လူသစ်သီး

ရုတ်တရတ် လုရွှမ်၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာလေ၏။ သူ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာမှ စကားတစ်သုံးလုံး ပြောင်းလဲလျှင် တစ်ခုခုဖြစ်မည်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ကြုံဖူးပြီးဖြစ်၍ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် လုရွှမ် အန္တရာယ်ကို သဘာဝကျကျ သိလိုက်သည်။ ကျိုးယန်က သွက်လက်သော လက်ခြေဖြင့် တက်လာသည်ကို မြင်တော့ လုရွှမ် လှည့်ပြောလိုက်၏။

"မလှုပ်နဲ့!"

ကျိုးယန်​သည် သူ့အသံကို လုံးဝ မကြားလိုက်ရသလိုပင် အထက်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

အရင်ကထက် ပိုကြီးမားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက လုရွှမ်ကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိချထားလိုက်သည်။ စွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် လုရွှမ်ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

ကံအားလျော်စွာနဲ့ ဤအင်အားသည် အပြင်ဘက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တောင်နံရံဆီသို့ တွန်းပို့နေခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက လုရွှမ်သည် ၎င်းအား တွန်းလှန်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဤအင်အားဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးမှ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မိသည်။

စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ တွေးမိသွားတာလဲ။

ထိုအခိုက် အင်အားတစ်ခုက တောင်နံရံမှ ထွက်လာ၏။ လုရွှမ် အခွင့်အရေးကို လျင်မြန်စွာ မြင်လိုက်ကာ တောင်နံရံကို လက်သည်းများဖြင့် ထိုးစိုက်ထားလိုက်သည်။ သွေးများသည် အလျားလိုက် စီးဆင်းသွားပြီး နားမလည်နိုင်သော ရောင်ဝါများက သူ့သွေးကို စုပ်ယူသွားသည်။

သို့သော် ဤစွမ်းအားကြောင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော တွန်းအားက တောင်နံရံပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ရပ်သွား၏။ လက်များက တောင်နံရံတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်ထားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကြောင့် သူ့စိတ်တွေပင် အံ့မခန်း လွင့်သွားတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စွမ်းအင်နှင့် သွေးဆုံးရှုံးမှုများသည် ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ တိုးလာတာကြောင့် လုရွှမ် အတွက် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွား​စေခဲ့သည်။

စိမ်းပြာနဂါး နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တက်ကြွမှုခြေရာများ တိုးလာသော်လည်း သွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ လုရွှမ် သူ့အမြင်တွင်ပင် သူ့လက်အတွင်းရှိ သွေးများ ကျုံ့သွားတာကို တဖြည်းဖြည်း ပြတ်ပြတ်သားသား မြင်နိုင်သည်။

"ရွှေကျီးကန်း! အဂ္ဂိရတ်ဆေး မြန်မြန်ပစ်လိုက်!"

လုရွှမ် မြန်မြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆေးလုံးတွေကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လွှင့်ပစ်လိုက်စဥ် လုရွှမ်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဖို့ သူ့ပါးစပ်ထဲ အမြန်ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ကြီးကြီးဖြင့် ဝါးလိုက်သည်နှင့် ဆေးစွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ၎င်း၏ ဆေးအာနိသင်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ပေးလာသည်။

​ဆေးမျိုချနေစဥ် ဆေးအာနိသင် အများစုကို ထိုစွမ်းအင်က စားသုံးပစ်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူကတော့ ဆေး၏ 30% အထိသာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဆေးထိရောက်မှုကို နောင်တရနေရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။ ယခု အနည်းငယ်သော တက်ကြွမှုကို ဖြည့်စွမ်းနိုင်သော နေရာတစ်ခု ရှိလျှင်ပင် ကောင်းချီး ဖြစ်နေပါပြီ။

