ကစားကွက်

"မင်းပြောချင်တာက ငါ အခု အန္တရာယ်ကျရောက်နေပြီ... အဲဒါက ကျွင်းစန်းကို စော်ကားလိုက်တာလို့ ငါမင်းကို ပိုက်ဆံ ပေးနေသရွေ့ မင်းကငါ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး အန္တရာယ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ်ပေါ့?"

တုရန်က ကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးလို ပြုံးပြီး။

"ဒါ အမှန်ပဲ... မင်းလိုချင်တဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ် အနီရောင် သလင်းကျောက် တစ်သောင်းနဲ့ဆို မင်းကို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်.... အနီရောင် သလင်းကျောက် တစ်သိန်းနဲ့ဆို မင်း စန်းချိုင်ကျောင်းတော်နဲ့ ဘယ်ကိုမဆို သွားလို့ရတယ်"

"ညီအစ်ကို သတိမ​ပေါ့ပါနဲ့... မင်းအပြင်ထွက်တဲ့အခါ မင်းအကြောက်ရဆုံး အရာက လူတွေပဲ အထူးသဖြင့် လူဆိုးတွေကို စော်ကားတာပဲနော်... လျှို့ဝှက်ဝှက်ထားရင် ဘယ်လိုအစီအစဉ်တွေ ရှိမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

"ငါ သူခိုးဖမ်းချင်ရင် မင်း သူခိုးကို ရက်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက်တော့ အကာအကွယ် မပေးနိုင်ပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စုသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။ ခေါင်းဆောင်သည် ထွက်ခွာသွားသော ကျွင်းစနိးပင်။ သူက ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ လုရွှမ်ရှိရာ ဝိုင်း၌ ရပ်သွားသည်နှင့် လူတစ်စုက ပြေးလာကာ လူနှစ်ယောက်ကို ဝိုင်းထားလိုက်သည်။

ကျွင်းစန်း ရောက်သောအခါတွင် အနီးနားရှိ နေရာများကို အခင်းအကျင်းဖြင့် တိတ်တဆိတ် ကန့်သတ်လိုက်ကြောင်း လုရွှမ် ခံစားရပါသည်။ အခင်းအကျင်းက အလွန်လျှို့ဝှက်ပြီး ခဏလောက်အထိ လေထုက အေးခဲသွားသလိုပင်။

"ကျွင်းစန်း.... မင်းက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ မင်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

တုရန်က ဒေါသတကြီး မျက်နှာထားဖြင့် အရင် ထအော်လိုက်သည်။

"ဟမ့် တုရန်...မင်း ဒီက အရာတွေကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး မင်းကျောင်းတော်က လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတိုင်း ငါတို့ မင်းကို မထိရဲဘူး မထင်နဲ့ လမ်းက ထွက်သွားစမ်း!"

တုရန်က စားပွဲကို ဆောင့်ထိုးလိုက်ပြီး လုရွှမ်ဘက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကညီအစ်ကိုနဲ့ ငါ တွေ့ဖူးတယ်... ငါ့စည်းမျဉ်းတွေကို မင်းနားလည်ပါတယ် ငါ မင်းကို ဖုံးဖိထား​ပေးမယ်... ငါ့ကိုတော့ အတင်းမတိုက်တွန်းနဲ့ မင်း ဒီနေ့ နောက်ထပ် ဒဏ်ရာ ရသွားနိုင်တယ်"

တုရန်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသတကြီးပြုံးကာ လုရွှမ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ညီအစ်ကို... စိတ်မပူနဲ့ အားလုံးကို ငါ့လက်ထဲသာ ထားခဲ့လိုက်... ငါတုရန်က စန်းချိုင်မြို့မှာ နာမည်ကောင်း ရှိနေတုန်းပဲ ငါ ဈေးမတက်ပါဘူး အန္တရာယ်ကို မြင်လို့ မင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင် အနီရောင် သလင်းကျောက်တစ်သိန်းက နဂါးရေကန်နဲ့ ကျားတွင်းလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

လုရွှမ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တုရန်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အားနည်းသောသူသည် အားကြီးသူကို စား၏။ ဒါက ပြောင်းပြန်ပင်။

