ရုပ်သေး

နတ်မိုးခြိမ်းသံ ပြိုကျလာပြီ။

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် ဖန်းလင်ကို လုံးဝရှောင်သွားခဲ့ပြီး ဖန်းလင် ရပ်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖန်းလင်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် အလွန်ခိုင်မာပြီး အတိဒုက္ခအတွင်း သဘာဝအတိုင်းပေါက်ကြားခဲ့သည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းအောက်တွင် ဖန်းလင်သည် ၎င်းကို တည်ငြိမ်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိကာ တည်ငြိမ်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး သူ၏အချိန်များကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်စွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သူအတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်းပင် လုရွှမ်မှာ အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ မကြာမီ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ ပြီးဆုံးတော့မည့် အခိုက် လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် ပူလောင်နေပြီး ကျဆင်းလာသော မိုးခြိမ်းသံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မိုးကြိုးအတိဒုက္ခသည် ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း စပါးရိတ်ရာ ကာလအတိုင်း ဆုလာဘ်က အညီအမျှ ပေါများသည်။ အကြီးမားဆုံး အရာများမှာ ရုပ်ခန္ဓာကို ပွတ်တိုက်ခြင်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးခြင်းနှင့် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်များဖြင့် အာဟာရဖြည့်ပေးခြင်း တို့ဖြစ်သည်။

အဲဒီ အနက်ရောင် အရိပ်က ဘာလဲ။ ဖန်းလင် လေထုအလယ်မှာ ခိုင်ခံ့နေတာကြောင့် တစ်ခုခုကို တောင်းနေသည့်အတိုင်းပင်။ သို့သော် ဖန်းလင် လိုချင်တာက ဒီသုံးချက်ထက် မပိုပါဘူး။

မိုးခြိမ်းသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားချိန် လုရွှမ်လည်း အဝေးမှ လူလေးယောက် ပုန်းအောင်းနေရာမှ လှုပ်ရှားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဖန်းလင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက လောဘ အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လုရွှမ် မလှုပ်သေးပေ။ အနက်ရောင် အရိပ်က မရွေ့သေးတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ခြေဖဝါးမှာလည်း လှုပ်ရှားခြင်း မရှိ​သေးပါဘူး။

ဖန်းလင်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာသော လူလေးယောက်ကို တွေ့သွား၏။ ၎င်းတို့က ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန်ဖွင့်ကာ ကျဆင်းလာသော မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်အားလုံးကို မျိုချရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။

လုရွှမ် လှုပ်ရှားပြီ။ ရုတ်တရက် သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် ချီထျန်းပု၏ ကောင်းကင်လှည့်ဖြားသည့် ခြေလှမ်းကို တိတ်တဆိတ်အသုံးပြုကာ ဖန်းလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးလာပြီး ဖန်းလင်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဖန်းလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ လုရွှမ်အား မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေ၏။ လုရွှမ်က သူ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်ကို စုပ်ယူနေချိန်တွင် ပေါ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဟားဟား ဖန်းလင် ဒါက မင်းဖွဲ့ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲမလား... ဒါနဲ့ သူလည်းမင်းရဲ့ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်တွေကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲနော်"

"ဟမ့် မင်းကို ငတုံးလို့ ခေါ်တာကို မင်း မယုံသေးဘူး.... တန်တယ်"

လူလေးယောက်က ရယ်မောလိုက်ကြပြီး အရှိန်မနှေးဘဲ လုရွှမ်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။

ဖန်းလင်၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ဒေါသနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ဖြင့် လင်းလက်တောက်ပနေသော မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ခံ အရည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူသည် တုံ့ဆိုင်းစွာ အရှုံးပေးပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူတို့လေးယောက်က ရယ်မောပြီး ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ လေထဲတွင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်များကို စုပ်ယူလိုက်ကြသည်။ လုရွှမ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့လေးယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားကာ မျက်နှာတွေ ဖြူလာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် မထိန်းနိုင်ဖြစ်ကာ ဘေးသို့ လဲကျသွားသည်။

လုရွှမ်သည် နှိုးဆော်သူ လေးယောက်၏ လည်ပင်းနား တစ်ဝိုက်ကို ရိုက်ချလိုက်လေရာ လူယောက်စလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ လုရွှမ်အား ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်စဥ် သူက လေထဲတွင် မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခအရည်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဖန်းလင်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ဓားစွမ်းအင်က ဖန်းလင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေ ရှိရာ တည့်တည့်ပင်။

အဲဒီ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီး သူ ဖန်းလင်ကို သတ်ပစ်တော့မယ်ဆိုတာ ရှင်းပါ၏။ ဖန်းလင်က ရှောင်တိမ်းဖို့ အမြန်တွေးလိုက်ပေမယ့် သူ့အစွမ်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ။

ဖန်းလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တခဏချင်း တုန်ခါသွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာသည်။ သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လုရွှမ်ဟာ သူ့ရှေ့ကို အမြန်ပြေးလာနေပြီ။ သူ့လက်ဖဝါးမှာ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အလွန်ပူပြင်းတဲ့ မီးက သူ့အမြုတေကို ထိမှန်သွားသည်။

ဖန်းလင် သူ့စိတ်ထဲတွင် စကားလုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ပြီး ဤမျှ ရက်စက်ချင်နေသလဲ သိချင်မိသည်။

ချွင်း!

