ဘဝ စည်းစိမ်ကိုဝယ်

လုရွှမ်က ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် စုန့်ယိစုန့်ကို သတ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းဟာ မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငလျင်လှုပ်သွားသလို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ လုရွှမ်ဟာ ဓားအခင်းအကျင်းကိုတော့ အရှိန်မပြတ် ထိန်းလိုက်နိုင်မှန်း သူတို့ သိလိုက်သည်။

တခြားသူတွေ မသိပေမယ့် သူတို့ကတော့ အဲဒါကို နက်နက်နဲနဲ ခံစားမိပါသည်။ ဓားစွမ်းအင်များ ပေါင်းစပ်မှုသည် ပြင်းထန်ပြီး အံ့ဩလောက်အောင် အားကောင်းသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အထပ်ထပ် ပွတ်တိုက်သွားစေသည်။

ဒါ့ထက် ယွမ့်ချောင်ချင်ရဲ့ ပြတ်သွားတဲ့ လက်ကို စုန့်ယိက မျိုချသွားခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်သည် အလွန်ညစ်ပတ်ပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးပင် သည်းမခံနိုင်ဘဲ အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်ကာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ဝံ့ကြပေ။

အကယ်၍ ရုတ်တရတ် တုံ့ပြန်မှု မဖြစ်ခဲ့ပါက သွမ်းမောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် ယွမ့်ချောင်ချင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေမည် မဟုတ်သလို ယွမ့်ချောင်ချင်နှင့် ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် ဆုံစည်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ချိန်တုန်းက ယွမ့်ချောင်ချင်သည် ၎င်းတို့၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများကိုပင်လျှင် သတ်ခဲ့သည်။

သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာကတော့ လူဆိုးဂိုဏ်း သုံးယောက်က သူတို့နောက်ကို လိုက်လာပြီး ယွမ့်ချောင်ချင်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါသည်။ ဒါ့အပြင် စုန့်ယိစုန့်နဲ့ လုရွှမ်ကလည်း အနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သေး၏။

လုရွှမ်လည်း ထိုလူနှစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို သတိပြုမိရာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရွဲ့စောင်းသည့် အရိပ်အမြွက်ဖြင့် လှောင်ရယ်နေလိုက်သည်။

ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်း၏ ခြောက်ခုမြောက်ဓားထက် ယခုဓားစွမ်းအားက သာလွန်သွားပေပြီ။ အင်အားကို အားကိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကို အားကိုးရလျှင်ပင် လုရွှမ်သည် စိတ်ကြွနေသော်လည်း ဓားစွမ်းအင် စုဆောင်းဖို့က ခက်ခဲကြောင်း သိပါသည်။ ထိုဓားကို ထပ်မံ ဆွဲထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

"လုရွှမ် ရှင် ဘာလုပ်ချင်​နေတာလဲ ရှင် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ကျွန်မတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"လုရွှမ် ငါတို့လည်း မင်းရဲ့အခြေနေကို သိတယ် ဒါပေမယ့် ငါတို့ အချင်းချင်း ရန်မဖြစ်ချင်ဘူး... မဟုတ်ရင် တံငါသည်တွေက အခွင့်အရေး ဝင်ယူသွားလိမ့်မယ်"

ယွမ့်ချောင်ချင် အော်ပြီး ရွှီတတို့သုံးယောက်ကို ဖြတ်ပြီး ယွမ့်ချောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုရွှမ် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တစ်ခုခုကို တွေးနေဟန်ဖြင့်သာ ကြည့်နေ၏။ ဒါပေါ့ သူတို့နှစ်ဦးဟာ လုရွှမ်၊ ယွမ့်ချောင်ချင်နဲ့ တခြားသူတွေကြားက ဆက်ဆံရေးကို နှိုးဆွဖို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် စကားပြောနေခဲ့သည်။

"ရွှေချင်းလင်ကို ဘယ်သူက လုပ်ကြံခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်းစိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုရှိမယ်ထင်တယ်... ဟုတ်တယ် အဲဒီလူက ယွမ့်ချောင်ချင်ပဲ!"

"ဒီကောင်သုံးယောက်က မင်းကို သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် လူအဖြစ် လက်ခံလိုက်တာက သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံးဟာသပဲကွ... မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆို သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို သိမယ်ထင်ပါတယ်"

"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ရှုံးပြီးတာနဲ့ အဲဒီလူလေးယောက်က မတိုက်ခိုက်လာဘူးလို့ ပြောနိုင်လား?"