ဒီလူတွေက တကယ်ကို ထက်မြက်ပြီး နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်သာရှိတဲ့ အပြင်လူကို တွေ့တာနဲ့ ကစားဖို့ ပြေးလာကြလေတော့သည်။ လုရွှမ်သည် သူတို့ဟာ ရဲစွမ်းသတ္တိကို သဘောကျတာလား သို့မဟုတ် သူတို့အပေါ် ဖြာကျလာမယ့် နေရောင်ခြည်ကို သဘောကျတာလား မသိတော့ပေ။

"ဟာဟား... ပိုက်ဆံလိုချင်တာလား ငါ့မှာမရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာဓား​တော့ ရှိတယ်"

လုရွှမ် သူ့နောက်က နတ်လက်နက်ကို စားပွဲပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ တုရန်က သူ့မေးစေ့ကို လက်ဖဝါးနဲ့ ပွတ်သပ်နေသည်။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလား.... အကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ဓားသုံးဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကို ဒီဓားရဲ့ အရည်အသွေးကို ငါကြည့်ချင်တယ်"

"ကြည့်စေ!"

လုရွှမ် ပိုပိုပြီး လှောင်ပြောင်နေသလို ကြည့်နေသည်။ ဒီလူတွေက သေခြင်းတရားကို တကယ်ရှာနေကြတာပဲ။ တုရန်သည် ဓားကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုးသံဖြင့် ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထက်မြက်တောက်ပပြီး လူသတ်ချင်သည့် ဓားရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ခုလုံးသည် ခဏတာ ဆိတ်သုဉ်းပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ဤဘက်သို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ လုရွှမ်နဲ့ တုရန်တို့ကြားက နတ်လက်နက်ကို ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါက နတ်လက်နက်ပဲ!"

လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုလို့တောင် တောက်လောင်နေလာသည်။ တချို့လူတွေက မယုံမကြည် ဖြစ်သွားကြသော်လည်း သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ပိုလို့တောင် တောက်လောင်လာခဲ့၏။

"မင်းမြင်ပြီနော်... ဒီနတ်လက်နက်က အနီရောင်သလင်းကျောက် ၁၀၀,၀၀၀ တန်တယ်... ဒီလောက်ဆို လုံလောက်မလား"

လုရွှမ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ တုရန် အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထိတ်လန့်နေ၏။

"ဒါဆို လုံလောက်ပြီ လုံလောက်ပြီ"

သို့သော်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီလို့ ရုတ်တရက် ခံစားရတော့ တုရန်ရဲ့ နတ်လက်နက်ကြောင့် အဖျားတက်တဲ့ စိတ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ နတ်မီးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က နတ်လက်နက်ကို သူ့နောက်ကျောတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ တင်ဆောင်ထားသည်။

နတ်လက်နက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုကျွင်းစန်းကို စော်ကားလိုက်သူက အမှန်တကယ်ပင် သာမာန်လူ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုန်းကံညံ့ဖျင်းသော ပါရမီရှိသော နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်က ကျင့်ကြသူ ဟုတ်ပါ့မလား။

ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ၊ နတ်လက်နက်၊ ဓားနှင့် ဓားသွားတို့သည် စားပွဲပေါ်ပြန်ကျလာသဖြင့် လူအားလုံး ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"နောက်ထပ်လိုချင်​​သေးလား" လုရွှမ် မေးလိုက်သည်။

တုရန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာပြီး နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။ သူက ပြုံးရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံး ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အမြွက်ကို ပြသချင်သော်လည်း လုရွှမ်၏ လျစ်လျူရှုသော အပြုံးကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာသည်။

သူခြေထောက်များ အားနည်းကာ ခဏတာမျှ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် နတ်မီးနယ်ပယ်က ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေတာ သိသာသော်လည်း နားမလည်နိုင်သော ကျင့်ကြံမှုရှိသူ သေမင်းနတ်ဘုရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အတိုင်းပင်။

"နတ်ဓားကို သွေးမသောက်ခိုင်းဘဲ ပြန်သိမ်းလိုက်ရင် ကံမကောင်းဘူး!"