ရွှေကျီးကန်းက ဆေးများကို လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အခမဲ့ ပစ်ထည့်​ပေးခဲ့သည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားနေရပြီ။ အဂ္ဂိရတ်ဆေးမှ ပြောင်းလဲလာသော သွေးများနှင့် စွမ်းအင်များကို ဖိအားဆိုသော အရာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူသွားပါသည်။ ကျန်ရှိသော အဂ္ဂိရတ်ဆေး စွမ်းအင်များကိုသာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် စုနေရသည်။

၎င်းတို့၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိများ အများစုမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသော်လည်း ဆေးလုံးများကို အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေသဖြင့် ဆေးစွမ်းအင်များသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုပုံလာပြီး ၎င်းတို့၏ဂုဏ်သတ္တိများ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဖိအားတွေအောက်ကနေ လုံးဝ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ဘယ်ညာ ပြေးလွှားနေရတဲ့ အချိန်၌ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက စွမ်းအင်လိုင်းတွေကလည်း ပြေးလွှားနေသည်။

လုရွှမ်သည် ယွမ်စွမ်းအင်ကို သုံး၍ ဖိအားများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လောလောဆယ် အလုပ်မဖြစ်သေးပေ။ အဂ္ဂိရတ်ဆေးများ အထပ်ထပ် မျိုချလိုက်သောအခါ ဆေးဂုဏ်သတ္တိများ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာကာ သူ၏ ခွန်အားဖြင့် မကြာမီ နှိမ်နင်းနိုင်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များက ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တဟုန်ထိုး ဝင်လာသည်။ စွမ်းအင်နှင့် သွေးများ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း သွေးစွမ်းအင်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကနေ ထွက်ခွာခြင်း မပြုနိုင်​တော့​သောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်မှုက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည်။

"ဟူး.... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအရမ်း ဝေးသွားပြီ ကောင်လေး... မင်းရဲ့ကောင်းချီးတွေကို တောင်းခံလိုက်ပါ​တော့ ငါ မင်းကို မကယ်နိုင်ဘူး"

ရွှေကျီးကန်းက အော်ပြောပြီး အာကာသ ကျောက်စိမ်းပြားထဲ အမြန် ပြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် လုရွှမ်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အာကာသ ကျောက်စိမ်းပြားထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လိုသည်။ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရင်တောင် ဒီအချိန်မှာ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါ။ အကြောင်းမှာ သူ သေရတော့မယ်။

သူ့လက်ဖဝါးသည် ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ခြင်းဆိုသလိုပင် ချောက်ကမ်းပါးကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွား၏။ တစ်ဆက်တည်း ချောက်ကမ်းပါးမှ ထွက်လာသော စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီ။

လက်ဖဝါးများကို တောင်နံရံထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ထူထဲသော ခန္ဓာကိုယ်​ကြွက်သားနှင့် အချိုးအစားက လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အဆိပ်​တွေကို ပြန်ထုတ်တေသလို ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ တစ်စက်ချင်း ဂရုတစိုက် ထုတ်ပေးသည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေချိန်တွင် အသက်စွမ်းအင် တက်ကြွမှုသည် ၎င်း၏ထွက်ပေါက်ကို တွေ့ရှိပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အလဟသ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဒီသေးငယ်တဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ထိုက်တန်ပါ၏။

လုရွှမ် သူ့ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး အပေါ်၊ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အရှက်ရနေတဲ့ အခိုက်အတန့်ကို တခြားသူတွေက မြင်ပြီး တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာမှာကို ကြောက်ရသည်လေ။

သို့သော် အကြည့်တစ်ချက်က လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်၌ အခြားလူများ ရှိနိုင်သည့် နေရာတိုင်း ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ ကျိုးမောင်နှမများ၊ ဘုန်းကြီးများနှင့် အခြားလူများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြ​ပြီ။

"သူတို့မကိုင်မိဘဲ ချောက်ထဲကျသွားတာလား"

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

"ဟေ့ ကောင်လေး အခု ဒီစာလုံးသုံးခုကို ကြည့်လိုက်ဦး!"

