လျှို့ဝှက်အပြုံးဖြင့် လုရွှမ်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုရွှမ်သည် ထို​ပြည့်တန်ဆာ သူခိုးသုံးယောက်ကို တစ်ချိန်လုံး လိုက်နေသောကြောင့် လုရွှမ် သဘာဝအတိုင်း သူတို့ကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာသည် မြင့်မားသော ကုန်းပြင်မြင့်တစ်ခုဟု ထင်ရပြီး တောင်ကြီး (၃) ခုသည် မြင့်မားသော တိုင်များကဲ့သို့ပင်။ လက်ရှိ နေရာက ဤကုန်းပြင်မြင့်၏ နယ်နိမိတ်များ ဖြစ်မည်။

အောက်ကနေ မမြင်ခဲ့ရပေမယ့် ဒီကိုတက်လာတဲ့အခါ တောင်ထိပ်သုံးခုရဲ့ တစ်ခုစီမှာ စကားလုံးတစ်လုံးစီ ရှိနေတာကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ရသည်။

အရင်က ဒီလိုစာလုံးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမယ့် အလိုအလျောက် ထွက်လာတဲ့ စာလုံးဆီကနေ ကျက်သရေရှိမှုက လုရွှမ် ခံစားရပါသည်။ ဤစကားလုံး သုံးလုံးသည် ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် လူသား ဟူ၍ အဆက်မပြတ်ကူးစက်နေသော ပါရမီသုံးပါး ဖြစ်​ပေသည်။

"ကောင်းကင်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြည့်လျှင်ပင် စကားလုံးသည် အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသေးသည်။

"မြေကြီး" ဟူသော စကားလုံးသည် ထူထဲပြီး လေးနက်သော ခံစားချက်မျိုးဖြင့် တည်ရှိနေကာ ထိုစကားလုံးကို ကြည့်ရုံဖြင့် လုရွှမ် နှလုံးသားက အသက်စွမ်းအင်ဖြင့် တဖြေးဖြေး တိုးလာသည်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ မြေကြီးဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာပါပဲ။

"လူသား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။

လုရွှမ်သည် ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ကောင်းကင်တွင် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသလို လေထုက မူမမှန်တော့ပေ။

"လုရွှမ် အဲ့တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်ပစ်လိုက်!"

ရွှေကျီးကန်း အသံ သူ့စိတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘာ?

ဤတံဆိပ်ပြားက ရရှိရန် ခဲယဉ်းပါသည်။ ၎င်းကို ရယူခဲ့သည့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ၎င်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ပင် ဖြုန်းတီးသည်ဟု မဆိုလိုပေဘူးလား။ သို့ပေမယ့် ရွှေကျီးကန်းက မလိုအပ်ရင် ဝင်မပြောဘူးဆိုတာ လုရွှမ် သိပါသည်။

မတွေး​နေ​တော့ဘဲ လုရွှမ် တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ သူ့လက်ထဲက နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေလည်း ပျောက်သွား၏။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးရှိ မျက်လုံးများ လုရွှမ်ဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် လုရွှမ်ခြေရင်းရှိ တံဆိပ်ပြားကိုပင်။

"အဲဒါက လူသားတံဆိပ်ပြားပဲ!"

အနီးနားရှိလူများသည် တံဆိပ်ပြားကို လုယူရန် ကြိုးပမ်းရင်း ဤဘက်သို့ အတူတူ ပြေးကြသည်။ သို့သော် တံ​ဆိပ်ပြားက ခုန်ပြီး အဝေးကို ပြေးထွက်သွား၏။ လုရွှမ်လည်း အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လူစုလူဝေးမှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရွှေကျီးကန်းနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

'အဲဒီတံဆိပ်ပြားက တစ်ခုခုမှားနေတယ်... အဲဒါက အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနေပုံရပေမယ့် ဖရဲသီးအစား နှမ်းစေ့ကို ရွေးလိုက်သလိုပဲ'