လုရွှမ် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ် လက်ဖဝါးကို ပုတ်လိုက်သည်။

အော်မြည်သံနှင့်အတူ ချင်ထျန်းဓားက တုန်ခါကာ ဓားမြှောင်ထဲမှ အလိုအလျောက် ပျံထွက်သွားပြီး တုရန်လည်ပင်းကို ဝိုက်သွား၏။ ခေါင်းတစ်ခေါင်းက အမြင့်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေတုန်းပဲ။ ကံမကောင်းချင်တော့ သူ့မှာ တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတောင် မရှိခဲ့ချေ။ ချင်ထျန်းဓားသည် အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ဓားအိမ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ​ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဓားက လုရွှမ် နောက်ကျောသို့ သူ့ဘာသာသူ နေရာပြန်ယူလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကရော?"

လုရွှမ် ကျွင်းစန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွင်းစန်းသည် အေးစက်သော ချွေးသီးများ စီးကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်ကာ လည်ချောင်းက ယားယံလာသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်က လူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေတုန်းပဲ။ အဲဒါက နတ်ဓားလေ။

လုရွှမ်၏ဓားသည် အေးစက်ပြီး အထိန်းအကွပ် မဲ့နေသော်လည်း၊ ၎င်းသည် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း လုရွှမ်က ထိုဓားကို အားကိုးရုံဖြင့် စန်းချိုင်ကျောင်းတော်က ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များကို အနိုင်ယူရန် မလုံလောက်ပါ။

ကျွင်းစန်းလည်း သူ့နောက်က ညီအကိုတွေက သူ့ကို အကဲခတ်နေသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ပိုပိုပြီး စိတ်ရှုပ်စေတာက ဒီညီအစ်ကိုတွေဟာ လုရွှမ်ဆီက ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားကို တကယ် မခံစားရဘူးလား ဆိုတာပါပဲ။

သူသည် နတ်လက်နက်ကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နတ်လက်နက်မှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်းမရှိပေ။ ဓားရှည်သိုင်းမှာ သူ့ရှေ့ကကောင်လေးက သူ့လေ့ကျင့်မှုထက် အရမ်းထူးချွန်လေသည်။

သူ့တွင် ထူးထူးခြားခြား လေ့ကျင့်မှု ရှိပြီး နတ်လက်နက်လည်း ရှိသည်။ နတ်လက်နက်များက ကြီးမြတ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကိုရရှိရန် အသက်ကိုတော့ စွန့်စားရတတ်သည်။

လုရွှမ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ကျွင်းစန်းကို လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တမင်တကာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ရှေ့က တုရန်ဟာ သင်္ချိုင်းမြေမရှိပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အလောင်းကိုတောင် ပြန်မဖော်နိုင်ခဲ့ပါ။

သို့သော် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်တော့ လုရွှမ်သည် အန္တရာယ်ကင်းသော လူကလေး သို့မဟုတ် နတ်မီးဖိုချောင်ထဲက လူငယ်ကလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်​​နေလေသည်။

ကျောက်စိမ်းကို သိမ်းပိုက်ခြင်း ရာဇ၀တ်မှုပင်။ အပြစ်မရှိသော သာမန်လူတစ်ဦးသည် ဤနတ်ဓားနှင့် သွားလာနေတာဟာ သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေနေတာပံ မဟုတ်ပါလား။

"ထွက်သွား! အစ်ကိုကြီး မင်း ဘာမှ မလုပ်ရင် ငါတို့ လုပ်မယ်!"

နောက်ဆုံးတော့ ကျွင်းစန်းရဲ့ နောက်ကွယ်က ညီအစ်ကိုတွေက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ဝိုင်းတွန်းလိုက်ပါ၏။ ထို့နောက် သူတို့ရဲ့လက်နက်တွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လူသတ်လိုစိတ်နဲ့ ဓားသွားကို လုရွှမ်ဘက်သို့ ညွှန်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... နတ်ဓားကို လွှဲပေးရင် မင်းအသက်ကို ငါတို့ ချမ်းသာပေးမယ်!"