သွမ်းမောင်နှမနှစ်ယောက်ကတော့ 'မင်းငါ့ကို ဖြည့်ပေးပြီး ငါက မင်းကို ဖြည့်ပေးတယ်' လို့ ပြောနေသလို သူတို့စကားလုံးတွေက ဆက်စပ်နေပြီး စာကြောင်းတစ်ခုစီက ထိထိမိမိပါပဲ။

"လုရွှမ် သူတို့စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့...ရွှေချင်းလင်နဲ့ ကျွန်မ ပြီးတော့ ရှင်.. ကျွန်မတို့အားလုံး အခက်အခဲတွေကို အတူတူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတယ်... ကျွန်မက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ကြံပါ့မလဲ? ဒါ့အပြင် သူမက ရေလနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေတုန်းပဲ... သူမကို လုပ်ကြံတာက ကျွန်မမိသားစုအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာမလို့လဲ?"

ယွမ့်ချောင်ချင် အော်ရင်း သူ့မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့လာပြီး ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာသည်။

လူတိုင်းက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပွင့်လင်းတဲ့စိတ်ရှိသည်။ လုရွှမ်ဟာ သူမကို ကယ်တင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုနဲ့ ပြောနိုင်ပေမယ့် လုရွှမ် သူမကို ကယ်တင်ဖို့ တကယ် မလိုအပ်ဘူးလို့လည်း ယွမ့်ချောင်ချင် စိတ်ထဲမှာ သိနေခဲ့သည်။ ဒီအခြေအနေမှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို လက်ဖဝါးနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်ရင်တောင် သူမမှာ ဒေါသလုံးဝ မထွက်နိုင်လောက်ချေ။

ထို့အပြင် သူမသည် စန်းချိုင်တောင်ထိပ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီနေရာမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သေဆုံးသွားတာက သာမန် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဥ်ပင်။ မိသားစုက ကန့်ကွက်မှာလား။ ဟေးရန်အဖွဲ့အစည်းမှာ ခွန်အားတွေ ရှိနေသေးပေမယ့် ဒီမှာ သေသွားတာက အလကား သေလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

မုန်းတီးမှုနှင့် သံသယအနည်းငယ်သည် ရန်ပွဲသို့ပင် ဦးတည်သွားနိုင်သည်။ လုရွှမ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အာဃာတ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေမည်ကို သူမ ကြောက်သောကြောင့် သူမ ဆက်ရှင်းပြသည်။

"လုစစ်....အမ် အစ်ကို၄ ငါတို့က တကယ်ကို အန္တရာယ်ပြုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး.. ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးကလည်း မင်းကို ချီထျန်းပုရဲ့ ကောင်းကင်လှည့်စားတဲ့ အဆင့်ကိုတောင် သင်ပေးခဲ့တာမလား "

သားကောင်ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် နှစ်ဖက်စလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ရွှေချင်းလင်ကို ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရ​စေခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ ထိုအချိန်က အခြေအနေအရ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှိသူ အမှန်တကယ်ပင် များစွာ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအနက် ယွမ့်ချောင်ချင်သည် လုရွှမ်ထံမှ သံသယ အဝင်အခံရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်ကတော့ သူခိုးသုံးယောက်၏ အကြံအစည်ကို မြင်ထားပြီးသားဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း သူသာ သူတို့ကို ကယ်တင်ရလျှင် ရယ်စရာသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ပါတီနှစ်ခုကို ခွေးတွေလို ရန်ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်တာကလည်း ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပါပဲ။ စစ်တုရင် ကစားသမား ဖြစ်နိုင်ရင် ဘာကြောင့် စစ်တုရင်အရုပ် အ​နေနဲ့ ဝင်ကစားရမှာလဲ။

လုရွှမ်၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် လူတိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်​နေမိသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ညိုမှိုင်းနေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရောင်ဝါက အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားနိုင်တော့မလို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာ​နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုရွှမ် စကားဆိုလာသည်။

"မင်းတို့​ကို လွှတ်​ပေးရမှာက လွယ်ပါတယ်... ဘာမလို့လဲ"

သွမ်းယန်ရင်းနဲ့ သွမ်းယန်ချီတို့၏ မျက်လုံးများသည် လုရွှမ်ကို အတိတ်က အမုန်းတရားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသည်။