ရွှေကျီးကန်းရဲ့ အသံ ထွက်လာသည်။ လုရွှမ် နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်က စာလုံးတွေဟာ တောင်ထိပ်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စာလုံးတွေ အဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"တောင်တွေ ပြောင်းသွားပြီလို့ ပြောတာလား"

"ဟုတ်တယ် ကောင်လေး မင်းရဲ့ လက်ရှိခွန်အားနဲ့ ကောင်းကင်တောင်ထိပ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်မယ် မထင်ဘူး မင်း အခုထိ နောက်ကျနေသေးတယ်... လူသားတောင်ထိပ်မှာ ရတနာတွေ ရနိုင်တာကလည်း နားမလည်နိုင်တဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ"

လုရွှမ်သည် ကျိုးမောင်နှမဟာ ကောင်းကင်တောင်ထိပ်၌ ရှိနေလောက်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး သူကတော့ အစားထိုးခံရသော တစ်ဦးတည်းသော သူသာ ဖြစ်​လေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က ကျိုးယန်ထံ စကားလှမ်းပြော လိုက်သောအခါတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သူတို့....."

"မနီးစပ်ဘူး.... ဒီနေရာက ကြက်တွေ ငှက်တွေ ခိုးလို့ကောင်းတဲ့ နေရာမှ မဟုတ်တာ... နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက အချည်းနှီးပဲ"

လုရွှမ်သည် ဤအရာက အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင်တွေးကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုက ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ တက်ကြွမှုနှင့် သွေးများကို သက်သာရာရစေ၏။ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် အနာဂတ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်ဟု ကောင်းစွာ သိထားပြီး မဟုတ်ပါက သူ၏အခြေခံအုတ်မြစ်သည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

တောင်ထိပ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်သွားသောအခါတွင် အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းလေးဖြင့် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်စွာ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့် ရှိလေသည်။

လောကတစ်သောင်းပန်း!

ယခုအချိန်တွင် ပန်းပွင့်များတွင် အရောင်တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိပြီး ထူးထူးခြားခြား လင်းလတ် တောက်ပနေပါသည်။ လုရွှမ် ​ရောက်​လာ​တာ​ကို​ မြင်​လိုက်​ရ​သလို လောကတစ်သောင်းပန်းရဲ့ ပန်း​တွေ​ဟာ မိနစ်​အနည်းငယ်​ ကြာ​အောင်​ လှုပ်​ရှား​သွား​ပြီး တဖြည်းဖြည်း​ ညှိုး​နွမ်း​သွား​ကာ တောက်​ပ​တဲ့​ အသီး​တစ်​လုံး ဖြစ်​သွား၏။

လုရွှမ် သစ်သီးကို သူ့လက်ထဲ ကိုင်ထားကြည့်သော် တောင်ခြေရင်းတွင် သူကြားဖူးသော ရနံ့ထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက် သူ့နောက်မှ လေပြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားတက်သရော အသံတစ်သံ ထွက်လာ၏။

"ဟာဟား နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ... ငါ"

သူ့အသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွား၏။ ထိုလူက လုရွှမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လုရွှမ်လက်ထဲမှ အသီးကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်လာပြီး ထအော်လေသည်။

"အဲ့အသီးက အဆိပ်ပြင်းတယ်!"

လုရွှမ်ကလည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဒီအသီးက အဆိပ်သင့်မယ်လို့ ယုံကြည်လိုက်ပါက သူက ငတုံးဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူက အသီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်ရာ အသီးက ပါးစပ်ထဲ၌ပင် အရည်ပျော်သွား၏။ ၎င်းက ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။

“ဟေ့ ငါ့လူသစ်သီးကို မင်းက စားပစ်တယ်ပေါ့! သေမင်းကို ရှာနေတာလားကွ!!”

ထိုလူက ဟောက်ပြီး သူ့အနောက်မှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ခရမ်းရောင် နတ်မိုးခြိမ်းသံကို သယ်ဆောင်လာပေသည်။ မိုးခြိမ်းသံသည် ထူးထူးခြားခြား အရှိန်အဟုန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။