ဆန်းကြယ်သော အဘွား

လုရွှမ် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီး သိပ်မဝေးလှတဲ့ နေရာ အရောက်မှာ အဘွားကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ဒီဘက်ကို ပြေးလာခဲ့သည်။

"အဖွားအခုနတုန်းက ခံစားရတဲ့ နတ်မီးက ဒီကနေ လာတာလား"

ကလေးမလေးက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လို့ ထင်ရတဲ့ သူ့မျက်လုံးဝိုင်း​​လေးတွေက အဖြူရောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ မျက်စိကန်းနေတာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ အားလုံးက အဖြူရောင်ချည်း ဖြစ်​နေပြီး သူငယ်အိမ်တွေကို မမြင်ရသလောက်ပါပဲ။

အဘွားကြီးသည် အနက်ရောင် အဝတ်အစားကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်အဝတ်အစားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ လက်ထဲတွင်တော့ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမက ကြမ်းတမ်းနေပုံ ရသော်လည်း ကလေးမလေးအား ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ကြင်နာသော မျက်လုံးဖြင့်သာ။

"စန်းချိုင်တောင်ထိပ်က အပြောင်းအလဲတွေကို မင်းလည်း မြင်ဖူးတာပဲ အခု နတ်မီးနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ လှိုဏ်ဂူတစ်ခုက ဒီမှာ ပေါ်လာပြီ.... ဟားဟား တစ်ယောက်ယောက်က လူသစ်သီးကို ရရှိခဲ့ပြီ ဆိုတာ သိသာတယ်"

အဘွားကြီးက ပြုံးပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အားလီ သူဘယ်ကို သွားလဲဆိုတာ မင်းတွေ့နိုင်မလား"

ကလေးမလေးက ပြုံးပြီး "အွန်း... အားလီ စမ်းကြည့်မယ်..."

အားလီ၏ မျက်ခွံများကို ပိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏အဖြူရောင် မျက်လုံးများက အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလာကာ သူငယ်အိမ်များ လျှင်မြန်စွာ ကျယ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုရွှမ့သည် လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။ သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် သွေးများက သိသိသာသာ တိုးလာကာ ဤနေရာလွတ်များသည် သူ့အတွက် ဖိနှိပ်မှု နည်းပါးလာသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ ဒါကြောင့် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းလည်း ပိုကောင်းလာသည်။

ရုတ်​တရက်​ သူ့နှလုံးက သတိပေးသလို ဆောင့်ခုန်​လာပြီး သူ့အ​နောက်​ကို ခမျာ လှမ်းကြည့်​လိုက်​​တော့ အနောက်​မှာ လူတစ်​​ယောက်​မှ မရှိ​နေချေ။ လုရွှမ် သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ အရှိန်မြှင့်၍ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဟီးဟီး အဖွား... အားလီ အဲဒီလူကို မြင်လိုက်တယ်... သူ့အဆင့်က အရမ်းနိမ့်ပါတယ် အားလီထက် နည်းနည်းနိမ့်တယ် သူက နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်"

"နတ်မီးနယ်ပယ်?" အဘွားကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလေသည်။

"သူက ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် မင်းမျိုးမင်းနွယ်မိသားစုက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ တပည့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်... အဲဒါကို မေ့လိုက်ပါ... အဲဒီလူကြီးတွေကို မျက်နှာပေးရအောင် အားလီ သွားကြမယ်"

ထို့နောက် ကလေးမလေးကို ခေါ်သွားကာ နှစ်ယောက်သား ထွက်သွားကြသည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့နှလုံးသားက နားမလည်နိုင်စွာ ဖြေလျှော့သွားသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း သူဘာကြောင့် ဦးတည်ချက် ပြောင်းသွားရသည်ကို မသိဘဲ အဝေးဆီသို့သာ ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားချင်ခဲ့သည်။ တစ်လမ်းလုံး ပျံသန်းပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ တစ်နေရာ၌ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

မြုံသောတောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လူအရေအတွက် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသဖြင့် သူရောက်သွားရာ နေရာက သာယာဝပြောလာသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် မေးမြန်းပြီးနောက် သူဟာ စန်းချိုင်ကျောင်းတော်ကို မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိသွားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဤနေရာသည် စန်းချိုင်ကျောင်းတော်၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး သွားလာသူ အများစုမှာ ထိုကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် စန်းချိုင်ကျောင်းတော်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သူများ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်သည် စန်းချိုင်ဧရိယာ အတွင်းက ယခင်နေထိုင်မှုအကြောင်း ကောလာဟလများဖြင့် ဝန်းရံထားသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနားယူလိုက်သည်။

"ကြားပြီးလား.... လူသစ်သီးကို လူတစ်ယောက် ရသွားပြီတဲ့..."

"ဟေး နှစ်တွေဒီလောက် ကြာပြီး နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက်က ဒဏ္ဍာရီလာ လူသစ်သီးကို တကယ် ရသွားပြီပေါ့..."

"ဟုတ်တယ် အခွင့်အရေးက လွတ်သွားပြီ ငါတို့ နောက်ကြောင်း ပြန်မကြည့်ခင် သူက ရပြီးသွားပြီ"

အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသူများသည် နတ်မီးနယ်ပယ်များသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှုကို တမင် မဖုံးကွယ်ထားသရွေ့ အဆောက်အဦ တခုလုံး အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ပြောဆိုသံများကိုသာ ကြားရနိုင်သည်။

"ဟမ့် သေသင့်တယ်!"

တစ်ဖက်က စကားသံတွေကို ကြားတော့ လူတစ်ယောက်သည် သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကို ဒေါသတကြီး မော့သောက်ရင်း ခွက်ကို ဖိချေပစ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ ၎င်းမှာ ရာသီဥတု အနည်းငယ် မသာယာပုံပင်။

လုရွှမ်သည် အဂ္ဂိရတ်ဆေး သန့်စင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို သဘာဝကျကျ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရလေသည်။ တစ်ဖက်လူသည် အသက်စွမ်းအင် တက်ကြွမှု ရှိပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာ အားနည်းသော်လည်း ဒါက ဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူများစွာတို့သည် ထိုလူ၏အသံကို ကြား၍ လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်ကာ အသံတိတ်သွားကြသည်။ တချို့လူက လှည့်ပင် ထွက်သွားကြသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ထိုလူသည် တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရောင်ဝါတွေကို တဟုန်ထိုး ဖြန့်ချလိုက်သည်။

လုရွှမ်လည်း ဤနေရာတွင် တုနှိုင်းမယှဉ်နိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ခံစားရမည်ကို မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူလည်း ညင်သာစွာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအင်ဟောက်သံကို ထုတ်ကာ တစ်ဖက်လူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကို လွင့်သွားစေခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းသစ်ကို လိုက်ပြီးနောက် ပိုမိုအားကောင်းသော အရှိန်အဟုန်က ရှေ့သို့ တိုးလာပါပြီ။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်သွားကာ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကလစ်တစ်ချက် နှိပ်လိုက်သော်လည်း လုရွှမ်၏ ဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲ သူ့အောက်ရှိ ထိုင်ခုံသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွား​လေသည်။

ထိုလူဟာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း၊ ဒေါသစိတ်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်၏။ သူက လုရွှမ်ကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ အားလုံးက အံ့ဩခြင်း အပြည့်ဖြင့် လုရွှမ်ကို ကြည့်လာကြ​တော့သည်။

"ဟား ဟား" လူငယ်တစ်ယောက်က ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ရောက်လာကာ လုရွှမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်၏။

"ဒီသူငယ်ချင်း ကျေးဇူးပြုပြီး....."

လူငယ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ.... လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ"

လူငယ်က ရယ်မောရင်း ခွက်သုံးခွက် ဆက်တိုက်သောက်ပြီး စကားဆိုလာသည်။

"မျက်နှာ နည်းနည်း စိမ်းတယ်နော်... မင်းဒီကို ရောက်လာတာက ပထမဆုံး အကြိမ်မလား... နတ်မီးနယ်ပယ်? မင်း ဒီကိုလာတာ ဆရာလာရှာတာများလား?"