"လုရွှမ် မင်းကိုငါတို့ စန်းချိုင်ကျောင်းတော်ထဲ ပို့ပေးနိုင်တယ်"

"စန်းချိုင်ကျောင်းတော်ထဲလား....အဲ့မှာ မင်းတို့လိုလူတွေ ရှိ​နေလားလို့ မေးပါရစေဦး"

ဂိုဏ်းခွဲများ၊ ကျောင်းတော်များနှင့် ပတ်သက်လျှင် လုရွှမ် တန်ဖိုးထားသော အရာသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ခံနှင့် အရင်းအမြစ်များ၊ ကျွမ်းကျင်မှုများ၊ ကျင့်စဥ်များ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရဲ့ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်နဲ့ နှိုင်းယှဥ်လိုက်လျှင် အမှန်တကယ် တန်ဖိုးမရှိပေ။

သွမ်းမောင်နှမလည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရပြီး သွမ်းယန်ချီက ဆိုလာခဲ့သည်။

“ဒါဆို ကျွန်မတို့မှာ သလင်းကျောက်နဲ့ နတ်လက်နက်တွေပဲ ကျန်တော့တယ်”

လုရွှမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်ပြီး ။

"မလောပါနဲ့... မင်းတို့ လူတိုင်းကို စန်းချိုင်ကျောင်းတော်ထဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာက မင်းတို့ဝါးမျိုလို့ရအောင် ဆွဲထားတဲ့ အစီအစဉ်ပဲလား?"

"မဟုတ်ဘူး!"

လုရွှမ် သူ့စိတ်ထဲတွင် လှောင်ရယ်နေသည်။ ဒီလိုလုပ်နေတာတွေက မထူးဆန်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖော်ထုတ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ယ ထိုလူများ၏ အသက်နှင့်သေခြင်းက သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။

"မင်းတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်​တွေကို ပေးခဲ့... ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်​ပေးနိုင်တယ်"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လုရွှမ်နှင့် စကားပြောရလွယ်ကူမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ အသက်နှင့် နှိုင်းစာလျှင် ဤသိုလှောင် လက်စွပ်ထဲရှိ အရာများကို သဘာဝအတိုင်း စွန့်လွှတ်နိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သိုလှောင်လက်စွပ်ကို မြန်မြန် ပေးလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား မယုံနိုင်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ထိန်းကာ မြန်မြန် ထွက်သွား​လေသည်။ ယွမ့်ချောင်ချင်၊ သူခိုးသုံးယောက်သည် ထိုလူနှစ်ယောက် ဘာမှမထူးခြားဘဲ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး လုရွှမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန် ကြောက်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်လာသည်။

"မင်း ရွှေချင်းလင်ကို လုပ်ကြံခဲ့လား ဒါမှမဟုတ် လှည့်စားတာလား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါက လူသတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပေမယ့် အခုမင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်... မင်းရဲ့အဖိုးတန်ဆုံး အရာတွေကို ငါ့ကိုပေးခဲ့ ငါမင်းကို ခွင့်လွှတ်နိုင်တယ်.... မင်းတို့ ဆေးကုသပေးပြီး ပြန်တောင် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

ယွမ့်ချောင်ချင်က သိုလှောင်လက်စွပ်ကို နာခံစွာ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ကလည်း ကြည့်ပြီး ကျေနပ်သွား​လေသည်။

"မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ နတ်သမီးချောင်ချင်က ချမ်းသာတာပဲ.... အထဲမှာ အနီရောင် သလင်းကျောက်ငါးသန်းတောင် ရှိတယ် ကျစ် ကျစ် ငါ မလွတ်မြောက်နိုင်​တော့ဘူး ထင်တယ်!"

လုရွှမ် ဆရာကြီးလော့ယန်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လှောင်ပြောင်နေမှန်း ယွမ့်ချောင်ချင် သိပါသည်။ သူမသည် အခြားသူများထက် အခြေအနေ ပိုပြင်းထန်ပြီး သူမအသက်ကို ကယ်တင်ရန်က အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးသည်။

ကျောက်အာ့နဲ့ ကျန်းစန်းတို့သည် သိုလှောင်ကွင်းများကို လွှင့်ပစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ရွှီတက လုရွှမ်ကိုကြည့်ရင်း ခဏလောက် ငြိမ်သွားခဲ့၏။

"မင်းဘာလိုချင်လဲ ငါသိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း ပထမသုံးဆင့်ပဲ ရှိတယ်!"