ဖန်းလင်သည် သူ မသေကြောင်းကို သိလိုက်ရသောကြောင့် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့အမြုတေထဲမှ အသံ​တွေ ထွက်လာခဲ့သည်။ လုရွှမ်၏ လက်သီးများသည် အရိပ်များ အဖြစ်သို့ပြောင်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ အမြုတေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ပြီးနောက် အမြုတေသည် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကြေသွားချေပြွ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တို့သည် သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖန်းလင်သည် သူတွေးထားသလို နာကျင်မှုများစွာကို မခံစားရပေ။

လုရွှမ်က တခဏချင်းမှာပဲ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ လက်သီးချက်တွေကို ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံသည် ပိုကျယ်လောင်လာကာ ဖန်းလင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း မနာကျင်တော့ဘဲ အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာတာကိုပင် ခံစားလာရသည်၏။ ဤအချိန်တွင် ဖန်းလင်သည် မည်မျှပင် မိုက်မဲနေပါစေ လုရွှမ်ဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို မြင်ပြီး မိုးကြိုးဒုက္ခအရည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သိလိုက်သည်။

အနက်ရောင် အရိပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြေးထွက်လာ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လုရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ တောက်ပလာပြီး အနီရောင် ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော နတ်မီးလုံးကြီး ပေါ်လာကာ အနီရောင် အလင်းတန်းက အနက်ရောင် အရိပ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဖန်းလင်က သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒီလို နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရှိ​နေမှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိခဲ့ဘူး မဟုတ်ပါလား။

အနီရောင်နတ်မီး အလင်းရောင်အောက်တွင် လုရွှမ်၏ လက်ဖဝါးမှ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတွေ ထွက်လာပြန်သည်။ ၎င်းက အနက်ရောင်အရိပ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖမ်းဆုပ်တော့မယ့် လက်ဖဝါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ အရိပ်က နာကျင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ရာ ၎င်းအသံက စူးရှလွန်းသဖြင့် နားရွက်ကို ထိခိုက်လုမတတ်ပင်။

သို့သော် နတ်မိုးကြိုး၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းက လက်နှစ်ဖက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးလက်ဝါးထဲက ရုန်းထွက်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေလေသည်။ ဖန်းလင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကြောက်စိတ်ဖြင့် အမြန် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် နတ်မိုးခြိမ်းသံက တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး နတ်မိုးခြိမ်းသံ ဘောလုံးများက အနက်ရောင်အရိပ်ကို တရစပ် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ထိုစဥ် ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲပြီး အနီရောင် နတ်မီးအလင်းတန်းများလည်း ထွန်းတောက်လာသည်။

အနက်ရောင်အရိပ်သည် အချိန်အတော် ကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အနက်ရောင်လေသည် အငွေ့ပျံသွားပြီး ၎င်း၏ မူလအသွင်အပြင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

"အား!"

ဖန်းလင် အော်ဟစ်လိုက်စဥ် ထိုအရာက ရုပ်သေးရုပ်လေး ဖြစ်သွား​ပြီ။

သူ ငယ်ငယ်က ရေတွင်းထဲကို ပစ်ချခံစဥ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ အဲဒီနောက် သူပြန်နိုးလာတဲ့အခါ မေ့မြောသွားပြီး ရုပ်သေးရုပ်ကို ရှာဖို့ ဒီနေရာကို ထပ်သွား​ပေမယ့် မတွေ့တော့ပေ။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းက သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့၏။

ယခု ရုပ်သေးရုပ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေသည် ဟူသောအချက်ကို တွေးကြည့်သောအခါတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးကို ဆန့်လိုက်ရာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ရုပ်သေးက အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားသည်။

ရုပ်​သေးထဲမှ အနက်ရောင် ချည်မျှင်တစ်ခြမ်း ရုတ်တရက် ထွက်လာ၏။ လုရွှမ် လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်သော် နတ်မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် ချည်မျှင်ကို ဖုန်မှုန့်နှင့် မီးခိုးများ အဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲစေကာ လုံးဝကို လွင့်စင်သွား​စေသည်။

ဖန်းလင်သည် ရာစုနှစ်တစ်ခု ကြာအထိ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ တင်းကြပ်နေသော အရာကြီး ပြေလျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှေ့ဆက်ပြီး မင်းရဲ့ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်​တွေကို စုပ်ယူလိုက်ပါ... ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားမှုကို ခံစားရလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လုရွှမ်ကို လျှင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ခံ အရည်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်များကို စုပ်ယူရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ ၎င်းကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောနှောကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေသည့် အပူဒဏ်ကို လျှော့ချလိုက်၏။

နားမလည်နိုင်စွာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထုအလယ်၌ ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျောသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ အရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အား လျင်မြန်စွာ အားကောင်းလာ​စေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း များစွာ စိမ့်ဝင်သွားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပါသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် လုရွှမ်"

လုရွှမ်ကို ပိုပိုပြီး ကျေးဇူးတင်​နေမိသည်။ လုရွှမ်ဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြဿနာတွေကို မြင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လုရွှမ်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဖန်းလင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဟစ်အော်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ လှုပ်ရှားမှုကလည်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာကြောင့် နည်းနည်းတော့ ပျော်သွားသည်။ အခန်းကို ပြန်ရောက်တော့လည်း လုရွှမ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရသေးပါဘူး။

ကောင်တာ ရောက်တဲ့အခါ လုရွှမ်က ထွက်သွားလေပြီ။ ကျန်တဲ့ အနီရောင်သလင်းကျောက်တွေ သူ့အတွက် ထားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က တကယ်ကို တိုးတက်လာပြီပဲ... ဟေ့ မင်း မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တွေ့လာခဲ့တာလား?"