လုရွှမ်လည်း လက်ဖက်ရည်ကို ကောက်ယူပြီး သုံးခွက်ဆက်တိုက် သောက်လိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ"

လူငယ် ရှက်ရွံ့စွာ တခစ်ခစ်ရယ်သည်။

"ငါက စန်းချိုင်ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ... တုရန်.. စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဒီကအစ်ကိုကို ​​ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ"

"လုရွှမ်!"

“နာမည်ကောင်းပဲ... အလေ့အကျင့်လည်း ကောင်း၊ စရိုက်လည်း ကောင်းတယ် မင်းဒီကိုလာကာ တပည့်ခံဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ”

"ကြည့်ကြည့်တာပါ... စိတ်ဝင်စားစရာတွေ ရှိမလားလို့"

တုရန်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြုံးပြီး သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကို မင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်းတွေ ရှိတာကို ငါမြင်ရတယ် ဒါပေမယ့် မင်းတစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိလိုက်တာ သိရဲ့လား"

လုရွှမ်သည် ​နောက်​ဆုံး​တော့ အကြောင်းပြချက်ကို ထုတ်​ပြ​တော့မှာ သိတဲ့အတွက် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တုရန်ကိုပဲ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အဲဒီလူရဲ့နာမည်က ကျွင်းစန်း... စန်းချိုင်ကျောင်းတော်မှာ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာ... မင်းရဲ့အရှိန်အဟုန်ကို အခုနတုန်းက မခုခံနိုင်ဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့ အဲဒါက သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ ကျင့်ကြံမှု မဟုတ်ဘူး...စန်းချိုင်တောင်ထိပ်က အဖြစ်အပျက်ကို မင်းလည်းသိမှာပါ... ကျွင်းစန်းက ကောင်းကင်တောင်ထိပ်ကို တက်သွားခဲ့တာ...ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းချင်တော့ အဆုံးမှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရလာခဲ့တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်တောင်ထိပ်ရဲ့ အဆုံးထိကို တက်နိုင်လုနီးပါးပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ကံကောင်းစွာနဲ့ လူသစ်သီးကို မလုယူခဲ့ရင် ဆရာတူအစ်ကို ကျွင်းစန်းက ကောင်းကင်သစ်သီးရဖို့ အခွင့်ကောင်းရှိမှာပဲ”

လုရွှမ် သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားတယကိုတောင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီလူက သူ့ရှေ့မှာ ကြွားလုံးထုတ်နေတာလား။ ကောင်းကင်တောင်ထိပ်မှာ လုရွှမ် လူတော်တော်များများကို သဘာဝအတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပေမယ့် အခုနတုန်းက လူမိုက်က ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။

အမှန်မှာ ကျွင်းစန်း၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်သည် သူ့လောက် မကောင်းမွန်သလို သူ၏ အရိပ်အာဝါသက တည်ငြိမ်နေသင့်သည်။ သို့သော် သူသည် မျှော်စင်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး ကျိုးမောင်နှမများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မပြောနိုင်ပေ။ သူနှင့်အတူ တွေ့ခဲ့သော နတ်မီးနယ်ပယ် ကိုးအဆင့်ရှိ လူတွေပင် သူ့နောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကြောင့် လူသားတောင်ရဲ့ ထိပ်ကိုတောင် တက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ရာ ကောင်းကင်တောင်ထိပ်ကို ဘာကြောင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတာလဲ။

တုရန်က လုရွှမ်မျက်နှာပေါ်က ထိတ်လန့်သွားသည့် အကြည့်ကို မြင်ပြီး ရယ်လေသည်။

"ညီအစ်ကို စိတ်မပူပါနဲ့ မကြောက်ပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက သိပ်မမြင့်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက နည်းနည်းတော့ မြင့်နေပါသေးတယ် ညီအစ်ကို မင်းငါ့ကို အနီရောင် သလင်းကျောက်လေးသာ ပေးရင် ဒီအစ်ကိုကြီးက အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားအောင် သဘာဝကျကျ ကူညီပေးပါ့မယ် ?"