လုရွှမ် အတွေးများ လွင့်စင်သွားကာ ယခင်က ရောက်ရှိလာသော မြင့်မြတ်သော မိသားစုများမှ ထူးချွန်သော ကျင့်ကြံသူတွေ သူ့ဆီက တံဆိပ်ပြားကို ခိုးယူရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပုံပေါ်တာ မထူးဆန်းတော့ပါ။

"ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ဒီတံဆိပ်ပြားနဲ့က တောင်ထိပ်တစ်ခုပဲ တက်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ဒီတံဆိပ်ပြား မပါဘဲ တောင်ထိပ်သုံးခုလုံးကို တက်နိုင်တယ်"

ယခုတော့ သူ တံဆိပ်ပြားကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ။ လုရွှမ်သည် ကောင်းကင်ရှိ တောင်ထွတ်သုံးခုနှင့် သက်ဆိုင်သည့် စကားလုံး သုံးလုံးကို တစ်ဖန်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စကားလုံးသုံးလုံးသည် ကောင်းကင်က မြေကြီး ဖြစ်လာပြီး မြေကြီးသည် လူသားဖြစ်လာကာ လူသားသည် ကောင်းကင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အထွတ်အထိပ်သုံးခုသည် မပြောင်းလဲသော်လည်း ၎င်းတို့၏သက်ဆိုင်သော စကားလုံးများက လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်။ လူသား တံဆိပ်ပြားနဲ့ ကောင်းကင်တောင်ထွတ်မှာ နေလို့မရပေ။ တောင်ထွတ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေပြီ။

ဒါပေမဲ့ အခုက ဒီပြဿနာကို လိုက်ရှာရမယ့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ တောထဲက ငှက်တစ်ရာက လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ထက် ပိုဆိုးတယ်လေ။ ဟေးရန်စန်းယင် သူခိုးသုံးယောက် သူ့အကြည့်​အောက်မှ ပြေးတော့မည်။

လုရွှမ် သူတို့နောက်ကို တဖန် လိုက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်က စကားလုံးသုံးလုံးက ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သုံးယောက်သား တောင်ပေါ်ကို မတက်ကြပေမယ့် သတိထားမိ​ကြ၏။ ဤဘက်ခြမ်း၏ တောင်ဖြတ်ပိုင်းဧရိယာသည် လူတွေ စူးစမ်းလေ့လာရန် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည်။

လူတိုင်းရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ဒီမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ကောင်းတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ သိသာကြောင်း လုရွှမ် သိလာ၏။ သူတို့ သုံးယောက် ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားကာ လုရွှမ်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ထိုမှသာ သူသည် လူသုံးယောက်နောက်သို့ လိုက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုတူညီသော လူသုံးယောက် ဤနေရာသို့ ပြေးလာရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ ယွမ့်ချောင်ချင်နောက်ကို လိုက်နေကြလို့သာ ဖြစ်သည်။

ယွမ့်ချောင်ချင်ကို အဖော်ပြုပေးလာသူကတော့ သွမ်းမောင်နှမ သွမ်းယန်ရင်းနဲ့ သွမ်းယန်ချီပဲ ဖြစ်လေ၏။ လုရွှမ် အဆုံးတွင် မည်သူမျှ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ကတော့ နည်းနည်း ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလာရသည်။

"အဲဒီလူရဲ့ ခြေရာက?"

လုရွှမ်သည် ဟေးရန်စန်းယင်တို့ နောက်ကို လိုက်လာတဲ့လူကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်မှာတော့ အစပိုင်းမှာ သူတို့သုံးယောက်က အကြံအစည်နဲ့ ယွမ့်ချောင်ချင်တို့ကို လက်စားချေချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လုရွှမ်သည် ဤလူ၏ခြေရာသည် ချီထျန်းပု ကောင်းကင်လှည့်ဖြားခြင်း အဆင့်ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး အနည်းဆုံး သူပြသခဲ့သော ခြေလျင်အဆင့်သည် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့​ပြီ။

ချီထျန်းပုကို သိတဲ့လူ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေတာလား။

ထိုလူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မျှော်စင် နယ်ပယ်တွင်ရှိပြီး အစွမ်းထက်သည်။ ၎င်း၏ အရိပ်အာဝါသကို ဖုံးကွယ်နိုင်မှုမှာ ပို၍ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လုရွှမ် ထိုသူခိုးသုံးယောက် ​နောက်​ကို မလိုက်​ခဲ့ဘူးဆိုရင်​ ၎င်းကို ဘယ်​​တော့မှ ရှာ​တွေ့မှာ မဟုတ်​ချေ။

တောင်ထွတ် ၃ခုကိုလည်း လုရွှမ် သူ့စိတ်ထဲ အပြည့်ထည့်ထားသည်။ ထိုလူသည် အခါအားလျော်စွာ ပြန်ကြည့်လျှင် အလွန်သတိရှိလှသည်။ လုရွှမ်၏ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး စွမ်းရည်သည် အလွန် ကောင်းမွန်သောကြောင့် မျှော်စင် နယ်ပယ်မှ သခင်များက သူ့ကို မတွေ့နိုင်ပေ။

လုရွှမ် လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ မလိုက်ဘဲ ရှေ့မှလူနောက်သို့ လိုက်သွားပါက ဤနေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပါ။ အခင်းအကျင်း ကန့်လန့်ကာလေးတွေက ပတ်ပတ်လည်မှာ ပေါ်လာပြီး နေရာလွတ်ဟာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ အလွှာတစ်ခုနဲ့ စွန်းထင်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။

လုရွှမ် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မောပန်းလာသလို ခံစားလာရပြီး သူ့စိတ်က အနည်းငယ် လေးလံလာသည်။

"သေချင်နေတာပဲ!" ဟူသော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံကြောင့် လုရွှမ် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသည်။ ဒါ ယွမ့်ချောင်ချင် အသံပဲ။ သူမ နောက်ဆုံးတော့ မကောင်းတဲ့ လူသုံးယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူသည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကာ လုရွှမ်လည်း ကျောက်ဆောင် တစ်ခုနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတော့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

အံ့သြစရာကောင်းတာက ယွမ့်ချောင်ချင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာက လူယုတ်မာသုံးယောက် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သုံးယောက်က ယွမ့်ချောင်ချင်ကိုတောင် ကာကွယ်နေကြသေးသည်။ ယွမ့်ချောင်ချင်ဟာ ​​ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်က ပျောက်သွားကာ သူမရဲ့ပခုံးမှာလည်း သွေးတွေလွှမ်းနေပါ၏။

လူယုတ်မာ သုံးယောက်သည် ယွမ့်ချောင်ချင် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့နှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ ယောက်ျားမဟုတ်၊ မိန်းမမဟုတ်သော လူဖြစ်သည်။

ဒီလိုပြောရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အဲဒီလူဟာ သွမ်းယန်ရင်းနဲ့ သွမ်းယန်ချီတို့က လုံးဝ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အတွက်ကြောင့်ပါပဲ။ မျက်နှာပေါ့က ပါးနှစ်ဖက်သည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး တူညီသော ပါးစပ်မှ အသံနှစ်သံသည် အဆက်မပြတ် ဖလှယ်နေတာကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ကြားနေရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သွမ်းမောင်နှမများ၏ ခွန်အားသည် ၎င်းတို့၏ လက်ဖဝါးမှ သဲများနှင့် ကျောက်ဆောင်များနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားကာ ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် စန်းချိုင်တောင်ထိပ်ထဲ နက်နဲသော လျှိုမြောင်တစ်ခု ဖန်တီးပစ်ခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်ဟာ သွမ်းမောင်နှမတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေ။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သွမ်းမောင်နှမတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားနိုင်ပါ၏။

"ဟမ့် ထွက်လာခဲ့! တိတ်တိတ်လေး လုပ်နေတိုင်း ငါမင်းကို မတွေ့ဘူးထင်နေလား!"